Δεν θέλω να πάω σου λέω!

Σήμερα -και καλά- ανοίγουν τα σχολεία ε; Άντε να δούμε για πόσο, γιατί κάτι διάβαζα για απεργίες, πορείες κλπ κλπ. Βέβαια όταν ήμουν μαθήτρια, πάρτυ έκανα όταν μάθαινα κάτι τέτοια! Παρ΄όλο που ήμουν καλή μαθήτρια με τους επαίνους μου και τους πολύ καλούς βαθμούς, το σχολείο το βαριόμουν απίστευτα.

Φανταστείτε ότι η πρώτη μου κοπάνα ήταν στο νηπιαγωγείο. Δεν ήμουν από τα παιδιά που χτυπιόταν κάτω, δεν θέλω να πάω και κάτι τέτοια. Όοοοχι! Ήμουν ήσυχη, "αθόρυβη" θα έλεγα. Δεν είχα δείξει τίποτα αρνητικό. Απλά δεν μου άρεσε και την κοπάνησα! Με βρήκε ένας αστυνομικός 3 στενά πριν το σπίτι μου, το οποίο ήταν σε άλλη περιοχή από το σχολείο, μιας που τότε πήγαινα σε ιδιωτικό. Σκεφτείτε πόσο δρόμο είχα κάνει, χωρίς να με πάρει κανείς χαμπάρι! Το μετά δεν θέλετε να το μάθετε...

Θυμάμαι λοιπόν όλα μου τα σχολικά χρόνια τη μάνα μου να μου λέει, πως όταν το τελειώσω θα το νοσταλγώ και θα βαράω το κεφάλι μου στον τοίχο που έδειχνα τέτοια άρνηση. Άπειρα χρόνια μετά, δεν το έχω νοσταλγήσει καθόλου και το μόνο που νιώθω όταν ανοίγουν τα σχολεία, είναι εκείνη η απίστευτη βαριεστημάρα που ένιωθα και τότε.
(Κάτι  μου λέει ότι αυτήν την ανάρτηση, δεν πρέπει να τη διαβάσει μια μερίδα μαθητών, που φέρνει λίγο με τα δικά μου τα χούγια!)

Τότε δεν μπορούσα να κάνω κάτι... Κατέβαζα το κεφάλι μουρμουρίζοντας κάτι "γαλλικά" και έβγαινα από την πόρτα του σπιτιού με τη μάνα μου να με σταυρώνει για καλή χρονιά (ενίοτε μου τράβαγε και κάνα σπρωξίδι, όταν έβλεπε την απόλυτη ακινησία και το αγελαδινό βλέμμα της νύστας στη μούρη μου).

Τώρα εργάζομαι (ακόμα). Τώρα είναι χειρότερα κι από το σχολείο... Πριν λίγα χρόνια ήταν καλύτερα, καθώς η εργασία είχε μια ουσία (βλ. λεφτάκια και καλύτερες συνθήκες). Παρ΄όλα αυτά έτσι σαν φόρο τιμής της στριμάδας μου για το σχολείο, θα σας πάω για μπάνιο!

Η papagalos28 κι εγώ, συνεχίζουμε τα μπάνια μας στη θάλασσα, παίζοντάς το γοργόνες στις κοντινές παραλίες! Αυτήν την εβδομάδα καταφέραμε να πάμε και Τετάρτη και Κυριακή! Βέβαια οι διαφορές αισθητές... Λίγο κρύο έξω, πολύ κρύο μέσα! Μάλλον χειμερινός κολυμβητής είπε το αμίμητο "το Σεπτέμβρη η θάλασσα είναι πιο ζεστή" αλλιώς δεν εξηγείται! Βέβαια το μέρος που πάμε, είναι αρκετά ανοιχτό και το νερό ανανεώνεται διαρκώς, αλλά άλλο ανανέωση κι άλλο ψύξη!

Άλλη μια διαφορά είναι ο κόσμος... Το καλοκαίρι, (κι ας πηγαίναμε κατά τις 9.00) πάντα υπήρχαν κάποιοι το ίδιο μουρλοί με εμάς, που αποφάζισαν να πάνε για μπάνιο τέτοια ώρα. Τώρα... Πήγαμε καθημερινή και μας έπιασε θλίψη. Μόνες σαν ανεμώνες!
Για του λόγου το αληθές δείτε μερικές φωτογραφίες που έβγαλα την Τετάρτη, μιας και η φίλη μου η Ιφιγένεια, μου άφησε για λίγες μέρες τη φωτογραφική της μηχανή!

Καταρχήν πάρτε εικόνα και άρωμα θαλασσίτσας!

Μόνα κι έρμα τα θαλάσσια φουσκωτά παιχνίδια...

Πού πήγε η άγνωστη διπλανή μου, που γκάριζε μέσα στο αυτάκι μου; 

Μου έλειψε!

Πολλές ερημιές λέμε! 

Θα μου πείτε... Τί θες ρε Sel Σεπτέμβρη μήνα, 9.30 το πρωί; 

Κοσμοσυρροή; 

Άχουουου! Καλέ! Έσκασαν μύτη οι πρώτοι (μετά από μας φυσικά!)

Ήρθε κι ο ναυαγοσώστης! 

Τον ευχαριστώ πολύ για την ευγένειά του 

και που μου επέτρεψε να βγάλω φώτο την ώρα που έστηνε τα σημαιάκια του 

και όλα τα υπόλοιπα που χρειαζόταν. 

Δεν θα τον δείτε (κρίμανες!) 

γιατί πιο πολύ καμάρωνε για τον πύργο του, παρά για τον εαυτό του!

  

Αυτή τη φώτο θα μπορούσα να την ονομάσω

The meaning of life

μιας και το χεράκι που απλώνεται νωχελικά 

για να πιάσει την παγωμένη σοκολάτα,

είναι της παπαγαλίνας 

που έχει τεζάρει στην ξαπλώστρα

και δεν λέει να πάρει τα πόδια της!

Άλλη τεζαρισμένη! Εγω δηλαδή και οι εικαστικές μου ανησυχίες! 

(μπούρδες, απλά βαριόμουν να σηκωθώ να τραβήξω την ομπρέλα ολόκληρη)

Η papagalos28 είναι από τους ανθρώπους που τρώει πρωινό. Η αφεντιά μου από την άλλη με το που ξυπνήσω (σηκώνομαι κατά τις 6.00) θέλω μια φραπεδιά, να στρίψω κάνα τσιγάρο και ίσως -γύρω στις 11.00- τσιμπολογήσω κάτι. Η παπαγαλίνα λοιπόν έφερνε τοστάκια και τα μοιραζόταν μαζί μου. Εγώ η γαϊδάρα δεν πήγαινα τίποτα. Μέχρι που αποφάσισα να φτιάξω ένα κάτι...
Έψαξα στα blogs και βρήκα αυτήν την υπέροχη τάρτα caprese με ζύμη κουρού από το Come to cook και την αγαπημένη blogoφίλη Νίκη! Εύκολη, γρήγορη, γευστικότατη και ό,τι έπρεπε για να την πάρω μαζί μου και να φιλέψω το... λουόμενο παπαγαλάκι! Τσαντίστηκα γιατί δεν είχα ελιές που φαντάζομαι ότι θα απογείωναν την τάρτα, αλλά κι έτσι ήταν πεντανόστιμη!
Η φώτο βγήκε μάπα, καθώς στις 8.00 το πρωί και περιμένοντας από στιγμή σε στιγμή την παπαγαλίνα, εννοείται ότι δεν σκέφτηκα να την βάλω σε ένα ρημαδοπιάτο να φανεί όλο της το μεγαλείο! Όπως διαπιστώνετε ήδη έκοβα κομμάτια για να τα πάρω μαζί μου και μετά θυμήθηκα να τραβήξω φωτογραφία!

Κλείνοντας να ευχηθώ καλή σχολική χρονιά σε όλους τους μαθητές και καλό κουράγιο στους γονείς! Γενικεύω την ευχή και για όλους τους υπόλοιπους... Να έχουμε ένα όμορφο, γαλήνιο και -ευχή είναι, ας το πω- κερδοφόρο φθινόπωρο!

Κι επειδή κάτι ανάφερα πιο πάνω για το πρωινό με τον καφέ και τα τσιγάρα, ξέρετε τί πάει τώρα ε;;; Αυτό φυσικά!

Πώς πέρασα το καλοκαίρι

 
Φαντάζομαι ότι από τον τίτλο θυμηθήκατε τις φοβερές εκθέσεις του δημοτικού, που γράφαμε όταν άνοιγαν τα σχολεία. Γράφαμε, γράφαμε... Γράφαμε όλο ενθουσιασμό για το πόσα μπάνια κάναμε, πόσα παιχνίδια παίξαμε και πόσους νέους φίλους αποκτήσαμε! Ενώ τώρα; Ααα δεν χρειάζεται να χαλάμε μελάνι πια. Όλα συνοψίζονται σε μια λέξη... Σκατούλες! Αυτά είναι!
Ας ξεκινήσω όμως την κανονική έκθεσή μου, γιατί μόνο με ένα "σκατούλες" δεν γίνεται ανάρτηση!

Ο αγαπητός μου φίλος και σύζυγος της κολλητής μου πάει πολύ καλύτερα, αλλά έχει πολύ δρόμο μπροστά του. Χαροπάλευε για 2 εβδομάδες (τα δύο 24ωρα έγιναν 2 εβδομάδες...) και η ψυχή μας πηγαινοερχόταν στην Κούλουρη ίσα με 100 φορές την ημέρα. Όμως η γερή κράση του και η πολύ καλή φυσική του κατάσταση (προσεκτικός στο φαγητό, όχι πότης, περιστασιακός καπνιστής, ερασιτέχνης αθλητής, έκανε σχεδόν κάθε μέρα τζόκινγκ κλπ.) τον έσωσε και ανακουφιστήκαμε επιτέλους όλοι μας και κυριότερα η οικογένειά του. 
Μετά από νοσηλεία 2 μηνών περίπου στο 401, βρίσκεται πλέον σε κέντρο αποκατάστασης, όπου θα του πάρει γύρω στο 6άμηνο για να γίνει το καλύτερο δυνατόν και να επανέλθει όσο γίνεται στην πρότερη κατάσταση. Μακρύς ο δρόμος, αλλά είναι τρελός αγωνιστής και πολύ καλός μαθητής όπως λένε οι φυσίατροι και οι φυσικοθεραπευτές του, οπότε ίσως και να βγει νωρίτερα.

Και τότε... Θα κάνουμε ένα μεγάλο πάρτυ! Μιας και τα δικά του (4/7) αλλά και τα δικά μου γενέθλια 5 μέρες μετά, πήγαν στράφι φέτος. Βγες εσύ καμάρι μου και θα κάνουμε ένα πάρτυ γενεθλίων 2 σε 1 που θα καεί το πελεκούδι!

Αυτό το πράγμα που κάθε χρόνο εκεί γύρω στα γενέθλιά μου κάτι συβαίνει και τρώω απανωτές φάπες, δεν το 'χω καταλάβει ακόμα... Χρωστάω κάτι; Οεο;;;;

Οι μ@λ@κίες δεν τελείωσαν με τη λαχτάρα που πήραμε με τον αγαπημένο μας φίλο, μιας και κάπου αρχές Αυγούστου έχασα μια πολυαγαπημένη μου συγγενή. Θεία που έπαιξε το ρόλο της οικογένειάς μου, από το τρισκατάρατο 2003 -που ήταν το έτος απώλειας για 'μένα- μέχρι και πρόσφατα.
Δεν σας κρύβω ότι είμαι θυμωμένη μαζί της, γιατί ενώ βασανιζόταν από την κακιά ασθένεια, δεν είχε πει τίποτα... Όλο κάτι αυχενικά και τέτοια μπαρμπούτσαλα μας έλεγε. Από το τί έπασχε, το μάθαμε μετά το θάνατό της. Τέλος πάντων, τώρα πια είναι αργά... Είμαι σίγουρη ότι βρήκε την ησυχία και την ηρεμία που όλη της τη ζωή αποζητούσε. Δεν θα πω άλλα, γιατί συγκινούμαι...

Αλλαγή κλίματος...!!!! Υπήρξαν και κάποια ευχάριστα διαλείμματα! Καταρχήν έχω κάνει 7 μπάνια στη θάλασσα! Γιούχουουουου! Μετά από 5 χρόνια, επιτέλους θάλασσα! Μια φορά την εβδομάδα περίπου, έρχεται η papagalos28 με το βρουμ-βρουμ και εκδράμουμε στις κοντινές παραλίες της Αθήνας!

Δύο απ΄αυτά τα μπάνια τα έκανα σε κοντινό νησί της Αττικής. Να ευχαριστήσω την papagalos28 για την πρόσκλησή της γι' αυτήν τη διήμερη μικρή απόδραση.

Εκεί με περίμενε κι άλλο ευχάριστο! Είχα εδώ και καιρό καλέστρα από μια αγαπημένη blogger, τη Γωγούλα! Ήταν ευκαιρία αφού ήμουν στα μέρη της κι έτσι βούτηξα την papagalos28 και πήγαμε επίσκεψη!
Το τί μας είχε φτιάξει αυτή η κοπέλα, δεν μπορώ να σας πω! Με το που πήγαμε μας σέρβιρε την κανελάδα που έχει αναρτήσει πριν λίγο καιρό και ένα γλυκάκι με μπανάνα (Γωγούλα βόηθα! Δεν θυμάμαι τα ονόματα των συνταγών!). Εγώ σαν καλή γαϊδούρα που είμαι και ντροπές του είδους δεν έχω, ζήτησα και δεύτερο ποτήρι. Ό,τι έπρεπε για μια ζεστή καλοκαιρινή βραδιά!
Και μετά... ξεκίνησε η μαγειρική κόλαση! Να βγαίνουν πιάτα με διάφορα φαγητά και να τρέχουν τα σάλια! Ω ρε φίλε!  Έσκασα η γυναίκα, διότι πώς να σταματήσω; Ήταν όλα τόσο νόστιμα, που δεν κρατιόμουν!
Η βραδιά ήταν πολύ όμορφη, οι συζητήσεις κυλούσαν αβίαστα -παρ΄όλο που ήταν η πρώτη φορά που συναντιόμασταν- και έτσι άφησα όλα τα δυσάρεστα πίσω, κάπου σε μια άκρη του μυαλού μου. 
Γωγούλα θα σε μαλώσω τώρα! Χε,χε,χε! Παιδιά δεν μας άφησε να κάνουμε τίποτα! Ούτε μια μικρή βοήθεια στο σερβίρισμα. Α ρε Καβουρίνα το 'χεις της οικοδέσποινας, το παρά 'χεις μη σου πω! Αλλά πρέπει να ζητάς βοήθεια και μάλιστα πριν το φαγητό, γιατί μετά... ποιος "βόας" θα σηκωθεί να σε βοηθήσει; Χα,χα,χα,χα! Ο δε σύζυγος... Όλα τα λεφτά! Τρελό χιούμορ και ακόμα πιο τρελό γέλιο! Γεια σου ρε Κριάρι με τα ωραία σου!
Όπως βλέπετε μόνο τα καλύτερα έχω να λέω, γι΄αυτό το τόσο φιλόξενο ζευγάρι που με χαρά και μεγάλη περιποίηση μας υποδέχτηκε στο πολύ όμορφο σπίτι του! Να είστε καλά βρε παιδιά, σας ευχαριστώ για όλα και σας στέλνω την αγάπη μου κι από το blog μου!

Και μετά το διάλειμμα... τα κεφάλια μέσα! Κοινώς... μου χάλασε ο καταψύκτης, το πληκτρολόγιο, ο αποκωδικοποιητής, η ηλεκτρική σκούπα κι όλα αυτά μέσα σε 10 μέρες παρακαλώ!  Ήρθε η ΔΕΗ με το χαράτσι και η εφορία κι έτσι έδεσε το γλυκό. Ευτυχώς που λόγω γενεθλίων μου και της επερχόμενης γιορτής μου, μου έκαναν δώρο τον αποκωδικοποιητή και το πληκτρολόγιο. Θαυμάστε το παρακαλώ!

Τώρα μαθαίνω βιολί και περιμένω να πιάσω μια καλή θέση κάπου στην πλ. Συντάγματος, μπας και ελεήσει κάνας ανθρωπάκος! Βέβαια λάθος επένδυση κάνω, αφού δεν έχει κανείς πια να ελεήσει! Γαμώ τη...!!!

Η άδεια έχει τελειώσει, έχω ξαναμπεί στο μαγγανοπήγαδο της δουλειάς με μειωμένο μισθό (σε λίγο ο εργοδότης θα μου ζητάει να τον πληρώνω κιόλας) και νιώθω πολύ κουρασμένη και ταλαιπωρημένη... Αν ήξεραν οι φίλοι μου τί κρύβω στα βάθη του μυαλού μου και της ψυχής μου, θα τρόμαζαν.

Όμως επειδή το 'χω το χαζοχαρούμενο όπως ήδη γνωρίζετε, εξακολουθώ να χαχανίζω σαν ηλίθιο, να χαίρομαι με το τίποτα, να ονειρεύομαι μελλοντικές ευτυχισμένες μέρες, να χορεύω π.χ. πλένοντας τα πιάτα και να με πιάνει ένας "ωχαδερφισμός" άλλο πράγμα.
Λένε ότι με την κρίση θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Εγώ θα βγω χειρότερη πάντως, καθώς από την πολλή πίεση έχω αρχίσει να εναντιώνομαι περίεργα. Έχω γίνει ανεύθυνη, αδιάφορη, όσα πάνε κι όσα έρθουν ένα πράγμα.

Κόντρα (μα πάρα πολύ κόντρα!) στις μουσικές μου προτιμήσεις, θα σας βάλω ένα τραγουδάκι που άκουσα πρόσφατα και που έχω μια μικρή υποψία ότι γράφτηκε για 'μένα! Ε εντάξει, γράφτηκε ίσως και για κάποιους απο σας, αλλά τώρα το οικειοποιούμαι!

Αφιερωμένο σε όλους σας, 

γιατί και φέτος θα χρειαστούμε πολλές δυνάμεις 

ψυχικές και σωματικές!

(Πολλές ευχαριστίες στην αγαπημένη φίλη papagalos28, στην αξιαγάπητη Γωγούλα και το σύζυγό της, στην αγαπημένη μου Χρυσαυγή, στο γλυκό μου μυστήριο κορίτσι, στο πολυαγαπημένο μου Μαρινάκι, στο γλυκύτατο Δελφινάκι, στην αγαπημένη αστροφίλη μου Ρένα και στον αγαπητό blogoφίλο Apokalipsis999)

 

ΕΝΑ!

Όταν ήμουν μικρούλα η  Πρωτοχρονιά ήταν η αγαπημένη μου μέρα! Ήταν η μέρα που ο άγιος Βασίλης θα μου έφερνε το δώρο μου, μιας και ήμουν πολύ καλό παιδί! Μέεεεερες πριν προετοιμαζόμουν για την άφιξή του.

Καταρχήν έπρεπε να γράψω το περιβόητο γράμμα! Εδώ να πω ότι η μητέρα μου μπορεί να μην ήταν η κλασσική στοργική μαμά της αγκαλιάς, του χαδιού και γενικότερα του πολύ γούτσου γούτσου, αλλά όσο αφορά την εκπαίδευση ήταν αετός!
 Ήξερα να γράφω και να διαβάζω πριν ακόμα πάω νηπιαγωγείο. Καλά μη φανταστείτε τίποτα κείμενα-σεντόνια, ούτε πολλά πολλά στην ορθογραφία, αλλά κατάφερνα μια χαρά να διαβάζω τα μεγαλούτσικα γράμματα και έγραφα κάτι ορνιθοσκαλίσματα. Όπως και να 'χει το γράμμα το έγραφα μόνη μου και μετά το πήγαινα στη μαμά μου να... το εγκρίνει!

Το γράμμα μου ήταν συνήθως ένα κατεβατό από άπειρα παιχνίδια! Πρώτα πρώτα τα αεροπλανάκια και τα κουζινικά. Πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο μη με ρωτήσετε, ούτε εγώ έχω καταλάβει ακόμα! Οι κούκλες έρχονταν μετά, όπως επίσης και διάφορα άλλα παιχνιδάκια που κατά καιρούς ήταν της "μόδας".
Όμως το κατεβατό μου περνούσε από λογοκρισία! Έπαιρνε η μαμά το γράμμα στα χέρια της το διάβαζε και... "Sel, πολλά έγραψες. Ο άγιος Βασίλης φέρνει μόνο ένα δώρο στο κάθε παιδάκι. Διάλεξε ΕΝΑ."
Την κοιτούσα σαν δαρμένο κουτάβι και της έλεγα... "Μα γιατί; Θέλω κι αυτό κι εκείνο και τ' άλλο. Γιατί να μη μου φέρει 3-4;"
Με κοίταζε σοβαρή -αλλά όχι νευριασμένη- και μου απαντούσε. "Ο άγιος μπορεί να φέρνει σε κάθε παιδάκι από ένα δώρο. Αν εσύ ζητάς τόσα, δεν θα μείνει τίποτα για τα άλλα παιδιά. Θα σου άρεσε να κλαίνε γιατί δεν θα έχουν παιχνίδια;" Σιγά και μη μου άρεσε!
Έτσι λοιπόν γεμάτη ενοχές ξανάπαιρνα το γράμμα κι έπεφτα σε βαθιά περισυλλογή για το ποιό θα ήταν αυτό το ΕΝΑ δώρο που θα μπορούσε να μου φέρει ο άγιος Βασίλης.

Κι ερχόταν επιτέλους η μαγική βραδιά της παραμονής! Το δέντρο μας στολισμένο, από κάτω τα  ολοκαίνουργια λουστρίνια παπούτσια μου (εμείς δεν βάζαμε κάλτσες) κι εγώ μέσα στην υπερένταση να μην μπορώ να κοιμηθώ! Κάτω από τα σκεπάσματα με το μάτι γαρίδα περιμένοντας να δω -επιτέλους- τον άγιο που θα μου έφερνε το πολυπόθητο δώρο!  Όμως ποτέ δεν τα κατάφερνα... Πάντα στο τέλος με έπαιρνε ο ύπνος...

Το πρωί ενώ άλλες φορές δεν ξυπνούσα με τίποτα, εκείνη τη μέρα ήμουν πάντα από τις 5.00 το πρωί στο πόδι! Πήγαινα στο δέντρο και... ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ! Πολύχρωμα πακέτα! Πακέτα για τη Sel! Κι όχι ένα παρακαλώ! Τουλάχιστον 4!
Καθόμουν κάτω από το δέντρο, έσκιζα τα χαρτιά με λαχτάρα και έβρισκα πολλά από αυτά που είχα ζητήσει! Βούταγα όσα μπορούσα στην αγκαλιά μου και πήγαινα προς την κρεβατοκάμαρα των γονιών μου. Στεκόμουν για λίγο στο κάσωμα της πόρτας και ρωτούσα ψιθυριστά... "Ξυπνήσατε; Να μπω;"  Φυσικά και είχαν ξυπνήσει! Με τέτοιο ξέσκισμα που έκανα στα χαρτιά περιτυλίγματος και τα επιφωνήματα της χαράς μου, υπήρχε περίπτωση να μην ξυπνήσουν;

Ανέβαινα στο κρεβάτι και τους έδειχνα όλα τα δώρα που μου είχε φέρει ο άγιος! Τί κάνει το ένα, πώς κουρδίζεται το άλλο, πώς μπαίνουν οι μπαταρίες στο τρίτο κλπ κλπ. Γύριζα στη μητέρα μου περιχαρής και της έλεγα "Είδες; Φέρνει κι άλλα δώρα ο άγιος Βασίλης!" κι εκείνη πάντα απαντούσε "Όταν καταφέρνει να φτιάχνει περισσότερα και του περισσεύουν, τότε ναι. Αφήνει πιο πολλά στο κάθε παιδί. Ήσουν τυχερή για φέτος..."

Όσα χρόνια ερχόταν ο άγιος Βασίλης, τόσα χρόνια επαναλαμβανόταν το σκηνικό. Ο ίδιος διάλογος κάθε χρόνο, τα ίδια συναισθήματα ενοχής και χαράς, σαν να μην είχαν επαναληφθεί ποτέ!  Η Sel έπρεπε να διαλέξει ΕΝΑ δώρο, άσχετα αν ο άγιος κατάφερνε να φέρνει και κάτι παραπάνω.

Με το πέρασμα των ετών ο άγιος Βασίλης κι η Sel χώρισαν τα τσανάκια τους, αλλά τα μαθήματα που πήρε από την οικογένεια εμειναν σταθερά και αναλλοίωτα. Και μπορεί τότε να της κακοφαινόταν, αλλά τώρα πια καταλαβαίνει πόσο καλό της έκαναν... Πόσο την προετοίμασαν για κάποια μεταγενέστερα γεγονότα. Γιατί ήρθαν τα χρόνια έτσι, που έπρεπε να διαλέξει μόνο ΕΝΑ απόλυτα πειθαρχημένα και χωρίς να βαρυγκομά πια.

Αγαπημένοι μου φίλοι

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Κι επειδή περάσαμε ήδη πολλές στερήσεις και πολλοί ούτε αυτό το ΕΝΑ δεν είχαν, επιτρέψτε μου να γίνω πλεονέκτρα στις ευχές μου και να ευχηθώ σε ΟΛΟΥΣ μας, το 2013 να έχουμε ΠΟΛΛΑ και ΟΜΟΡΦΑ! Πολλά χαρούμενα δώρα υλικά και συναισθηματικά, που θα μας κάνουν λιγότερο αγχωμένους, λιγότερο μίζερους, λιγότερο φτωχούς σε οποιοδήποτε επίπεδο.

Θα τα πούμε του χρόνου!
Πολλά φιλιά! 

Ακεφιές...

Kαι μετά από λίγες μέρες αποχής (τέρμα το ίντερνετ στη δουλειά, μόνο από το σπίτι πια) επιστρέφω στη διαδικτυακή μου φωλιά.

Άκεφη, στεναχωρημένη, εκνευρισμένη και πολύ κουρασμένη, είπα να γράψω 2 αράδες μπας και ξεσπάσω λίγο.
Επειδή  η "πάστα" μου είναι πολύ αγωνιστική (ενίοτε κι ανταγωνιστική ακόμα και με τον ίδιο μου τον εαυτό), πιθανότατα αύριο-μεθαύριο να λέω άλλα... Να ξαναμπώ στο παιχνίδι δριμύτερη.

Πάντα σκέφτομαι τον πατέρα μου με αγάπη, αλλά στα δύσκολα τον αποζητώ απεγνωσμένα. Μου λείπει ρε γμτ... Ένα χαμόγελό του, μια καλή του κουβέντα ήταν αρκετά για να νιώθω όλη την υποστήριξη που χρειαζόμουν. Tον λάτρευα αυτόν τον άνθρωπο και τώρα νιώθω μόνη χωρίς εκείνον δίπλα μου.

Ίσως αύριο να είναι μια καλύτερη μέρα.

Ωραία που ήταν!

Καλοκαίρι στο εξοχικό. Σαββατόβραδα στη ντισκοτέκ.
Οι μανάδες να φωνάζουν ότι αργήσαμε. Εμείς να διαμαρτυρόμαστε γιατί δεν μας αφήνουν να διασκεδάσουμε χωρίς γκρίνιες.
Εγώ 40 κιλά, να λιώνω στο χορό με τον Grandmaster flash και όχι μόνο.
Δεκαετία του '80... 

Αν και θα έπρεπε να βάλω ένα τραγουδάκι που λέει "τα καημένα τα νιάτα, τί γρήγορα που περνούν" εντελώς πεισματικά θα αντισταθώ και θα βάλω το παρακάτω!

Αφιερωμένο παίδες!

Ιχ...!!!

Μερικές φορές μέσα από κάποιες χαζούλες ή έστω χαριτωμένες συζητήσεις έτσι για να περνάει η ώρα, κάτι θα σου πουν στο εντελώς άσχετο, που θα σου ξυπνήσει κάποιες δυσάρεστες αναμνήσεις.

Σήμερα ξενέρωσα αλλά και θύμωσα με 'μένα, γιατί μου επέτρεψα να... θυμηθώ!