Για τη φίλη μου την Άλις σας έχω ξαναμιλήσει αρκετές φορές. Είναι το επί 29 χρόνια κολλητάρι μου, η αδελφή ψυχή μου, η φίλη μου με όλη τη σημασία της ιερής αυτής λέξης.
Σταθερές σαν βράχοι και οι δυό μας σ' αυτή τη φιλία, χωρίς ζήλειες, χωρίς κακίες, χωρίς καταπίεση, χωρίς όλα αυτά που κατά καιρούς μαθαίνω για άσπονδες φίλες. Φτύνω τον κόρφο μου κάθε φορά που ακούω ιστορίες για φίλους-φίδια και μακαρίζω την τύχη μου που στη θέση της οικογένειας, η τύχη το 'φερε να έχω καλούς και πιστούς φίλους. Το έχω ξαναπεί... Στο θέμα αυτό υπήρξα πολύ πολύ τυχερή.
Ήρθε η ώρα που παντρέυτηκε (το σύζυγό της τον θεωρώ γαμπρό μου), έκανε τον μονάκριβό της γιό (ανιψιό μου όπως τον λέω) και η οικογένειά της έγινε και δική μου. Οι διαφορές στους χαρακτήρες μας πολλές, αλλά οι αρχές και οι αξίες ίδιες... Μαζί στα καλά, μαζί στα άσχημα, μαζί παντού.
Η ζωή είναι περίεργη, αλλόκοτη, μυστήρια και προπαντός πολύ σκληρή. Έτσι έκανε στη φίλη μου και την οικογένειά της μια εντελώς αναπάντεχη δυσάρεστη έκπληξη εχθές το βράδυ. Τα ξαφνικά χτυπήματα μπορεί να αποπροσανατολίζουν για λίγο, αλλά δεν έχουμε μάθει να χάνουμε, τουλάχιστον όχι αμαχητί. Τ' ακούς Άλις;
Αγαπημένη μου φίλη, μια καταιγίδα είναι και θα περάσει. Θα είμαι πάντα εδώ για 'σένα και για την οικογένειά σου. Σύντομα θα αφήσουμε στην άκρη αυτήν την άσχημη περιπέτεια και θα γίνουμε όπως πριν εσύ, εγώ, ο γιόκας σου και φυσικά ο γαμπρούλης μου, που τώρα δίνει τη μάχη του. Δύο κρίσιμα 24ωρα... Μετά θα πάνε όλα καλά. Πρέπει να πάνε καλά, γ@μώ το σύμπαν μου μέσα.
ΥΓ. Προς τί η δημοσιοποίηση αυτής της ανάρτησης; Επειδή κοντεύω να σκάσω από τη στεναχώρια μου. Γι' αυτό...
Συγχωρήστε μου την απενεργοποίηση των σχολίων, είναι μόνο γι' αυτή τη φορά. Ξέρω ότι κάποιοι από εσάς θα αφήνατε ένα πολύ όμορφο σχόλιο και θα με συγκινούσατε, αλλά όπως είπα η ανάρτηση αυτή είναι μόνο για το ξέσπασμά μου. Θα αντιληφθώ όμως την θετική σας ενέργεια, να είστε σίγουροι. Σας ευχαριστώ πολύ όλους για την κατανόηση.
Σταθερές σαν βράχοι και οι δυό μας σ' αυτή τη φιλία, χωρίς ζήλειες, χωρίς κακίες, χωρίς καταπίεση, χωρίς όλα αυτά που κατά καιρούς μαθαίνω για άσπονδες φίλες. Φτύνω τον κόρφο μου κάθε φορά που ακούω ιστορίες για φίλους-φίδια και μακαρίζω την τύχη μου που στη θέση της οικογένειας, η τύχη το 'φερε να έχω καλούς και πιστούς φίλους. Το έχω ξαναπεί... Στο θέμα αυτό υπήρξα πολύ πολύ τυχερή.
Ήρθε η ώρα που παντρέυτηκε (το σύζυγό της τον θεωρώ γαμπρό μου), έκανε τον μονάκριβό της γιό (ανιψιό μου όπως τον λέω) και η οικογένειά της έγινε και δική μου. Οι διαφορές στους χαρακτήρες μας πολλές, αλλά οι αρχές και οι αξίες ίδιες... Μαζί στα καλά, μαζί στα άσχημα, μαζί παντού.
Η ζωή είναι περίεργη, αλλόκοτη, μυστήρια και προπαντός πολύ σκληρή. Έτσι έκανε στη φίλη μου και την οικογένειά της μια εντελώς αναπάντεχη δυσάρεστη έκπληξη εχθές το βράδυ. Τα ξαφνικά χτυπήματα μπορεί να αποπροσανατολίζουν για λίγο, αλλά δεν έχουμε μάθει να χάνουμε, τουλάχιστον όχι αμαχητί. Τ' ακούς Άλις;
Αγαπημένη μου φίλη, μια καταιγίδα είναι και θα περάσει. Θα είμαι πάντα εδώ για 'σένα και για την οικογένειά σου. Σύντομα θα αφήσουμε στην άκρη αυτήν την άσχημη περιπέτεια και θα γίνουμε όπως πριν εσύ, εγώ, ο γιόκας σου και φυσικά ο γαμπρούλης μου, που τώρα δίνει τη μάχη του. Δύο κρίσιμα 24ωρα... Μετά θα πάνε όλα καλά. Πρέπει να πάνε καλά, γ@μώ το σύμπαν μου μέσα.
Σ' αγαπώ πολύ και 'σένα και τους άντρες σου.
ΥΓ. Προς τί η δημοσιοποίηση αυτής της ανάρτησης; Επειδή κοντεύω να σκάσω από τη στεναχώρια μου. Γι' αυτό...
Συγχωρήστε μου την απενεργοποίηση των σχολίων, είναι μόνο γι' αυτή τη φορά. Ξέρω ότι κάποιοι από εσάς θα αφήνατε ένα πολύ όμορφο σχόλιο και θα με συγκινούσατε, αλλά όπως είπα η ανάρτηση αυτή είναι μόνο για το ξέσπασμά μου. Θα αντιληφθώ όμως την θετική σας ενέργεια, να είστε σίγουροι. Σας ευχαριστώ πολύ όλους για την κατανόηση.
