Μαζίστις χαρές,
μαζί στις λύπες, μαζί στις ασθένειες…Εσένα αποχαιρετούσα όταν έφευγα από το σπίτι, εσύ με υποδεχόσουν με τα
αστεία τσαλιμάκια σου. Μαζί χαζολογούσαμε στην τηλεόραση, μαζί περνούσαμε τις
ώρες μας στον υπολογιστή, μαζί κοιμόμασταν… Από 20 ημερών έως τη μέρα που έπεσε
η αυλαία της όμορφης πορείας μας, ήμασταν μαζί. Πώς πέρασαν τα χρόνια…
Βλέπω τις τελευταίες μας
φωτογραφίες, όπου μέχρι και τη μέρα που έφυγες επιζητούσες την αγκαλιά μου, τα
φιλιά μου και δεν μπορώ να σταματήσω τα δάκρια...
Σε έλεγα χαϊδευτικά αστέρι μου,
γιατί ήσουν και θα είσαι για πάντα το ΑΣΤΕΡΙ ΜΟΥ. Έπαψες να λάμπεις εδώ, αλλά
τώρα λάμπεις κάπου πολύ ψηλά όπως αξίζει στην περήφανη λιονταρίνα μου.
Γιατί ναι, υπάρχει ένας καλύτερος
κόσμος απ΄αυτόν εδώ. Θα έρθει η ώρα που θα τα ξανασυναντηθούμε σ’ ένα πανέμορφο
μέρος. Για την ώρα ξεκουράσου και κοιμήσου γλυκιά μου…
Για τη φίλη μου την Άλις σας έχω ξαναμιλήσει αρκετές φορές. Είναι το επί 29 χρόνια κολλητάρι μου, η αδελφή ψυχή μου, η φίλη μου με όλη τη σημασία της ιερής αυτής λέξης.
Σταθερές σαν βράχοι και οι δυό μας σ' αυτή τη φιλία, χωρίς ζήλειες, χωρίς κακίες, χωρίς καταπίεση, χωρίς όλα αυτά που κατά καιρούς μαθαίνω για άσπονδες φίλες. Φτύνω τον κόρφο μου κάθε φορά που ακούω ιστορίες για φίλους-φίδια και μακαρίζω την τύχη μου που στη θέση της οικογένειας, η τύχη το 'φερε να έχω καλούς και πιστούς φίλους. Το έχω ξαναπεί... Στο θέμα αυτό υπήρξα πολύ πολύ τυχερή.
Ήρθε η ώρα που παντρέυτηκε (το σύζυγό της τον θεωρώ γαμπρό μου), έκανε τον μονάκριβό της γιό (ανιψιό μου όπως τον λέω) και η οικογένειά της έγινε και δική μου. Οι διαφορές στους χαρακτήρες μας πολλές, αλλά οι αρχές και οι αξίες ίδιες... Μαζί στα καλά, μαζί στα άσχημα, μαζί παντού.
Η ζωή είναι περίεργη, αλλόκοτη, μυστήρια και προπαντός πολύ σκληρή. Έτσι έκανε στη φίλη μου και την οικογένειά της μια εντελώς αναπάντεχη δυσάρεστη έκπληξη εχθές το βράδυ. Τα ξαφνικά χτυπήματα μπορεί να αποπροσανατολίζουν για λίγο, αλλά δεν έχουμε μάθει να χάνουμε, τουλάχιστον όχι αμαχητί. Τ' ακούς Άλις;
Αγαπημένη μου φίλη, μια καταιγίδα είναι και θα περάσει. Θα είμαι πάντα εδώ για 'σένα και για την οικογένειά σου. Σύντομα θα αφήσουμε στην άκρη αυτήν την άσχημη περιπέτεια και θα γίνουμε όπως πριν εσύ, εγώ, ο γιόκας σου και φυσικά ο γαμπρούλης μου, που τώρα δίνει τη μάχη του. Δύο κρίσιμα 24ωρα... Μετά θα πάνε όλα καλά. Πρέπει να πάνε καλά, γ@μώ το σύμπαν μου μέσα.
Σ' αγαπώ πολύ και 'σένα και τους άντρες σου.
ΥΓ. Προς τί η δημοσιοποίηση αυτής της ανάρτησης; Επειδή κοντεύω να σκάσω από τη στεναχώρια μου. Γι' αυτό...
Συγχωρήστε μου την απενεργοποίηση των σχολίων, είναι μόνο γι' αυτή τη φορά. Ξέρω ότι κάποιοι από εσάς θα αφήνατε ένα πολύ όμορφο σχόλιο και θα με συγκινούσατε, αλλά όπως είπα η ανάρτηση αυτή είναι μόνο για το ξέσπασμά μου. Θα αντιληφθώ όμως την θετική σας ενέργεια, να είστε σίγουροι. Σας ευχαριστώ πολύ όλους για την κατανόηση.
Πώς τα πάτε με τα κατώτερα ένστικτα; Ξέρετε καλέ, αυτά που σας κάνουν μετά τη "μπόρα" να αναρωτιέστε πού στο διάλο είχατε τόσα αποθέματα κακίας κρυμμένα. Που τύφλα να 'χει ο πιο αιμοσταγής δολοφόνος με το τσεκούρι, πριόνι, νυχοκόπτη ή όλα αυτά μαζί, εσείς τον έχετε ξεπεράσει κατά πολύ. Στο σκεπτικό τουλάχιστον!
Τίιιιιιιιι;;;;; Δεν έχετε κατώτερα ένστικτα; Ωρέ! Μόνο εγώ είμαι το κακιασμένο εδώ μέσα; Γιατί προσωπικά αν μου κάνουν κάτι πραγματικά κακό, η σκέψη μου στάζει δηλητήριο. Ως άλλος Ρασπουτιν καταστρώνω καταχθόνια σχέδια εξόντωσης του θύματος, που μέχρι πριν λίγο ήταν θύτης.
Και φυσικά όλα τα σχέδια είναι όχι επιπέδου αλλά... δαπέδου, όπως και το σκεπτικό άλλωστε! Δειγματοληπτικά...
Μην πιείς ή μη φας ποτέ κάτι από τα χεράκια μου. Γιατί όπως λένε ο γέρος είτε από χέσιμο, είτε από πέσιμο θα πάει. Δεν είσαι γέρος; Δεν πειράζει, το χέσιμο το έχεις έτσι κι αλλιώς στο τσεπάκι. Το καθαρτικό αλλοιώνει κάπως τη γεύση του καφέ, αλλά δεν βαριέσαι. Το πολύ πολύ να μου κάνεις καμιά παρατήρηση ότι είναι λίγο στιφός, όσο εγώ σε κοιτάζω λοξά κρυφογελώντας. Άλλωστε εκείνη τη μέρα δεν θα μπορείς να χρησιμοποιήσεις το μπάνιο μου, μιας και θα περιμένω τον υδραυλικό, επειδή βούλωσε η λεκάνη.
Θυμάσαι τη σαβούρδα που έφαγες; (το πέσιμο που λέγαμε πιο πάνω) Όχι παιδί μου δεν ήταν που στραβοπάτησες, το παρκέ φταίει. Κάπου διάβασα ότι τα παιδικά λαδάκια κάνουν θαύματα! Ε μόλις έκαναν κάτι και για 'μένα!
Ποιος είπε ότι οι γάτες δεν εκπαιδεύονται; Αν μάλιστα εκμεταλλευτείς τα έμφυτα ένστικτά τους, την επιτυχία την έχεις σίγουρη! Η Νινή είναι αυτό που λένε "αφορμή γυρεύει ο κλανιάρης να την αμολύσει". Όχι, δεν θα σε εξοντώσει με ασφυξιογόνα αέρια(!), αλλά λόγω του εξαιρετικού της μανικιούρ, ένα χέρι - ένα πόδι, το έχεις σίγουρα χαμένο. Για εξαιρετικές περιπτώσεις ΚΑΙ τη μούρη.
"Τί λες βρε παιδί μου! Πέταξαν αυγά το βράδυ στο αυτοκίνητό σου και έχει γίνει σίσκατο; Πω, πω οι αλήτες! Βρε μήπως τους έκανες κάτι; Λέω εγώ τώρα..."
Το έφαγες; Κακώς! Καλού κακού μη με ρωτήσεις πώς πέρασα το χθεσινό βράδυ.
Μια άγρια χαρά με πλημμυρίζει όταν βρίσκω διάφορα "όμορφα" στο ιντερνετ για 'σένα! Και χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν δεν το γνωρίζεις και στο ανακοινώνω εγώ. Ξέρεις τώρα. Π.χ. " Τί κακοήθεις που είναι ορισμένοι... Σε λένε καθίκι, γιατί άραγε;"
Το καλύτερο είναι ότι δεν έχω βάλει καθόλου το χεράκι μου εγώ! Βλέπεις είσαι τόσο "καλός" άνθρωπος, που σε έχουν άχτι πολλοί τελικά! Αλλά κι εγώ αγάπη μου, σε κάποιους σαν και 'σένα τις γουστάρω τρελά τις... bitchιές!
Πολύ σωστά θα σκεφτείτε, ότι όλα τα παραπάνω με κάνουν έναν πολύ ποταπό άνθρωπο. Πού να ακούσετε και το καλύτερο! Δεν νιώθω καμιά ενοχή για όλες αυτές τις σκέψεις! Το μόνο κακό στην υπόθεση είναι ότι δεν έχω ακόμα το θράσος για να τις κάνω πραγματικότητα... Σνιφ! (ψέματα, το τελευταίο της λίστας θα το κάνω).
Το τραγουδάκι το έχω ξαναβάλει στο παρελθόν. Είναι από μια πολύ αγαπημένη μου παιδική ταινία! Νομίζω ότι ψιλοταιριάζει στην κακιασμένη μου ανάρτηση.
Σ' ευχαριστώ για όλα. Κάποτε θα είμαστε και πάλι μαζί.
Η αγαπημένη σου "πριγκίπισσα"
Sel
28/10/2003
"Ας λένε πως τα δύσκολα θεριεύουν την ψυχή,
Είναι ο πόνος όμως, στιχοπαιδεύτρα ευχή
Μη με αφήσεις εδώ πέρα να στοιχειώσω,
Από τα όμορφα δεν θέλω να γλυτώσω"
Mε αφορμή μια συζήτηση όπου έλαβα μέρος λέγοντας την άποψή μου, θα ήθελα να σας ενημερώσω για κάποια πράγματα. Συνήθως είμαι πιο συγκεκριμένη για τις πηγές κάποιων ιντερνετικών συμβάντων, αλλά επειδή δεν έχω ζητήσει την άδεια του χρήστη να linkάρω το οτιδήποτε, αυτή τη φορά δεν θα βρείτε παραπομπή. Αν ο χρήστης το διαβάσει και το θελήσει, τότε πολύ ευχαρίστως.
Συμπληρωματικό1: Ο χρήστης έδωσε την άδεια για το link http://negative-issallos.blogspot.gr/2012/09/blog-post_21.html Συμπληρωματικό2: Μόλις είδα ότι είχα μια πραγματικά μεγάλη απώλεια από τους αναγνώστες μου. Στεναχωρήθηκα πολύ... Αλλά αναγκαστικά δέχομαι την απόφαση...
Λοιπόν... Δεν ξέρω για ποιούς λόγους έχετε φτιάξει τους χώρους σας στο blogspot. Τον δικό μου τον έφτιαξα για να εκφράζομαι, να διασκεδάζω, να διαβάζω, να ενημερώνομαι, να συζητάω... Έχω ξαναπεί ότι είμαι παλιά καραβάνα στο ίντερνετ γενικότερα. Όσο για τα blogs αυτό δεν είναι το πρώτο που φτιάχνω και ίσως όχι το τελευταίο. Δεν είναι η πρώτη φορά που συζητάω, γελάω, διαφωνώ, συμφωνώ, ακούω, επιλέγω αυτά που θέλω να πω.
Θα ήθελα λοιπόν να γνωρίζετε ότι όταν σας στέλνω φιλιά, όταν κάνω κολακευτικά σχόλια, όταν κάνω χαρούλες γενικότερα, δεν σας γλείφω για να γίνω αρεστή. Έχω σοβαρότερες ανάγκες, από αυτή της αποδοχής από το ιντερνετικό κοινωνικό σύνολο.
Είναι απλώς ένας τρόπος για να δείξω τη συμπάθειά μου σε κάποιους από εσάς, μέσα από τον γραπτό λόγο. Κάποιοι χαρακτήρες δεν τα σηκώνουν αυτά -το έχω καταλάβει- κι έτσι φιλάκια εκεί δεν έχει! Δυσκολεύομαι ναι μεν λιγάκι να τους δείξω πόσο τους συμπαθώ, αλλά δεν με χαλάει κιόλας. Ο καθένας έχει το χαρακτήρα του κι αφού σε γενικές γραμμές δείχνει να μου ταιριάζει, τότε μικρό το κακό που δεν γουστάρει τη λέξη φιλάκια στα σχόλια.
Ένα άλλο σημείο που θέλω να θίξω είναι αυτό των blogoπαιχνιδιών. Μερικοί θεωρούν ότι είναι ένας δόλιος τρόπος για να εκμαιεύσουν κάποιοι άλλοι πληροφορίες για το άτομό τους. Οk, σεβαστή η άποψή τους. Η λύση είναι πολύ απλή... Μην παίζετε! Αρνηθείτε ευγενικά την πρόσκληση και αυτό είναι όλο!
Να σας πω την αλήθεια προσωπικά τα περισσότερα μου αρέσουν. Όχι γιατί είμαι καμιά Μάτα Χάρι που κινούμαι υπόγεια για να μάθω τα πάντα για εσάς και να τα χρησιμοποιήσω μετά για το κακό σας (πάει το suspense που ονειρευόσασταν!), αλλά γιατί θεωρώ ότι είναι ένας τρόπος να γνωρίσετε κάποια πράγματα για 'μένα κι εγώ για εσάς. Βλέπετε οι θεωρήσεις των πραγμάτων έχουν μεγάλη διαφορά... Άλλο γνωρίζω κι άλλο κατασκοπεύω.
Εξάλλου όταν απάντησα π.χ. ότι μου τη δίνει στα νεύρα να με στήνουν σε ραντεβού, τί κακό να μου κάνει; Να έρθει η ώρα που ίσως γνωρίσω κάποιους από κοντά και να με στήσετε; Ή μήπως επειδή δεν μου αρέσει η τζαζ, θα μου 'ρθετε με καμιά τρομπέτα να με ξεκουφάνετε; Μωρέ κακό που μου κάνατε!
Επιλέγουμε τί απαντάμε... Άλλωστε οι ερωτήσεις των παιχνιδιών αυτών είναι για επιφανειακά πράγματα. Δεν είδα ποτέ μου ερώτηση τύπου "πες μας τον αριθμό της πιστωτικής σου κάρτας" γιατί εκεί θα απαντήσω πάρε τ' .... μου.
Αν εσείς θέλετε να το εμβαθύνετε και να δώσετε πολύ προσωπικές σας πληροφορίες, δικό σας το θέμα κι όχι αυτού που έφτιαξε ένα τέτοιο παιχνίδι.
Παρ' όλο που δεν θεωρώ κάποια πράγματα άσχημα, δεν στέλνω ποτέ παιχνίδια και βραβεία, σε όσους έχω προλάβει να διαβάσω ότι δεν τα γουστάρουν. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ζορίζω τους άλλους. Και στην περίπτωση που έχω ήδη στείλει σε κάποιον που δεν του αρέσουν αυτά, δεν έγινε εσκεμμένα. Προφανώς δεν είδα παλιότερη ανάρτηση ή σχόλιό του που να το αναφέρει. Μπορεί πολύ απλά να μου το πει και να είναι σίγουρος ότι δεν θα επαναληφθεί.
Αν ψάχνεστε για "δράματα" όπως τα παραπάνω που ανάφερα, σε λάθος blog μπήκατε. Χάνετε το χρόνο σας... Εδώ δεν έχει ούτε κατασκοπείες, ούτε δολιότητες, ούτε ίντριγκες... Μπορεί να υπάρχουν αλλού, αλλά εδώ -αν αυτές είναι οι προτιμήσεις σας- απλά θα σκυλοβαρεθείτε.
Σέβομαι τις απόψεις των άλλων ακόμα κι αν δεν συμφωνώ, αλλά έχω ένα μικρό θεματάκι όταν αυτοαναιρούνται... Δεν μπορείτε να μου λέτε για τις παγίδες που κρύβουν τα blogoπαιχνίδια και στο καπάκι να μου αναφέρετε ότι μόλις έπεσα στην παγίδα που μου έχετε στήσει. Δεν κολλάει με αυτά που λέτε ότι σας πειράζουν.
Επιπλέον... δέχομαι συμβουλές, όχι όμως υποδείξεις. Το αν έχετε δυσαρεστηθεί με κάποια πράγματα είναι απόλυτα σεβαστό, αλλά εσάς πειράζουν όχι εμένα και σας το είπα ευθέως ότι δεν ενοχλούμαι από τα ίδια πράγματα.
Όμως ενοχλούμαι από άλλα, όπως ας πούμε όταν μου λέτε κοντολογίς "διάλεξε με ποιόν θα είσαι". Προσωπικά δεν έχω ορίσει κάποιους σαν εχθρούς εδώ μέσα. Όταν -και αν ποτέ- έρθει μια τέτοια στιγμή, ΕΓΩ και μόνο ΕΓΩ θα αποφασίσω να κάνω τα ξεκαθαρίσματά μου. Άλλωστε ποτέ δεν σας ζήτησα κάτι ανάλογο, μην το κάνετε λοιπόν σε 'μένα. Αν δεν μπορείτε να ανεχτείτε το σκεπτικό μου, απλά διαγράψτε με από τις επαφές σας. Εντάξει... δεν είναι ό,τι πιο ευχάριστο να χάσω κάποιους ανθρώπους που μέχρι πρότινος λέγαμε και 5 κουβέντες, αλλά δεν είναι της φύσης μου οι περιορισμοί που θα μου θέσει ο οποιοσδήποτε άλλος, εκτός από τον ίδιο μου τον εαυτό. Κι εδώ δεν μιλάμε για ένα blogoπαίχνιδο, είναι κάτι σοβαρότερο...
Κλείνοντας να πω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις διαφωνίες, μερικές φορές μου αρέσουν κιόλας, γιατί μπορεί να μου πουν κάτι που δεν το είχα σκεφτεί. Οι τελικές επιλογές όμως είναι δικές μου.
Σημ. Τις σκέψεις μου τις μετέφερα εδώ γιατί αφενός μου βγήκαν ολίγον "σεντόνι" οι επιπλέον απαντήσεις που ήθελα να δώσω και αφετέρου γιατί ήθελα να γνωρίζετε όλοι σας, πώς βλέπω τα πράγματα. Έτσι είστε απόλυτα ενήμεροι κι ελεύθεροι να αποφασίσετε αν θέλετε να συμπορευτείτε ή να αποχωρίσετε από το χώρο μου.
(Ενημέρωση για όποιον αποφασίσει να διαβάσει παρακάτω... Αυτή τη στιγμή δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν θα σας κακοφανεί το λεξιλόγιό μου, πραγματικά δεν μου καίγεται καρφί. Όποιος δεν αντέχει, ας μην διαβάσει.)
Και μπαίνω στο θέμα...
Είμαι η μόνη υπαίτια που η Sneezy (κοριτσάκι ήταν τελικά) δεν υπάρχει πια. Το μόνο που έκανα η ηλίθια, είναι να της παρατείνω τη ζωή από τον κάδο απορρημάτων που τη βρήκα, μέχρι το σπίτι μου. Το σπίτι μου που τελικά την αποτελείωσε με τις μαλακισμένες ιδέες μου. Να χέσω τις αντιβιώσεις, τα κολλύρια, την έξτρα γατοτροφή για μικρά γατάκια, τις ώρες του παιχνιδιού, των χαδιών και όλα όσα ΝΟΜΙΖΑ ότι πρόσφερα σ'αυτό το τόσο ταλαιπωρημένο ζώο. Να τα χέσω όλα, τη στιγμή που έκανα το χειρότερο...
Για να μην βγει η Sneezού στο μπαλκόνι αφού δεν έβλεπε καλά και φοβόμουν ότι θα πέσει από κάτω, αλλά και να μπορεί να μπαίνει φως και καθαρός αέρας από την μπαλκονόπορτα, είχα βάλει ένα πολύ χοντρό, φαρδύ και βαρύ κομμάτι ξύλου που της έκλεινε την έξοδο προς το μπαλκόνι...
Το είχα στηρίξει από μπροστά με άλλα βαριά πράγματα ώστε να μη γυρίσει το ξύλο και έχουμε ατυχήματα. Όμως δεν πρόσεξα, δεν υπολόγισα σωστά ότι η γατουλίνα είχε δυναμώσει, ψιλομεγαλώσει και είχε καταφέρει να μετακινήσει ένα από τα στηρίγματα με το κεφαλάκι της, προσπαθώντας να βγει έξω στις γλάστρες μου. Δεν σκέφτηκα η βλαμμένη πόσο εύκολο θα ήταν να το μετακινήσει πάνω σε ένα γλυστερό πάτωμα...
Κι έτσι εχθές το βράδυ κι ενώ ήμουν εδώ στον υπολογιστή, άκουσα έναν δυνατό θόρυβο. Πετάχτηκα κι έτρεξα στο σαλόνι όπου είδα το ξύλο να έχει γυρίσει να έχει χτυπήσει πολύ άσχημα τη γατουλίνα, η οποία σπαρταρούσε στο πάτωμα μέσα στα αίματα. Αμέσως μετά έμεινε αναίσθητη αλλά ανάπνεε... Την καθάρισα γρήγορα από τα αίματα και διαπίστωσα τα χειρότερα. Η μικρούλα δεν είχε κανέναν εξωτερικό τραυματισμό, όλο το αίμα είχε βγει από το στόμα κι αυτό ήξερα ότι δεν σήμαινε τίποτα καλό...
Τσακίστηκα να βρω χρήματα καθώς τέλη του μήνα δεν υπάρχει σάλιο. Αυτοκίνητο δεν έχω κι έτσι επίσης τσακίστηκα να βρω εφημερεύον
κτηνιατρείο-κλινική κάπου σχετικά κοντά μου, αφού ο κτηνίατρός μου ήταν
απών λόγω διακοπών.
Στα υπόψιν... Οι 24ωρες κλινικές μόνο 24ωρες δεν είναι, όχι τέτοια εποχή τουλάχιστον. Να παίρνω τηλέφωνο και να βγαίνουν τηλεφωνητές... Να παίρνω στα κινητά τους και να μην το σηκώνουν... Για να μην μακρηγορώ κάποια στιγμή αργά το βράδυ πέτυχα μια κλινική, όπου εδέησε κάποιος να μου απαντήσει για να μου πει να την κρατήσω στο σπίτι τη νύχτα κι αν τα έχει καταφέρει μέχρι το πρωί, τότε να την πήγαινα. Ξάπλωσα δίπλα της στον καναπέ και έτσι βγάλαμε τη βραδιά....
Το πρωί ανάπνεε ακόμα αλλά δεν είχε καμιά άλλη αντίδραση. Βρήκα μια κτηνίατρο στην περιοχή μου η οποία μου έδωσε το τηλέφωνο ενός συναδέλφου της ο οποίος είναι και χειρουργός. Μαλλιά κουβάρια φτάσαμε με την φίλη μου την Άλις στο κτηνιατρείο του.
Ε και; Η ακτινογραφία έδειξε βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις μη αναστρέψιμες. Ο κτηνίατρος, μου είπε ότι εξαρχής δεν υπήρχε σωτηρία. Το ζώο αργοπέθαινε... Και είχε έρθει η ώρα της μεγάλης απόφασης, αυτή της ευθανασίας. Και αυτό ήταν το τέλος... H Sneezούλα ξεκουράστηκε πλέον.
Αυτό το γατουλίνι που είχε την ΑΤΥΧΙΑ να πέσει στα χέρια μου δεν υπάρχει πια. Τί κι αν κλαίω, τί κι αν με βρίζω, τί κι αν τα έχω σπάσει όλα εδώ μέσα, η Sneezy δεν γυρίζει πίσω.
Πήγα να κάνω ένα καλό και τελικά η ανικανότητα και η απροσεξία μου τα 'χεσε όλα. Τόσα γατάκια έχω "αναστήσει" όλα αυτά τα χρόνια και έκανα τη μαλακία σ'αυτό το αξιαγάπητο ζωάκι. Πώς το έκανα εγώ αυτό; Το μόνο που μπορώ να πω είναι...
Εύγε μαλάκω Sel
Nα ευχαριστήσω δημόσια την επί 28 χρόνια συνοδοιπόρο μου και καλύτερή μου φίλη Άλις, η
οποία μου δάνεισε χωρίς δισταγμό τα χρήματα που χρειαζόμουν. Ακόμα για
το τρέξιμο που έκανε σήμερα μαζί μου στο κτηνιατρείο, καθώς και για την
παρουσία και την συμπαράστασή της όταν έθαβα την μικρή Sneezούλα. Να της ζητήσω συγνώμη για όλο αυτό το ψυχολογικό σοκ που έχει υποστεί και που την επηρέασε πάρα πολύ άσχημα.
Επίσης να αναφέρω την κα Κανοπούλου Ματίνα, κτηνίατρο που αν και δεν ήμουν πελάτισσά της, ενδιαφέρθηκε για μας, επικοινώνησε αμέσως με τον κτηνίατρο - χειρουργό κο Κλαμαριά εξήγησε την κατάσταση και μας έστειλε συστημένες.
Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον κο Λυκούργο Κλαμαριά http://www.klms.gr/showprodlist.asp?catid=2 για την άμεση εξυπηρέτηση και την ιδιαίτερα ανθρώπινη αντιμετώπισή του κι ας μην μας είχε ξαναδεί.
Επειδή έχω βουλιάξει στη στεναχώρια και στην ενοχή, θα απουσιάσω κάποιες μέρες από το blogoχώρο.
Η Sneezού 2 μέρες πριν το ατύχημα...
Δεν ξέρω τί να σου γράψω μικρή μου, εκτός από ένα συγνώμη....
Σήμερα θα σας αφηγηθώ το εξαιρετικό Σαββατόβραδο που πέρασα! Μετά από μια κοπιαστική εβδομάδα που είχα πεταλώνοντας μύγες, οι φίλες μου Τζζιλ, Τζζένη, Τζζέλα και Τζζάκη, μου τηλεφώνησαν ότι θα με επισκεφτούν το Σάββατο με τους αξιαγάπητους συζύγους τους Τζζων, Τζζακ, Τζζέρη και Τζζόρνταν.
Αν και χάρηκα που θα συναντήσω τους αξιόλογους αυτούς ανθρώπους, παράλληλα -ναι, δεν θα σας το κρύψω- ένιωσα να με κατακλύζει το άγχος και κάποια κύματα ντροπής να ζωγραφίζουν με πορφυρένιο χρώμα τα αλαβάστρινα μάγουλά μου, καθώς θα έρχονταν στην εξοχική μου κατοικία. Και θα σας εξηγήσω αμέσως το λόγο... Η εξοχική μου κατοικία είναι μόλις 580τμ, με μόνο ένα τζακούζι, μόνο 7 μπάνια και η πισίνα δεν ξεπερνάει τα 18 μέτρα και μάλιστα δεν είναι θερμαινόμενη...
Το συγκλονιστικότερο... Είχα δώσει άδεια στο προσωπικό - τον Τζζάρβις τον μπάτλερ, τον Λουί τον chef, την Καρλίτα την οικονόμο και την Πεπίτα την καμαριέρα- νομίζοντας ότι θα περάσω ένα romantic weekend με τον υπεροχο σύζυγό μου... Είμαι σίγουρη αξιολάτρευτες κυρίες μου, ότι κατανοείτε τη θέση μου. Ευτυχώς ήταν διαθέσιμο το pool boy, οπότε και ήρθε να φρεσκάρει λίγο την petite πισίνα μου .
Αν και η κούραση της εβδομάδας με είχε εξουθενώσει, δεν μπόρεσε να καταβάλλει το αεικίνητο πνεύμα μου! Ενεργοποιήθηκα για το σχεδιασμό του δείπνου και την επιλογή του μενού.
Έβγαλα το χειροποίητο, λευκό, κεντητό τραπεζομάντηλο που μου είχε φτιάξει μια μακρινή θεία μου ονόματι Couloube (η θειά μου η Κουλουμπάρδαινα κοινώς, αλλά δεν το λέμε έτσι στους κύκλους που κινούμαι, δεν είναι της τάξης μου). Η καημενούλα μου το είχε κάνει δώρο, επειδή είχα δραστηριοποιηθεί άμεσα και βρήκα στο γιό της (αριστούχο της νομικής), δουλειά σε σουβλαδερί ως τυλιχτής. Να είναι καλά η γυναικούλα που έκανε ό,τι μπορούσε για να μου δείξει την ευγνωμοσύνη της. Κάπου είχα δει ότι αυτά κοστίζουν περίπου 900 €, οπότε σκέφτηκα πρόχειρο και ταπεινό μεν, χειροποίητο δε.
Στο μπουφέ δυστυχώς υπήρχε μόνο ένα Taitù Damasco σερβίτσιο και τα ευτελούς αξίας ασημένια μαχαιροπήρουνα της Ajd antiques. Ξέροντας ότι οι φίλες μου είναι πολύ aristocratique, στεναχωρήθηκα για την προχειρότητα, αλλά στα δύσκολα δεν λέμε ότι φαίνονται οι φίλοι;
Η σκληρή και πολυάσχολη δουλειά μου ως πεταλώτρια μυγών δεν μου αφήνει δυστυχώς περιθώρια να διευρύνω τις μαγειρικές μου γνώσεις, οπότε κόπιασα πραγματικά για να παραθέσω το δείπνο. Όμως το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικά gourmet! Τί steak avec des frites (μπριζόλα με πατάτες τηγανιτές για τους αδαείς), τί de salade grecque (γιατί ποτέ δεν ξεχνώ τις ρίζες μου), συνοδεία με κρασάκι chateau latour του 1965 και ένα γλυκό για το τέλος crème brûlée που βρήκα σε πασίγνωστο και πανάκριβο delicatessen, αφού ο χρόνος με πίεζε αφόρητα για να μπορέσω να δημιουργήσω ένα γλυκό από μόνη μου.
Δεν θα σας αναφέρω λεπτομέρειες από το δείπνο, για να μην σας κουράσω. Όμως όλα ήταν εξαιρετικά, όπως και η οικοδέσποινα άλλωστε, δηλαδή εγώ! Οι φίλες μου έμειναν ενθουσιασμένες και απόλυτα ικανοποιημένες. Για άλλη μια φορά είχα φέρει εις πέρας μια δύσκολη αποστολή! Εύγε μου!
Πριν σκεφτείτε ότι είμαι ένα ζηλότυπο, κομπλεξικό τυπάκι, που ακούω λεφτά και βγάζω φλύκταινες να σας πω τα εξής... Ουδέποτε ζήλεψα τα φράγκα των άλλων έστω κι αν δεν τα έκαναν με το σταυρό στο χέρι (κοινό μυστικό: τα πολλά λεφτά δεν βγαίνουν με αγιαστούρες). Ουδέποτε θέλησα ύπουλα και καταχθόνια να εκμεταλλευτώ φραγκάτους γκόμενους ή να κάνω λυκοφιλίες για να επωφελούμαι από τα οικονομικά τρίτων. Πάντα ήθελα να εργάζομαι, να κερδίζω τα δικά μου χρήματα και να ζω μια αξιοπρεπή ζωή χωρίς πολλά πολλά, αλλά σίγουρα αξιοπρεπή.
Δεν ανέχομαι όμως, αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, που ο κόσμος παίζει πασαβιόλα από την πείνα, ορισμένοι τύποι να ανοίγουν το στόμα τους και να πετούν προκλητικές "κουκουνάρες". Υπάρχουν άνθρωποι με πραγματικά πολύ χρήμα που απλά το βουλώνουν και πολύ καλά κάνουν.
Υπάρχουν όμως και τα ψώνια (εκεί απευθύνεται αυτή η καταχώρηση) που δεν έχουν ιδέα τί γίνεται πέρα από το ροζ συννεφάκι τους. Που αν τα βάλεις να ζήσουν έστω κι ένα μήνα με 500 €, τα σηκώσεις πρωί πρωί να πάνε στη δουλειά, κάτω από την επίβλεψη ενός δυνάστη εργοδότη, μετά τα βάλεις να πάνε σούπερ μάρκετ, λαϊκή, να γυρίσουν σπίτι τους να ξεσκατίσουν τα παιδιά τους, να μαγειρέψουν, να σκουπίσουν, να σφουγγαρίσουν, να πλύνουν, μπορεί και να αυτοκτονήσουν.
Γι' αυτό ας μαζευτούν... Διότι τέτοιες μπούρδες έλεγε και η Μαρία Αντουανέττα (αν δεν έχει ο λαός ψωμί, δως του παντεσπάνι) κι ακόμα ψάχνει το κεφάλι της.
Κάτι τέτοια ακούω τελευταία -ειδικά στη δουλειά μου- και λέω τώρα θα το πάθω το εγκεφαλικό. Και άντε να κάνεις μούγκα στη στρούγκα, για να μη χάσεις και αυτά τα λίγα που παίρνεις.
Το τραγούδι αλλού το πάει... Κανονικά κάποιοι σαν και του λόγου μου πρέπει να το ακούσουν... Τ' ακούω και διαολίζομαι πρώτα απ΄όλα με 'μένα...
Στη συγκεκριμένη όμως, θα χρησιμοποιήσω το ρεφραίν και για άλλο λόγο...
Για να ξυπνήσουν όλα αυτά τα ψώνια μπας και δουν τί πραγματικά παίζει σ' αυτό το κράτος και αρχίσουν να χρησιμοποιούν το μυαλό τους.
Θα "γκρεμοτσακιστούν" λιγάκι από την συνειδητοποίηση, αλλά δεν πειράζει... Καλό θα τους κάνει. Εγώ παίρνω πάνω μου την ευθύνη για τις επιλογές μου, αλλά καιρός είναι να πάρουν κι αυτοί πάνω τους τις δικές του ευθύνες για την κατάντια της χώρας.
Έλα πάμε!
(πρώτη εκτέλεση από Ξυλούρη, αλλά εμένα μου άρεσε κι απ΄ τον Σφακιανάκη)
Άϊντε θύμα, άϊντε ψώνιο
Άϊντε σύμβολο αιώνιο
Αν ξυπνήσεις μονομιάς
Θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
ΥΓ. Ιδέα δεν έχω από γαλλικά. Βοήθεια από τον αγαπημένο μου Χάρη (γιό της κολλητής Άλις) και κάποια μετάφραση από το νετ, γιατί το παιδί έχει και εξεταστική, δεν θα ασχολείται μαζί μου. Επίσης ουδεμία σχέση κι από τις μάρκες των διαφόρων ειδών που αναφέρω. Κι αυτά στο νετ τα βρήκα. Φαίνεται;
Μιά φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι. Το όνομά του Αθηνά. Οι γονείς του είχαν φύγει πολύ καιρό πριν, για ένα όμορφο μέρος που ο μπαμπάς του κοριτσιού ονόμαζε παράδεισο.
Το κοριτσάκι έμενε μόνο του σε ένα μικρό σπίτι σχεδόν πάνω στη θάλασσα. Άρεσε πολύ στην Αθηνά η θάλασσα. Κάθε μέρα κατέβαινε βόλτα στην παραλία και κολυμπούσε ώρες ατελείωτες.
Κολυμπούσε τα καλοκαίρια που η θάλασσα ήταν ήρεμη και γαλήνια, αλλά και τους χειμώνες... Ο πατέρας της της είχε πει ότι έπρεπε να μάθει να κολυμπάει ακόμα κι όταν η θάλασσα ήταν φουρτουνιασμένη, άγρια κι αφιλόξενη. "Θα σε δυναμώσει, θα σε κάνει πιο θαρραλέα, πιο γρήγορη, πιο ανθεκτική". Και η Αθηνά σπάνια δεν ακολουθούσε τις συμβουλές του πατέρα της.
Μια μέρα αποφάσισε να πάει λίγο πιο μακριά από τη συνηθισμένη της βόλτα. Πέρασε ένα μικρό λόφο, σκαρφάλωσε σε βράχια και βγήκε σε μια άλλη παραλία. Κοντοστάθηκε σαστισμένη από το θέαμα... Η παραλία αυτή δεν έμοιαζε ούτε με τη δική της, ούτε με των φίλων της που κατοικούσαν σε άλλες παραλίες. Ήταν πολύ διαφορετική... Σκοτεινή από τις πίσσες, γεμάτη σκουπίδια και νεκρά ψάρια. Τα νερά ταραγμένα και θολά. Ο ήλιος δεν κατάφερνε να γεμίσει φως την τόση μαυρίλα του θλιβερού τοπίου.
Δεν της άρεσε καθόλου, αποφάσισε όμως να την εξερευνήσει. Πάτησε με τα γυμνά της πόδια στα βρώμικα βότσαλα κι άρχισε να βαδίζει κατά μήκος της ακτής. Ένιωθε μια ρυπαρή γλίτσα σε κάθε της βήμα κι όσο προχωρούσε ο αέρας γινόταν όλο και πιο αποπνιχτικός.
Δεν είχε φτάσει μέχρι τη μέση της διαδρομής όταν άκουσε μια αγορίστικη φωνή."Κοριτσάκι, εεεε κοριτσάκιιιι"Γύρισε κοίταξε γύρω της, αλλά δεν είδε κανέναν... Η φωνή έγινε πιο επίμονη... "Κοριτσάκιιιι, εδώ, εδώ. Κοίταξε λίγο κάτω" Και η Αθηνά εριξε το βλέμμα της στα βότσαλα... Κάπου λίγο πιο μακριά είδε ένα αγόρι να της γνέφει... Το αγοράκι αυτό όμως ήταν σχεδόν θαμμένο σε μια βρωμερή τρύπα. Μόνο από το στήθος του κι απάνω φαινόταν.
Απόρησε αλλά προχώρησε προς το μέρος του. Όταν πλησίασε το αγόρι της χαμογέλασε αφήνοντας να φανούν τα κιτρινισμένα δόντια του. "Κοριτσάκι θα κάτσεις λίγο μαζί μου, να μου κάνεις παρέα; Πώς σε λένε;" Η Αθηνά το κοίταξε σκεφτική... Πλησίασε κοντά του, αλλά διαπίστωσε ότι όσο πλησίαζε το έδαφος γινόταν μαλακό, σαθρό, σαν την κινούμενη άμμο... Έτσι προτίμησε να κάτσει λίγο πιο μακριά, σε μια μικρή απόσταση που την έκανε να νιώθει ασφαλής. Αθηνά με λένε... Εσένα;"Είμαι ο Θωμάς. Είσαι πολύ όμορφη το ξέρεις; "Η Αθηνά κολακεύτηκε και του χαμογέλασε, αλλά παρέμεινε στη θέση της. Γιατί είσαι μέσα σ' αυτήν την τρύπα; ρώτησε η Αθηνά... "Έτσι ζω" της απάντησε θλιμμένα το αγόρι... "Η μοίρα μου αποφάσισε ότι πρέπει να μένω μέσα σ' αυτήν την άθλια τρύπα" συνέχισε... Και γιατί δεν δοκιμάζεις να βγεις; ξαναρώτησε η Αθηνά. "Γιατί δεν μπορώ!" απάντησε πεισμωμένα και λίγο θυμωμένα ο Θωμάς. Το κορίτσι αποφάσισε να μην συνεχίσει αυτή τη συζήτηση. Μίλησαν για λίγο και ήρθε η ώρα της Αθηνάς να φύγει. "Θα ξανάρθεις αύριο;" ρώτησε με αγωνία ο Θωμάς. Θα ξανάρθω, απάντησε η μικρή.
Την επόμενη μέρα η Αθηνά ξεκίνησε για τον Θωμά, μόνο που αυτή τη φορά είχε βάλει παπούτσια. Όχι, δεν φοβόταν να λερώσει τα πόδια της στην παραλία του αγοριού, αλλά δεν μπορούσε ούτε και η ίδια να καταλάβει, γιατί τα έβαλε κι έδεσε σφιχτά και τα κορδόνια τους. Μαζί της αυτή τη φορά πήρε και μια μπάλα. Όταν έφτασε ο Θωμάς την υποδέχτηκε με μεγάλη χαρά. Αφού τα είπαν για λίγο, η Αθηνά σηκώθηκε και του ζήτησε να παίξουν. Ο Θωμάς χάρηκε ακόμα περισσότερο! Εκείνη του πέταγε προσεκτικά τη μπάλα για να μπορεί να την πιάνει κι εκείνος ανταπέδιδε προσπαθώντας να την πετάξει όσο πιο μακριά μπορούσε. Έπαιξαν, γέλασαν και όταν ήρθε η ώρα, η Αθηνά χαιρέτησε το αγόρι και γύρισε στην αμμουδιά της.
Κάθε μέρα η Αθηνά επισκεπτόταν το αγόρι. Είτε μιλούσαν, είτε έπαιζαν, είτε αστειεύονταν οι μέρες περνούσαν και ο μικρός γινόταν όλο και πιο εύθυμος. Μια μέρα την ώρα που το αποχαιρετούσε η Αθηνά του είπε... Αύριο δεν θα έρθω, θα πάω να δω τους άλλους φίλους μου, τους έχω παραμελήσει λιγάκι.
Το χαμόγελο του Θωμά χάθηκε από το πρόσωπό του, στένεψε τα μάτια του και της είπε επιτακτικά... "Όχι, δεν μπορείς να μην έρθεις! Θα έρθεις!"
Η αντίδραση δεν άρεσε στην Αθηνά, αλλά έμεινε σταθερή στην απόφασή της και εκείνη τη μέρα χωρίστηκαν με το μικρό Θωμά θυμωμένο. Την μεθεπόμενη μέρα η μικρή ξαναπήγε και βρήκε το αγόρι μουτρωμένο. Έκανε ότι δεν καταλάβαινε το ύφος του και λίγο με το παιχνίδι, λίγο με τη κουβέντα το κέφι και το χαμόγελο επανήλθαν. Πώς περνάς τις ώρες που δεν είμαστε μαζί; τον ρώτησε κάποια στιγμή... Ο Θωμάς την κοίταξε ντροπαλά και της είπε... "Φτιάχνω τραγούδια... Έχω φτιάξει και για 'σένα ένα". Αλήθεια; αποκρίθηκε χαρούμενα η μικρή. Μπορώ να το ακούσω; ρώτησε με λαχτάρα. "Όχι ακόμα, δεν είναι έτοιμο. Αλλά σου υπόσχομαι ότι όταν θα έρθει η ώρα θα στο τραγουδήσω" της απάντησε το αγόρι.
Οι μήνες περνούσαν και μια μέρα η Αθηνά αποφάσισε να μιλήσει στο Θωμά για το μαρτύριό του. Σκεφτόταν πόσο άδικο ήταν, πόσα πράγματα έχανε, χωμένος εκεί μέσα. Είχε μάλιστα αποφασίσει όχι μόνο να τον βοηθήσει να βγει, αλλά και να καθαρίσει την παραλία του.
Εκεί λοιπόν που μιλούσαν η Αθηνά του είπε... Να σε ρωτήσω... Γιατί δεν προσπαθείς να βγεις από αυτήν την τρύπα; Το χαμόγελο του Θωμά πάγωσε στα χείλη του, την κοίταξε βλοσυρά και της απάντησε "Τα είπαμε από την αρχή αυτά. Είναι η μοίρα μου τέτοια. Κι εσύ σαν όλους τους άλλους είσαι, όλο εξυπνάδες" Το κορίτσι επέμεινε...Τα μοιραία γεγονότα στη ζωή μας είναι ελάχιστα. Αλλά ακόμα κι έτσι, κάθε μοιραίο μπορούμε να το διαχειριστούμε όσο γίνεται καλύτερα παρεμβαίνοντας. Όλοι στη ζωή μας έχουμε περάσει άσχημα, δεν είσαι ο μοναδικός... Έχεις προσπαθήσει κάποια φορά να βγεις;
Έβλεπε το Θωμά να προσπαθεί να συγκρατήσει το θυμό του, αλλά χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία... "Γιατί να προσπαθήσω; Το αποτέλεσμα το ξέρω. Εσύ δεν θέλεις να το καταλάβεις"
Η Αθηνά συνέχισε... Αφού δεν έχεις κάτι άλλο καλύτερο να κάνεις, προσπάθησε λίγο... Κάνε σαν να κολυμπάς, φτάσε μέχρι εκεί που το έδαφος γίνεται σταθερό κι εγώ θα σου δώσω ένα κλαδί και θα σε τραβήξω έξω. Έλα να δεις που θα τα καταφέρεις, ούτε ένα μέτρο δεν είναι, του είπε χαμογελώντας.
Ο Θωμάς πραγματικά είχε θυμώσει. Είχε κλειστεί σε μια περίεργη σιωπή και δεν γύριζε καν να κοιτάξει το κορίτσι. Λες να το σκέφτεται; αναρωτιόταν η Αθηνά που παρακολουθούσε την αντίδρασή του.
Λίγη ώρα μετά ο Θωμάς της χαμογέλασε γλυκά και της είπε... "Εντάξει λοιπόν θα κάνω μια προσπάθεια, αλλά θα με βοηθήσεις κι εσύ". Η μικρή χάρηκε πάρα πολύ. Μα φυσικά! Στο είπα άλλωστε! "Ναι, μόνο που δεν θέλω να μου δώσεις κλαδί να πιαστώ, φοβάμαι να μην σπάσει και χωθώ ακόμα πιο μέσα. Θέλω να μου δώσεις το χέρι σου, θα πιαστούμε από τους καρπούς μας και θα με τραβήξεις. Εντάξει; " Γιατί όχι; Κι έτσι γίνεται! φώναξε όλο χαρά η Αθηνά.
" Έλα λίγο πιο κοντά γιατί δεν σε φτάνω" της είπε το αγόρι. Η Αθηνά πατώντας προσεκτικά στο έδαφος, έφτασε μέχρι εκεί που παράμενε πραγματικά σταθερό. Έκατσε κάτω και άπλωσε το χέρι της... Δεν μπορώ να πλησιάσω άλλο, δώσε μου το χέρι σου.
Ο Θωμάς έπιασε τον καρπό του κοριτσιού κι εκείνη το δικό του. Έλα πάμε, θα σε τραβήξω δυνατά τώρα. Προσπάθησε κι εσύ! του φώναξε γεμάτη ενθουσιασμό η Αθηνά.
Όμως όταν το βλέμμα της συνάντησε το πρόσωπο του Θωμά τρόμαξε... Τα χαρακτηριστικά του αγοριού είχαν αλλοιωθεί... Το γλυκό χαμόγελο είχε εξαφανιστεί και είχε γίνει μια ανατριχιαστική γκριμάτσα. Τα κιτρινόμαυρα δόντια του τώρα προέβαλλαν μυτερά, σαν ενός θηρίου που ήθελε να την κατασπαράξει. Τα μάτια του είχαν γίνει δύο μαύρες τρύπες σαν κι αυτή που ήταν χωμένος μέσα. Το πρόσωπό του είχε παραμορφωθεί, τα μάγουλά του είχαν εξαφανιστεί και τα ζυγωματικά είχαν πεταχτεί αφύσικα προς τα έξω. Η λαβή στο χέρι της είχε πάψει να είναι ένα απεγνωσμένο πιάσιμο κι έγινε αφόρητα σφικτή.
Ξαφνικά ένιωσε ένα δυνατό τράνταγμα. Ο Θωμάς την τραβούσε δυνατά στην τρύπα του, φωνάζοντάς της με μια απόκοσμη, τσιριχτή φωνή "Όχι, δεν θα βγω εγώ έξω. Εσύ θα έρθεις εδώ μέσα μαζί μου. Θα μου κάνεις παρέα κάθε μέρα και δεν θα μπορέσεις να φύγεις ποτέ. Κι αν είναι να πεθάνουμε, θα πεθάνουμε μαζί, τ' ακούς; Μαζί"
Η Αθηνά ένιωσε πανικό, αλλά συνήλθε γρήγορα. Άρχισε να τραβάει με δύναμη προς την αντίθετη κατεύθυνση, αλλά όχι για να σώσει το Θωμά πια... Για να σωθεί η ίδια. Είχε αφήσει τον καρπό του και για το μόνο που προσπαθούσε ήταν να απελευθερωθεί από τράβηγμα του αγοριού. Έβαλε τα πόδια της κόντρα στο έδαφος -τί καλά που φόραγε τα παπούτσια της- και τραβούσε με όλη της τη δύναμη. Όσο τραβούσε, τόσο πιο πολύ έσφιγγε το χέρι της ο Θωμάς... Τα νύχια του είχαν χωθεί στη σάρκα του χεριού της και ήδη το αίμα έτρεχε ποτίζοντας τα μαύρα βότσαλα.
Εξακολουθούσε να της φωνάζει... "Μην προσπαθείς άλλο, εδώ θα μείνεις. Είναι της μοίρας σου γραμμένο" κι άρχισε να της τραγουδάει το τραγούδι που της είχε φτιάξει. Ένα τραγούδι που ελάχιστους στίχους μπορούσε να ακούσει εκείνη την ώρα η Αθηνά. Όλη της η προσπάθεια είχε επικεντρωθεί στο να ξεφύγει. Ένα τραγούδι πού όσο καταλάβαινε, της τρυπούσε το μυαλό από τους αρρωστημένους στίχους του.
Και ξαφνικά μάζεψε όλη της τη δύναμη, όλο της το κουράγιο και -ίσως- όλη της την έπαρση (θυμήθηκε τα λόγια του πατέρα της... θα σε δυναμώσει, θα σε κάνει πιο θαρραλέα, πιο γρήγορη, πιο ανθεκτική) και σκέφτηκε... Είμαι πιο δυνατή, είμαι πιο σίγουρη για τον εαυτό μου, έχω κολυμπήσει σε μεγάλες φουρτούνες και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό... και με ένα απότομο τράβηγμα κατάφερε να ελευθερωθεί από το δυνατό σφίξιμο του Θωμά.
Η Αθηνά έπεσε με δύναμη πίσω, αλλά δεν την ένοιαζε που χτύπησε την πλάτη της. Εκείνο που είχε σημασία ήταν ότι πλέον είχε ελευθερωθεί.
Είχε λαχανιάσει από την προσπάθεια, αλλά βιάστηκε να σηκωθεί. Το μόνο που ήθελε ήταν να φύγει από αυτήν τη σκοτεινή παραλία και να μην επιστρέψει ποτέ. Έριξε μια ματιά στην τρύπα και είδε το Θωμά να χτυπάει με λύσσα τα χέρια του απάνω στη λάσπη και να φωνάζει... "Δεν έπρεπε να γίνει έτσι. Είσαι παλιοκόριτσο. Εγώ σου έδωσα την καρδιά μου κι εσύ την πέταξες στις λάσπες".
Η ψυχραιμία και η γαλήνη είχαν επιστρέψει στη ψυχή της Αθηνάς και του απάντησε ήρεμα... Την καρδιά σου και τη ψυχή σου, τις έχεις πετάξει μόνος σου στις λάσπες. Το μόνο που θέλεις είναι να κλείσεις κι άλλους στη φυλακή που έχτισες για τον εαυτό σου. Σου αξίζει να είσαι εκεί μέσα. Σου αξίζει γιατί ήταν, είναι και θα είναι επιλογή σου. Τη μοίρα σου, την καθόρισες μόνος σου. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και η μοίρα των άλλων. Αν θελήσεις κάποτε να με βρεις, θα πρέπει να βγεις μόνος σου από αυτήν την τρύπα. Θα πρέπει να καθαριστείς και να καθαρίσεις την παραλία σου. Θα πρέπει να μάθεις να προσπαθείς. Αλλιώς αντίο... Αντίο για πάντα.
Γύρισε την πλάτη της και άρχισε να βαδίζει προς τα βράχια... Άκουγε πίσω της το Θωμά να κλαψουρίζει με παράπονο... "Γύρισε πίσω, δεν μπορείς να με αφήσεις εδώ. Πρέπει να έρχεσαι να μου κάνεις παρέα. Θα πεθάνω και θα φταις εσύ"
Η Αθηνά δεν κοντοστάθηκε στιγμή. Πέρασε τα βράχια, ανέβηκε το λόφο και βγήκε στη δική της παραλία. Μια παραλία καθαρή, φωτεινή που ναι μεν είχε και φουρτούνες, αλλά είχε και νηνεμία. Όλα τα είχε η δική της παραλία, όπως και των περισσότερων φίλων της άλλωστε.
Ήδη την περίμεναν όλοι εκεί για να παίξουν, να γελάσουν, να μιλήσουν, να καταστρώσουν σχέδια για το μέλλον.
Έγινε μια όμορφη γιορτή εκείνη τη μέρα, με γέλια και χαρές.
Κι έζησαν αυτοί καλά...!!!
Κι όσο για το Θωμά... Κανείς δεν ξέρει. Και μέχρι σήμερα κανείς δεν έμαθε... Ίσως κάποτε εμφανιστεί λαμπερός, όμορφος και γαλήνιος. Ίσως μάθει κι αυτός το γνωστό "συν Αθηνά και χείρα κίνει" αλλά με τη σωστή του έννοια πια. Ποιος ξέρει... Το μέλλον θα δείξει.
Το τραγούδι θα μπορούσε να είναι αυτό που έγραψε ο Θωμάς για την Αθηνά...
Το σκοτεινό μου παραμύθι, είναι αφιερωμένο σε κάποιον άνθρωπο που δεν ήθελε να παλέψει για τίποτα εποικοδομητικό. Για κάποιον που ως αντίδραση έβγαζε κακία, υποτίμηση, επιθετικότητα προς τους πάντες και τα πάντα. Για κάποιον που ήθελε να χειραγωγεί όλους αυτούς που του ζητούσαν να προσπαθήσει...
Τελικά πολλές φορές είναι μύθος ότι οι άλλοι δεν ενδιαφέρονται για τον συνάνθρωπό τους... Όμως πρέπει και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές των θλιβερών παραμυθιών όπως αυτό, να ενδιαφέρονται για τους εαυτούς τους.
Γιατί ο εγωισμός είναι μια παρεξηγημένη έννοια τελικά... Το να αγαπάς και να σέβεσαι τον εαυτό σου, τη ψυχή σου και το σώμα σου είναι απόλυτα υγιές.
Δεν μπορείς να απαιτείς από τους άλλους να θυσιαστούν, γιατί εσύ θέλεις να τα έχεις όλα έτοιμα στο πιάτο. Δεν μπορείς να απαιτείς, όταν εσύ ο ίδιος ως άλλος άπιστος Θωμάς, δεν είσαι ικανός να πιστέψεις ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό.
ΥΓ. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων... Η ιστορία ουδεμία σχέση έχει με ουσίες και τέτοια. Να μην του καταλογίσουμε και πράγματα που δεν έκανε.
ΥΓ1. Αύριο γίνεται η ενεργοποίηση του νεου παροχου (ναι, ναι... ακόμα...) Εύχομαι να μην έχω προβλήματα και να είμαι σύντομα πάλι εδώ.
ΥΓ2. Με ταλαιπωρεί κι ένα θεματάκι υγείας και τρέχω πριν γίνει θεματάρα.
Kαι μετά από λίγες μέρες αποχής (τέρμα το ίντερνετ στη δουλειά, μόνο από το σπίτι πια) επιστρέφω στη διαδικτυακή μου φωλιά.
Άκεφη, στεναχωρημένη, εκνευρισμένη και πολύ κουρασμένη, είπα να γράψω 2 αράδες μπας και ξεσπάσω λίγο.
Επειδή η "πάστα" μου είναι πολύ αγωνιστική (ενίοτε κι ανταγωνιστική ακόμα και με τον ίδιο μου τον εαυτό), πιθανότατα αύριο-μεθαύριο να λέω άλλα... Να ξαναμπώ στο παιχνίδι δριμύτερη.
Πάντα σκέφτομαι τον πατέρα μου με αγάπη, αλλά στα δύσκολα τον αποζητώ απεγνωσμένα. Μου λείπει ρε γμτ... Ένα χαμόγελό του, μια καλή του κουβέντα ήταν αρκετά για να νιώθω όλη την υποστήριξη που χρειαζόμουν. Tον λάτρευα αυτόν τον άνθρωπο και τώρα νιώθω μόνη χωρίς εκείνον δίπλα μου.
Σε όλους μας τυχαίνει κάποια στιγμή να κάνουμε -ή να κάνουν εις βάρος μας- ένα λάθος. Άλλα λάθη είναι σοβαρά, άλλα επιπόλαια, άλλα μπορούμε να τα διορθώσουμε και κάποια άλλα (λίγα) είναι ανεπανόρθωτα. Άνθρωποι είμαστε και κάποιες φορές όσο και να προσέξουμε, όσο έντιμοι και να είμαστε, κάπου θα στραβοπατήσουμε, θα υποπέσουμε σε κάποιο σφάλμα.
Μέχρι εδώ καλά... Το μετά είναι το θέμα. Το μετά που συνήθως ξεκινά με μια συγνώμη. Με μια συγνώμη που πρέπει να είναι ειλικρινής, ευθεία, να δείχνει μεταμέλεια και να έχει ουσία. Που θα συνοδεύεται από διορθωτικές κινήσεις κι όχι χάριν εντυπωσιασμού ή αποφυγής των επιπτώσεων των πράξεών μας.
Εχθές μου ζήτησαν συγνώμη... Μια συγνώμη που ήρθε έναν ολόκληρο χρόνο μετά. Ένα χρόνο που χωρίς να το γνωρίζουν οι ενδιαφερόμενοι, προετοιμάστηκα, κινήθηκα διορθωτικά και έφτασε η ώρα να απαιτήσω ένα είδος "αποζημίωσης" και δικαίωσης. Και τώρα που ενημερώθηκαν, ήρθε η συγνώμη.
Και αναρωτιέμαι... Πώς περιμένουν να γίνει δεκτή και πιστευτή ένα χρόνο αργότερα; Είχαν όλο το χρόνο αν πραγματικά το επιθυμούσαν.
Δεν έχω αποφασίσει πώς θα το χειριστώ ακόμα, αν δηλαδή θα φτάσω στα άκρα ή θα επιλέξω έναν πλάγιο τρόπο για να αποζημιωθώ όπως πρέπει. Βλέπετε είχα πολύ καιρό μπροστά μου για να σκεφτώ όλες τις παραμέτρους. Πάντως έτσι να περάσει αποκλείεται.
Αυτή την καταχώρηση την ανέβασα περισσότερο γιατί με ενόχλησε η προσπάθεια να μου πουλήσουν συγνώμες που δεν ισχύουν, μεταμέλειες που ενέχουν σκοπιμότητες...
Δεν βαριέστε, καλά να 'μαστε.
Σε κλουβί δεν μπαίνω όσο κι αν θέλουν κάποιοι να με κλείσουν. Όσα κι αν μου σέρνουν, όσο και να μου το παίζουν ότι δεν καταλαβαίνουν, όσο και να θέλουν να με χειραγωγήσουν, όποια τακτική κι αν ακολουθούν.
Βλέπω πολλά περισσότερα απ΄ό,τι νομίζουν, γι' αυτό... απλά ξεχάστε το!
Και ναι! Επιτέλους καλά νέα! Σήμερα πήρα για πρώτη φορά μετά από ταλαιπωρία 1 σχεδόν χρόνου, τα πρώτα καλά νέα για ένα θέμα υγείας.
Δεν έχω ξεμπερδέψει το ξέρω, τον ερχόμενο Μάη θα γνωρίζω αν την γλύτωσα οριστικά, αλλά όπως και να 'χει επιτέλους είδα έστω λίγο φως μέσα στην απίστευτη μαυρίλα!
Ήταν μερικά χρόνια πίσω που έχασα σχεδόν τα πάντα, έμψυχα και υλικά. Ήταν τότε που "άδειασα" εντελώς από συναισθήματα και λειτουργούσα ως ένα κουρδιστό παιχνιδάκι. Τίποτα δεν με άγγιζε, τίποτα δεν άγγιζα.
Αμ άμα δεν πάθεις, δεν θα μάθεις λένε. Κι εγώ έμαθα να εκτιμώ καταστάσεις και μικρά καθημερινά πράγματα -με τον σκληρό τρόπο καθώς είμαι ολίγον ντουβάρι- αλλά έμαθα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες που για τον πολύ κόσμο είναι παντελώς αδιάφορες, αλλά τράβηξα τον... ατράβηχτο μέχρι να καταλάβω, να συνειδητοποιήσω τί είναι πολύτιμο, όμορφο, γαλήνιο.
Τελευταία με όλη αυτήν την ανυπόφορη οικονομική κατάσταση, ξεστράτισα πάλι. Άρχισα να ξεχνάω τί έχει αξία, τί μπορεί να μου δώσει λίγη χαρά, λίγη ευχαρίστηση. Και φοβήθηκα... Φοβήθηκα ότι ξαναγίνομαι αγνώμων. Ναι θέλω τα καλύτερα -ποτέ δεν θα πάψω να τα αναζητάω- αλλά δεν θέλω να είμαι αχάριστη γι' αυτά που απέμειναν από τότε.
Και θυμήθηκα το παρακάτω τραγουδάκι. Πες τα εσύ ρε Joey που τα λες και καλύτερα!
Mε ρωτάς αν είμαι εντελώς ανόητη κι έχω τόσο μεγάλη άγνοια κινδύνου.
Δεν σου απαντώ, σε κοιτάζω χαμογελώντας. Χαμογελώ ενώ στο μυαλό μου έρχονται οι εικόνες με όλα αυτά τα "ριψοκίνδυνα" που έχω ζήσει.
Σκέφτομαι ότι μπορεί να έχεις δίκιο. Σκέφτομαι ότι η περιέργεια μπορεί όντως να σκοτώσει τη γάτα. Όμως ποτέ δεν με ένοιαξε. Ανέκαθεν χωνόμουν στις καταστάσεις με την αυτοπεποίθηση ότι ακόμα κι αν δεν βρω "χρυσό" μέσα στα "σκουπίδια", θα ξαναβγώ με μεγάλη ευκολία. Κι έτσι γίνεται μέχρι σήμερα... Το ξέρεις, το βλέπεις, αλλά εξακολουθείς να φοβάσαι για 'μένα.
Εκείνο που δεν ξέρεις όμως, είναι τί πραγματικά με τρομάζει... Τί με κάνει να ανατριχιάζω από φόβο. Κάτι που εσύ θα θεωρήσεις αστείο, αλλά εμένα με κολλάει στον τοίχο και με πυροβολεί κάθε χρονιά, τα τελευταία 8 χρόνια. Είναι οι επερχόμενες βραδιές της γιορτής των Χριστουγέννων...
Εκεί να με δώ μάγκα μου πώς θα αντέξω για άλλη μια χρονιά. Να με δω πώς θα ξαναξεφύγω για άλλη μια φορά από τον κίνδυνο της τρομακτικής σιωπής εκείνων των ημερών.
Εσύ όμως δεν θα το δεις, δεν θέλω να το δεις. Θέλω να μείνω για πάντα στα μάτια σου ως η ανόητη με την άγνοια κινδύνου.
Something out of me flows...
Love so unrestrained flees
Slowly becoming less
My tears turn into seas...
I tore down the wall,
Armed well my own heart
Banished grief and pain
And made tear depart...
I'm not scared of the places
Where my heart hurts the most
I'm not scared of the moments
My mind is full of ghosts
I'm not scared of the words
That cut like a knife
I'm not scared of dreams,
When it's hard to survive the night
I hide from the world, my blurry eyes
I don't reach out for help, I never ask why
kind god refuses to hear my requests
Uncertainty chills the heart in my chest
Slowly becoming less
My tears turn into seas...
I'm not scared of the places
Where my heart hurts the most
I'm not scared of the moments
My mind is full of ghosts
I'm not scared of the words
That cut like a knife
I'm not scared of dreams,
When it's hard to survive the night
