Όταν σβήνουν τ' αστέρια

      

Μαζί  στις χαρές, μαζί στις λύπες, μαζί στις ασθένειες…  Εσένα αποχαιρετούσα όταν έφευγα από το σπίτι, εσύ με υποδεχόσουν με τα αστεία τσαλιμάκια σου. Μαζί χαζολογούσαμε στην τηλεόραση, μαζί περνούσαμε τις ώρες μας στον υπολογιστή, μαζί κοιμόμασταν… Από 20 ημερών έως τη μέρα που έπεσε η αυλαία της όμορφης πορείας μας, ήμασταν μαζί. Πώς πέρασαν τα χρόνια…

Βλέπω τις τελευταίες μας φωτογραφίες, όπου μέχρι και τη μέρα που έφυγες επιζητούσες την αγκαλιά μου, τα φιλιά μου και δεν μπορώ να σταματήσω τα δάκρια...

Σε έλεγα χαϊδευτικά αστέρι μου, γιατί ήσουν και θα είσαι για πάντα το ΑΣΤΕΡΙ ΜΟΥ. Έπαψες να λάμπεις εδώ, αλλά τώρα λάμπεις κάπου πολύ ψηλά όπως αξίζει στην περήφανη λιονταρίνα μου.

Γιατί ναι, υπάρχει ένας καλύτερος κόσμος απ΄αυτόν εδώ. Θα έρθει η ώρα που θα τα ξανασυναντηθούμε σ’ ένα πανέμορφο μέρος. Για την ώρα ξεκουράσου και κοιμήσου γλυκιά μου…

Η γατομαμά σου

Selcouth

Για τη Νινή μου

10/8/2002 –  14/1/2014

Διαγωνισμός φωτογραφίας!

Ποιός έχει κατοικίδιο; Γατάκι, σκυλάκι, ψαράκι, πετούμενο 

και για τους πιο προχωρημένους κάνα ερπετό;;;;

 

 Ήρθε η ώρα να το κάνετε σταρ!  

Το blog "Πλανήτης για όλους" ξεκίνησε διαγωνισμό φωτογραφίας! 

Πατήστε στο link του blog ή στη φωτο 

για να μάθετε περισσότερα για το διαγωνισμό 

και στείλτε τη φωτογραφία του μικρού (ή μεγάλου) σας φίλου, 

στο planitis-gia-olous@hotmail.gr

 

  

Δεν έχω αποφασίσει ακόμα με μια από τις δύο κυρίες μου θα λάβω μέρος,  

δείτε όμως για την ώρα ένα βιντεάκι -3 μαζεμένα βασικά- 

με τις σταρούμπες Νινή και Ίρις  

(που την έκανα χρυσή να εμφανιστεί, δελεάζοντάς την με μεζεδάκι!).

Να ευχαριστήσω πολύ πολύ πολύυυυ

 το "μυστήριο κορίτσι" 

που της έστειλα τα 3 βιντεάκια, 
τα έφτιαξε σε 1 (εγώ δεν ξέρω να κάνω τέτοια) 

και το έντυσε με τραγουδάκι όλα τα λεφτά! Χα,χα,χα!
 

Καλή σας μέρα και καλή επιτυχία στο διαγωνισμό!

 

Γιούχου και Γκούχου!

Αυτές τις μέρες είχε απ΄όλα ο μπαξές!

Να ξεκινήσω από τα ευχάριστα! Πριν λίγες μέρες τα κορίτσια από το Πλανήτης Για Όλους, με προσκάλεσαν στην παρέα τους! Δεδομένης της αγάπης που έχω για τα ζώα γενικότερα και ειδικότερα για τις γάτες, όπως καταλάβατε δεν το σκέφτηκα και πολύ! Γιουχουου! Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο με χαροποίησε αυτή η πρόσκληση!

 

Οι ανάγκες πάρα πολλές, τα χρήματα λίγα τώρα πια, αλλά μερικές φορές χρειάζονται κι άλλα πράγματα. Θα παρακαλέσω όποιον έχει παλιές πετσέτες, πριν τις κάνει σφουγγαρόπανα, να επικοινωνήσει με τη στέγη για αδέσποτα στο Κορωπί που τις έχουν πολύ ανάγκη για να ζεσταθούν τα ζώα που φιλοξενούνται εκεί. Αν δεν θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί τους, στείλτε μου mail και θα φροντίσω εγώ.
Υπάρχουν πράγματα που μπορείτε να προσφέρετε χωρίς να ξεπαραδιαστείτε! Ούτε εγώ είμαι έξω από την δύσκολη οικονομική κατάσταση που υπάρχει για να μην καταλαβαίνω, αφού την βιώνω στο πετσί μου καθημερινά.
Κι επειδή -εκτός πολύ συγκεκριμένων περιπτώσεων- είμαι αισιόδοξος τύπος, πάρτε κι ένα χαριτωμένο βιντεάκι! Έχει γέλιο!

Το δεύτερο ευχάριστο ήρθε με το βραβείο της Dark Chef! Όπως έχω ξαναπεί, εμένα τα παιχνίδια και τα βραβεία μου αρέσουν πολύ! Κάποιοι τα βλέπουν ως χαζομαρούλες...  Ε και; Κι εγώ χαζό παιδί(!), χαρά γεμάτο είμαι! Οπότε μόλις είδα την ανάρτηση της Dark... χαρούλες να δουν τα μάτια σας! Σας το παρουσιάζω εδώ, αλλά εννοείται ότι μπήκε κιόλας στο blog μου για να το καμαρώνω! (συγνώμη παίδες, αλλά είμαι και ψώνιο!) 
Της αφιερώνω τραγουδάκι! Πολύ προσεκτική επιλογή μιας και -ειδικά- στα Κριάρια ποτέ δεν προσπαθούν να κόψουν τον "αέρα" που αναπνέουν! Χι,χι,χι! Δώσε metal λέμε!

Αυτές τις μέρες όμως στράβωσα κιόλας. Αλίμονο, να μη μου τη δώσει εμένα! Χε, χε, χε! Έχω ένα κρυολόγημα εδώ και 2 εβδομάδες που με έχει σακατέψει. Βήχω και φταρνίζομαι στην Αθήνα κι ακούγομαι στην Ορεστιάδα. Αααγκρρρρρρρρρ!

Πονάνε τα κοκκαλάκια μου, έχω χαλάσει άπειρα πακέτα χαρτομάντηλα, χαρτί κουζίνας και χαρτί υγείας από την καταρροή! Τις 2 πρώτες μέρες είχα και πυρετό, τώρα μόνο δέκατα. "Στάχτη" λέμε! 

 Η αλήθεια είναι ότι έχω ελαττώσει αλλά δεν έχω σταματήσει εντελώς να καπνίζω κι όσο περισσότερο ξενυχτάω, τόσο πάνε οι φούμες γόνα (όταν μου επιτρέπει ο βήχας)! Καιρός να επισκεφτώ γιατρό... Μπουααααααα!

Κι αυτό ίσως φανεί ολίγον άσχετο, αλλά παρατηρούσα κάποιους ανθρώπους αυτές τις μέρες. Σε μερικούς δεν ταιριάζουν οι "θηλιές" όσο όμορφες κι αν είναι!

Και μια χθεσινή φώτο για να δείτε τί τραβάω (τραβάτε με κι ας κλαίω που λένε)! Εχθές λοιπόν αποφάσισα να καθαρίσω το ψυγείο και τον καταψύκτη... Είχα ακουμπήσει τα συρτάρια στο τραπέζι και τον πάγκο. Κι εκεί που έπλυνα το ένα και γυρίζω να πάρω το άλλο... Ουουουπς!!!! Νινήηηηηηηη!

Τί να την κάνω πείτε μου!

Αυτά για σήμερα! Εύχομαι σε όλους καλό Σαββατοκύριακο! Πολλά φιλιά! Σμμμμμμμμμαααααααακ!

Μια όχι χαριτωμένη ανάρτηση...

Απόψε θα γίνω αρκετά δυσάρεστη... Τα παρακάτω βιντεάκια είναι ψυχοπλακωτικά εως σοκαριστικά, οπότε έχετε το νου σας αν αποφασίσετε να τα δείτε. Καλό είναι να ταρακουνιόμαστε λιγάκι, αλλά αν δεν τα δείτε θα σας καταλάβω απόλυτα.

Για τα αδέσποτα να πω τί; Ότι κάθε σκατόμυαλος στην καλύτερη εγκαταλείπει, στη χειρότερη χτυπάει, καίει, ακρωτηριάζει ένα έρμο εγκαταλελειμμένο ζώο και καμαρώνει κιόλας...   

Αυτό το βίντεο μπορεί να είναι αρκετά θλιβερό, αλλά η κατάληξή του είναι πολύ γούτσου γούτσου! 

Όμως όλοι ξέρουμε ότι υπάρχουν κι άλλες ιστορίες με πολύ (μα πολύ) άσχημο τέλος, αλλά εκείνα τα βιντεάκια προτίμησα να τα δω μόνη μου.   

Κι ερχόμαστε και στις ράτσες… Αυτές τις ράτσες των δυναμικών και ολίγον ατίθασων σκύλων  που τους έχουν απονείμει το «παράσημο» του φονιά. Που κάποια στιγμή παίρνουν τ’ ανάποδα και είτε κόβουν κάνα κομμάτι από τον ιδιοκτήτη τους, είτε την πέφτουν σε κάνα έρμο περαστικό και τον κάνουν καλοκαιρινό. Μετά βέβαια το σκυλί πάει για ευθανασία… 

Έχουμε πολλούς τσάμπα μάγκες σ’αυτή τη ζωή, που εγκληματούν εις βάρος αυτών των ζωντανών, με την δικαιολογία ότι έτσι είναι η ράτσα τους και το μόνο που τους μαθαίνουν είναι η επίθετική συμπεριφορά… 

Όμως το σκυλί σου, το γατί σου (αυτό το πρόσθεσα εγώ) και το παιδί σου, κάνουν ό,τι τους μάθεις. Ας αφήσουμε λοιπόν τις παπαρο-δικαιολογίες στην άκρη. Γιατί εντάξει ρε φίλε,  καταλάβαμε πόσο ανεπαρκής  είσαι, μην το διατυμπανίζεις κιόλας μέσω των ζώων. 

Δείτε λοιπόν κάποιους απ΄αυτούς τους σκύλους – φονιάδες πώς ζουν, σε ποια κατάσταση βρίσκονται και μετά πείτε μου κι εσείς τί συμπεριφορές θα είχατε, αν κάποιος σας υποχρέωνε να ζείτε έτσι.

Στο βίντεο που ακολουθεί  υπάρχουν σκυλιά κυνομαχιών, που σώζονται από μια φιλοζωική οργάνωση των ΗΠΑ. Ακόμα κι αυτά τα σκυλιά μπόρεσαν να καταλάβουν ποιοι τα αγαπούσαν και φέρθηκαν ανάλογα. 

 

Το έχω ξαναπεί… Έχεις κάθε δικαίωμα να μην πάρεις κάποιο ζώο στο σπίτι σου. Αλλά να σου κοπούν τα κουλάδια από τη ρίζα, έτσι και απλώσεις χέρι να κάνεις το κακό. Τόσο απλά. 

Και ναι, αυτά τα λέω εγώ που μόλις 2 μήνες πριν, από απροσεξία έχασα τη Sneezoύ το αξιαγάπητο γατάκι που βρήκα στα σκουπίδια και που κάμποσες μέρες αργότερα, σκοτώθηκε μέσα στο σπίτι μου, στοιχειώνοντάς με έως και σήμερα με τύψεις. 

Αναρωτιέμαι όμως... Εγώ την πάτησα από λάθος μου και ακόμα βαράω το κεφάλι μου στον τοίχο. Ο άλλος που το κάνει επίτηδες, εξηγείστε μου σας παρακαλώ το γιατί.

Και θα κλείσω με κάτι ελπιδοφόρο... Όλο και περισσότεροι άνθρωποι κινητοποιούνται και οργανώνονται, για να βοηθήσουν όπως και όσο μπορούν τα ταλαίπωρα αυτά ζώα. Ας ελπίσουμε ότι στο μέλλον όλα θα είναι πολύ καλύτερα.

To "Πλανήτης για όλους" είναι μια κίνηση από 3 bloggers, που αξίζει τον κόπο να επισκεφτείτε. Πατήστε απλώς απάνω στην εικόνα. Να είστε καλά κορίτσια για το blog που φτιάξατε.

 Και άλλο ένα site που γνωρίζω από λίγο πιο παλιά και που παρακολουθώ αρκετά συχνά.

 

Αυτά γι' απόψε. Σας έκανα την καρδιά μπαξέ, αλλά δυστυχώς η ζωή δεν έχει μόνο ωραία και αστεία πράγματα. 

Καλό βράδυ.

Γιατί;

Τί γιατί αγάπη μου; Μα επειδή είσαι ΠΑΝΗΛΙΘΙΑ

(Ενημέρωση για όποιον αποφασίσει να διαβάσει παρακάτω... Αυτή τη στιγμή δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν θα σας κακοφανεί το λεξιλόγιό μου, πραγματικά δεν μου καίγεται καρφί. Όποιος δεν αντέχει, ας μην διαβάσει.)

Και μπαίνω στο θέμα...
Είμαι η μόνη υπαίτια που η Sneezy (κοριτσάκι ήταν τελικά) δεν υπάρχει πια. Το μόνο που έκανα η ηλίθια, είναι να της παρατείνω τη ζωή από τον κάδο απορρημάτων που τη βρήκα, μέχρι το σπίτι μου. Το σπίτι μου που τελικά την αποτελείωσε με τις μαλακισμένες ιδέες μου. Να χέσω τις αντιβιώσεις, τα κολλύρια, την έξτρα γατοτροφή για μικρά γατάκια, τις ώρες του παιχνιδιού, των χαδιών και όλα όσα ΝΟΜΙΖΑ ότι πρόσφερα σ'αυτό το τόσο ταλαιπωρημένο ζώο. Να τα χέσω όλα, τη στιγμή που έκανα το χειρότερο...

Για να μην βγει η Sneezού στο μπαλκόνι αφού δεν έβλεπε καλά και φοβόμουν ότι θα πέσει από κάτω, αλλά και να μπορεί να μπαίνει  φως και καθαρός αέρας από την μπαλκονόπορτα, είχα βάλει ένα πολύ χοντρό, φαρδύ και βαρύ κομμάτι ξύλου που της έκλεινε την έξοδο προς το μπαλκόνι...
Το είχα στηρίξει από μπροστά με άλλα βαριά πράγματα ώστε να μη γυρίσει το ξύλο και έχουμε ατυχήματα. Όμως δεν πρόσεξα, δεν υπολόγισα σωστά ότι η γατουλίνα είχε δυναμώσει, ψιλομεγαλώσει και είχε καταφέρει να μετακινήσει ένα από τα στηρίγματα με το κεφαλάκι της, προσπαθώντας να βγει έξω στις γλάστρες μου. Δεν σκέφτηκα η βλαμμένη πόσο εύκολο θα ήταν να το μετακινήσει πάνω σε ένα γλυστερό πάτωμα...
Κι έτσι εχθές το βράδυ κι ενώ ήμουν εδώ στον υπολογιστή, άκουσα έναν δυνατό θόρυβο. Πετάχτηκα κι έτρεξα στο σαλόνι όπου είδα το ξύλο να έχει γυρίσει να έχει χτυπήσει πολύ άσχημα τη γατουλίνα, η οποία σπαρταρούσε στο πάτωμα μέσα στα αίματα. Αμέσως μετά έμεινε αναίσθητη αλλά ανάπνεε... Την καθάρισα γρήγορα από τα αίματα και διαπίστωσα τα χειρότερα. Η μικρούλα δεν είχε κανέναν εξωτερικό τραυματισμό, όλο το αίμα είχε βγει από το στόμα κι αυτό ήξερα ότι δεν σήμαινε τίποτα καλό...

Τσακίστηκα να βρω χρήματα καθώς τέλη του μήνα δεν υπάρχει σάλιο. Αυτοκίνητο δεν έχω κι έτσι επίσης τσακίστηκα να βρω εφημερεύον κτηνιατρείο-κλινική κάπου σχετικά κοντά μου, αφού ο κτηνίατρός μου ήταν απών λόγω διακοπών.
Στα υπόψιν... Οι 24ωρες κλινικές μόνο 24ωρες δεν είναι, όχι τέτοια εποχή τουλάχιστον. Να παίρνω τηλέφωνο και να βγαίνουν τηλεφωνητές... Να παίρνω στα κινητά τους και να μην το σηκώνουν... Για να μην μακρηγορώ κάποια στιγμή αργά το βράδυ πέτυχα μια κλινική, όπου εδέησε κάποιος να μου απαντήσει για να μου πει να την κρατήσω στο σπίτι τη νύχτα κι αν τα έχει καταφέρει μέχρι το πρωί, τότε να την πήγαινα. Ξάπλωσα δίπλα της στον καναπέ και  έτσι βγάλαμε τη βραδιά....
Το πρωί ανάπνεε ακόμα αλλά δεν είχε καμιά άλλη αντίδραση. Βρήκα μια κτηνίατρο στην περιοχή μου η οποία μου έδωσε το τηλέφωνο ενός συναδέλφου της ο οποίος είναι και χειρουργός. Μαλλιά κουβάρια φτάσαμε με την φίλη μου την Άλις στο κτηνιατρείο του.
Ε και; Η ακτινογραφία έδειξε βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις μη αναστρέψιμες. Ο κτηνίατρος, μου είπε ότι εξαρχής δεν υπήρχε σωτηρία. Το ζώο αργοπέθαινε... Και είχε έρθει η ώρα της μεγάλης απόφασης, αυτή της ευθανασίας. Και αυτό ήταν το τέλος...  H Sneezούλα ξεκουράστηκε πλέον.

Αυτό το  γατουλίνι που είχε την ΑΤΥΧΙΑ να πέσει στα χέρια μου δεν υπάρχει πια. Τί κι αν κλαίω, τί κι αν με βρίζω, τί κι αν τα έχω σπάσει όλα εδώ μέσα, η Sneezy δεν γυρίζει πίσω.

Πήγα να κάνω ένα καλό και τελικά η ανικανότητα και η απροσεξία μου τα 'χεσε όλα. Τόσα γατάκια έχω "αναστήσει" όλα αυτά τα χρόνια και έκανα τη μαλακία σ'αυτό το αξιαγάπητο ζωάκι. Πώς το έκανα εγώ αυτό; Το μόνο που μπορώ να πω είναι...

Εύγε μαλάκω Sel

Nα ευχαριστήσω δημόσια την επί 28 χρόνια συνοδοιπόρο μου και  καλύτερή μου φίλη Άλις, η οποία μου δάνεισε χωρίς δισταγμό τα χρήματα που χρειαζόμουν. Ακόμα για το τρέξιμο που έκανε σήμερα μαζί μου στο κτηνιατρείο, καθώς και για την παρουσία και την συμπαράστασή της όταν έθαβα την μικρή Sneezούλα. Να της ζητήσω συγνώμη για όλο αυτό το ψυχολογικό σοκ που έχει υποστεί και που την επηρέασε πάρα πολύ άσχημα.

Επίσης να αναφέρω την κα Κανοπούλου Ματίνα, κτηνίατρο που αν και δεν ήμουν πελάτισσά της, ενδιαφέρθηκε για μας, επικοινώνησε αμέσως με τον κτηνίατρο - χειρουργό κο Κλαμαριά εξήγησε την κατάσταση και μας έστειλε συστημένες.
Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον κο Λυκούργο Κλαμαριά http://www.klms.gr/showprodlist.asp?catid=2 για την άμεση εξυπηρέτηση και την ιδιαίτερα ανθρώπινη αντιμετώπισή του κι ας μην μας είχε ξαναδεί.

Επειδή έχω βουλιάξει στη στεναχώρια και στην ενοχή, θα απουσιάσω κάποιες μέρες από το blogoχώρο.

Η Sneezού 2 μέρες πριν το ατύχημα...

Δεν ξέρω τί να σου γράψω μικρή μου, εκτός από ένα συγνώμη....

Μήπως να τον έβγαζα Λάζαρο;

Δεκατρείς μερούλες μετά που βρήκα τον ταλαίπωρο Sneezy και έχω γίνει ταλαίπωρη εγώ!

Πάει αρκετά καλά, αν και με τα ματάκια θα έχουμε μόνιμο πρόβλημα μου φαίνεται... Είναι όμως αξιαγάπητος!

Ήδη ξεκίνησα τα πρώτα μαθήματα κανόνων και πειθαρχίας, γιατί αλλιώς δεν θα κάνουμε χωριό μέσα στο σπίτι! Επειδή βγάζει δοντάκια, δαγκώνει τα πάντα! Δυστυχώς μέσα στα πάντα κι εμένα! Αυτό λοιπόν έπρεπε να κοπεί κι ευτυχώς μέσα σε 2 μέρες το πρόβλημα λύθηκε! Τώρα πλέον ένα επιτακτικό "μη"  και ένα κούνημα με το δάχτυλο αρκούν για να μαζέψει τα... σαγόνια του καρχαρία!!!!

Με τις ακαθαρσίες δεν είχα κανένα πρόβλημα, όπως άλλωστε με όλες τις γάτες που είχα κατά καιρούς. Με το που του έβαλα λεκανάκι με άμμο, έληξε το θέμα!

Επειδή τον έχω ακόμα καραντίνα από τις άλλες 2 κυρίες του σπιτιού, το σαλόνι μου έχει καταντήσει ένα χάλι! Καθαρίζω το πρωί και το μεσημέρι με κλαίνε οι ρέγγες! Δεν πα να σφουγγαρίζω, δεν πα να έχω στρώσει σακούλες στους καναπέδες, δεν πα να έχω μαζέψει από το πάτωμα χαρτάκια, κομματάκια φαγητού, νερά... Μέχρι το μεσημέρι όλα έχουν πάει στράφι! Πού θα πάει όμως, θα μεγαλώσει λίγο και θα ισιώσει!

Ααα... Δεν σας είπα και το άλλο...  Όσο μεγαλώνει παίζει και να μου βγει Sneezού αντί για Sneezy, αλλά τέλος πάντων! Στην πορεία θα δείξει!

Για την ώρα πάρτε καινούργιες φωτογραφίες και κάνα βιντεάκι (ελπίζω να μπορείτε να τα δείτε) από τον... αναστημένο Sneezάκο!

Η ιστορία του μικρού Sneezy

Να γκρινιάξω Σαββατιάτικα; Τί να γκρινιάξω δηλαδή, τα βρισίδια θα αρχίσω και άντε να με μαζέψετε!
Θα μου πείτε γιατί έχω νευριάσει... Γιατί βρήκα ένα γατί πεταμένο σε κάδο απορρημάτων. Δεν το άφησαν κάπου αλλού... Όχι, σε κάδο απορρημάτων θαμμένο κάτω από τα σκουπίδια. Ξέρετε πώς λειτουργούν τα απορρηματοφόρα; Ξέρετε τί μηχανισμό έχουν μέσα που κομματιάζει τα σκουπίδια για να χωρέσουν όλο και περισσότερα; Μη σας δείξω βιντεάκια, γιατί θα πάθετε μαύρη κατάθλιψη.

Αν και δεν συμφωνώ μ' αυτό που θα πω τώρα - αλλά το μη χείρον βέλτιστον- άστο το ζώο κάπου σε ένα παρκάκι, σε έναν πεζόδρομο... Μπορεί κάποιος να το βρει και να το μαζέψει. Στον κάδο όμως; Πού στο διάολο να το ανακαλύψει; Μόνο από μεγάλη τύχη μπορεί να γίνει κάτι, αλλιώς είναι καταδικασμένο σε έναν βίαιο θάνατο.
Δεν με νοιάζει αν κάποιος δεν θέλει ζώα στο σπίτι του, γούστο του, κέφι του και δεν λέω κουβέντα πάνω σε αυτό. Αλλά το δεν θέλω ζώα στο σπίτι, από το γουστάρω να τα σκοτώνω και μάλιστα με τους πιο άγριους τρόπους έχει πάαααρα πολύ μεγάλη διαφορά. Σιχτίρ ανεγκέφαλοι...

Συμφωνώ ότι τα αδέσποτα είναι μεγάλη πληγή, αλλά για να αναρωτηθούμε λίγο... Από πού προέκυψαν;  Μα από όλους εμάς που παίρνουμε κάποιο κατοικίδιο για κάνα δυό μηνάκια, μετά αποφασίζουμε ότι δεν μπορούμε να συμβιώσουμε και τα αμολάμε στο δρόμο. Και μετά αυτά πολλαπλασιάζονται και πολλαπλασιάζονται και γεμίζει ο τόπος γατιά και σκυλιά που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, γεμάτα ασθένειες, φόβους που τα κάνουν εως και επιθετικά και μετά παραπονιόμαστε...

Μην το πάρεις καθόλου ρε φίλε ή κι αν έκανες το "λάθος" να το πάρεις μην το αμολάς στο δρόμο... Βρες του ένα σπίτι, είτε εδώ είτε στην επαρχία. Συνεννοήσου με τον κτηνίατρό σου για να σε βοηθήσει. Επίσης υπάρχουν σύλλογοι που μπορούν κι αυτοί να βοηθήσουν. Είναι αρκετά δύσκολο δε λέω, ειδικά αν το ζώο δεν είναι ράτσας, αλλά κάνε κάτι κι άσε τις εύκολες λύσεις (;) κατά μέρους. Από την ώρα που το πήρες είσαι υπεύθυνος γι' αυτό. Αλλά αν δεν υπάρχει φιλότιμο, τί ψάχνω για υπευθυνότητα;

Ήρθε η ώρα να σας παρουσιάσω τον Sneezy! Tον ονόμασα έτσι γιατί φταρνίζεται διαρκώς! Ο Sneezy λοιπόν βρέθηκε σε κάδο απορρημάτων εχθές την ώρα που πήγαινα στην οδοντίατρο. Έψαχνε ένας ξένος στα σκουπίδια (πολύ συχνό και πάρα πολύ θλιβερό φαινόμενο στην πρωτεύουσα) και την ώρα που τράβαγε κάτι πλαστικά, τσουπ! εμφανίστηκε και το γατί! Παρακολουθούσα από απέναντι περιμένοντας  να σταματήσουν τα αυτοκίνητα για να φτάσω εκεί που υπήρχε ο κάδος. Μέχρι να γίνει αυτό, ο ξένος το είχε βγάλει, του είχε δώσει δυο τρία χαδάκια και το είχε αφήσει μπροστά από τον κάδο. Όταν επιτέλους έφτασα, είδα ένα σκατουλάκι (!) 1μιση μηνός περίπου, κοκκαλωμένο από το φόβο, με ένα μουτράκι κατατσιμπλιασμένο, να φταρνίζεται συνεχώς.
Και τώρα τί κάνεις Πηνελοπίτσα; (εγώ είμαι αυτή) αναρωτήθηκα απελπισμένη. Δύο γάτες στο διαμέρισμα είναι ήδη πολλές, αλλά κι αυτό το έρμο πώς να το αφήσεις έτσι; Το βούτηξα λοιπόν και γύρισα τρέχοντας στο σπίτι για να το αφήσω και να ξαναφύγω, αφού στο τέλος θα έχανα το ραντεβού στην οδοντίατρο!

Μόλις τελείωσα από το ραντεβού μου, πέρασα από το φαρμακείο, πήρα τα απαραίτητα και με το που γύρισα σπίτι ξεκίνησα τις θεραπείες. Κολλύριο μπας και σώσουμε τα ματάκια, ειδικά το ένα είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση, αντιβίωση για το αναπνευστικό και προσεκτικό ξεψύλλιασμα, γιατί καλά τα ζώα αλλά μη γεμίσουμε και ψύλλους! Το να είσαι φιλόζωος δεν σημαίνει αυτόματα κι ανεύθυνος. Αυτά σαν αρχή μέχρι που να τον πάω μια τσάρκα στον κτηνίατρο!

Ο μικρός Sneezy είναι όλα τα λεφτά!  Ανάβω το φως;  Έρχεται και κάνει κουλαμάρες! Προσπαθεί ο κακομοίρης να παίξει, αλλά δεν βλέπει καλά κι έτσι βασίζομαι περισσότερο στον ήχο. Κάνω θόρυβο για να επικεντρωθεί και να προσανατολιστεί, κι εκείνος προσπαθεί! Σβήνω το φως; Ξερός στον ύπνο ο Sneezy! Τί στο καλό; Με διακόπτη δουλεύει αυτό το γατί;

Με τα 2 κορίτσια μου δεν έχει καμία επαφή. Τον έχω καραντίνα στο χωλ, γιατί δεν θέλω να κολλήσει κάτι τις έτερες ημίαιμες αριστόγατές μου! Αφήστε που θα τον κάνουν σουβλάκι! Πρώτα θα τον κάνω καλά και θα τον τσουπώσω λίγο και μετά σιγά σιγά θα γνωρίσει τις κυρίες του σπιτιού!

Αυτόν τον γατούλη αφού τον σενιάρω, θα προσπαθήσω να τον δώσω. Είχα και παλιότερα 3 ζώα στο σπίτι και με χίλια ζόρια τα έβγαλα πέρα στο οικονομικό, αλλά και στο χώρο που μοιράζονταν. Παρ' όλα αυτά τα κράτησα για κάποια χρόνια, μέχρι που η μεγάλη μου έφυγε από καρκίνο, αλλά και από γεράματα.

Για την ώρα απολαύστε τον καταταλαιπωρημένο -και τυχερούλη- Sneezάκο! Οι φωτογραφίες δεν είναι πολύ καλές, γιατί κουνιόταν συνέχεια το ατιμούλικο! Κάτι θα καταλάβετε όμως...!!!

Πάρτε και κάποια γατίσια βιντεάκια!

Το πρώτο βίντεο μάλλον περιγράφει την πρώτη συνάντηση 

της Νινής με τον Sneezy!

Χα,χα,χα,χα!

 Αυτό το βρήκα απλώς γλυκούλι!

Ζωο... μορφές!

Φιλόζωη γενικότερα, αλλά -ως γνωστόν- με αδυναμία στις γάτες. Παρ΄όλα αυτά δεν θα μπορούσα να μην σας δείξω 2... μορφές! Μου τις έστειλαν φίλες κι εγώ τους είπα ότι σύντομα θα θαυμάσουν τα καμάρια τους στο νετ! Ήρθε η ώρα λοιπόν!

Και ξεκινώντας από τις κυρίες σας παρουσιάζω την Στρας! Χαϊδευτικά... Στρασάκι! 

Ένα μαλτεζάκι όλα τα λεφτά!

Ομορφούλα, τσαχπίνα, κοκέτα!

Τί θα μπορούσε να σκέφτεται άραγε...;;;

(είμαι ωραία και το ξέρω!)

(κι άμα με ξαναδούν σ'αυτό το κομμωτήριο, να με φτύσετε πατόκορφα)

Και τώρα ο κύριος της παρέας! Ένα pug λίγων μηνών!

Κι όπως μου είπε η φίλη που τον έχει, το κανονικό του όνομα είναι... Μαξιμιλιανός!

Τον φωνάζουν Μαξίμ και χαϊδευτικά Μαξ!

Έχω μάθει ότι είναι τρυφερούλης και ήσυχος, αν και είναι κουτάβι ακόμα. 

Θέλω να τον ζουλλλλλήξωωωω!

 

(πφφφφφ... πάλι φωτογραφίες; )

(δεν αφήνουμε τις φώτο να φάμε κάνα κοψιδάκι; )

Εχμ... Ναι... Κι επειδή η κυρά Νινή είναι από δίπλα και με κοιτάζει με το σατανικό της βλέμμα (δεν σε κατάλαβα κυρία μου... εμείς δηλαδή δεν θα ξαναμπούμε νετ; ) σπεύδω να βάλω άλλες 2 φώτο των κοριτσιών μου γιατί θα περάσω μαύρο Σαββατοκύριακο έτσι και δεν το κάνω!

(με θωρείς πώς σε θωρώ; άϊντε μπράβο!)

(εμένα το ταπεινό χαμομηλάκι, γιατί με πρήζετε; )

Αυτάααα...!!!! Να έχετε μια όμορφη και χαρούμενη μέρα!

Τα κορίτσια μου!

O καθένας μας έχει τις αδυναμίες του. Η δική μου είναι οι... γάτες! Γι' αυτό μαζεύω όποιο αδεσποτούλι βρω και μου κάνει τα γλυκά μάτια! Τα τελευταία χρόνια έχω 2 όμορφα κορίτσια, που δεν χάνω ευκαιρία να τα παρουσιάζω!

Παρουσίαση 1η! Νινή the great! 

Γεννήθηκε σε κοιν/στο χώρο πολυκατοικίας και μου την έφεραν όταν ήταν 20 ημερών. 

Από τότε δεν ξεκολλάει από πάνω μου. 

Δύσκολο και ατίθασο ζώο, αλλά αξιαγάπητη και ομορφούλα!

Τώρα είναι 9μιση ετών. 

O τίτλος περιλαμβάνει πολλά από το χαρακτήρα της! Καταρχήν από μικρή φαινόταν... τσαούσα!

Από νωρίς έδειξε και το "σταριλίκι" της. Είναι η πρώτη γάτα που έχω και που δεν χρειάζεται να παιδεύομαι να τη βγάλω φωτογραφίες. Με το που δει φακό ποζάρει κατευθείαν!

Ντίβα, αρχηγός, αστέρι (μεγάλο ψώνιο γενικότερα)!

Παρουσίαση 2η! Ίρις - Sweetheart!  

Η Ίρις βρέθηκε σε κάδο σκουπιδιών σε ηλικία 1μιση μηνός περίπου και είχε δεχτεί άσχημη επίθεση από σκυλί. Την πήγα αμέσως στον κτηνίατρο και η διάγνωση ήταν γάγγραινα στο μπροστινό της πόδι. Αν κι έγινε εντατική - καθημερινή θεραπεία με αντιβιώσεις ενέσιμες και πόσιμες και είχαμε σημαντική βελτίωση σε όλο το υπόλοιπο σώμα της, το ποδαράκι με την γάγγραινα δεν πήγε καλά και αναγκαστικά έγινε ακρωτηριασμός. 

Πριν νιώσετε άσχημα, να σας πω ότι τώρα η Ίρις κοντεύει να γίνει 9 ετών και είναι πιο γρήγορη κι από τον Σουμάχερ! 

Γλυκούλα και τσαχπινούλα! 

Πολύ τρυφερή και καλοκάγαθη

Απίστευτη λιχούδω και μέγας ζήτουλας μεζέδων! 

Αυτές είναι οι κουκλάρες μου, η παρέα μου στο σπίτι, οι αγαπημένες μου... "κόρες"!