Un diner merveilleux!

Σήμερα θα σας αφηγηθώ το εξαιρετικό Σαββατόβραδο που πέρασα! Μετά από μια κοπιαστική εβδομάδα που είχα πεταλώνοντας μύγες, οι φίλες μου Τζζιλ, Τζζένη, Τζζέλα και Τζζάκη, μου τηλεφώνησαν ότι θα με επισκεφτούν το Σάββατο με τους αξιαγάπητους συζύγους τους Τζζων, Τζζακ, Τζζέρη και Τζζόρνταν.

Αν και χάρηκα που θα συναντήσω τους αξιόλογους αυτούς ανθρώπους, παράλληλα -ναι, δεν θα σας το κρύψω- ένιωσα να με κατακλύζει το άγχος και κάποια κύματα ντροπής να ζωγραφίζουν με πορφυρένιο χρώμα τα αλαβάστρινα μάγουλά μου, καθώς θα έρχονταν στην εξοχική μου κατοικία. Και θα σας εξηγήσω αμέσως το λόγο... Η εξοχική μου κατοικία είναι μόλις 580τμ, με μόνο ένα τζακούζι, μόνο 7 μπάνια και η πισίνα δεν ξεπερνάει τα 18 μέτρα και μάλιστα δεν είναι θερμαινόμενη...

Το συγκλονιστικότερο... Είχα δώσει άδεια στο προσωπικό - τον Τζζάρβις τον μπάτλερ, τον Λουί τον chef, την Καρλίτα την οικονόμο και την Πεπίτα την καμαριέρα- νομίζοντας ότι θα περάσω ένα romantic weekend με τον υπεροχο σύζυγό μου... Είμαι σίγουρη αξιολάτρευτες κυρίες μου, ότι κατανοείτε τη θέση μου. Ευτυχώς ήταν διαθέσιμο το pool boy, οπότε και ήρθε να φρεσκάρει λίγο την petite πισίνα μου .

Αν και η κούραση της εβδομάδας με είχε εξουθενώσει, δεν μπόρεσε να καταβάλλει το αεικίνητο πνεύμα μου! Ενεργοποιήθηκα για το σχεδιασμό του δείπνου και την επιλογή του μενού.

 Έβγαλα το χειροποίητο, λευκό, κεντητό τραπεζομάντηλο που μου είχε φτιάξει μια μακρινή θεία μου ονόματι Couloube (η θειά μου η Κουλουμπάρδαινα κοινώς, αλλά δεν το λέμε έτσι στους κύκλους που κινούμαι, δεν είναι της τάξης μου). Η καημενούλα μου το είχε κάνει δώρο, επειδή είχα δραστηριοποιηθεί άμεσα και βρήκα στο γιό της (αριστούχο της νομικής), δουλειά σε σουβλαδερί ως τυλιχτής. Να είναι καλά η γυναικούλα που έκανε ό,τι μπορούσε για να μου δείξει την ευγνωμοσύνη της. Κάπου είχα δει ότι αυτά κοστίζουν περίπου 900 €, οπότε σκέφτηκα πρόχειρο και ταπεινό μεν, χειροποίητο δε.

Στο μπουφέ δυστυχώς υπήρχε μόνο ένα Taitù Damasco σερβίτσιο και τα ευτελούς αξίας ασημένια μαχαιροπήρουνα της Ajd antiques. Ξέροντας ότι οι φίλες μου είναι πολύ aristocratique, στεναχωρήθηκα για την προχειρότητα, αλλά στα δύσκολα δεν λέμε ότι φαίνονται οι φίλοι;

Η σκληρή και πολυάσχολη δουλειά μου ως πεταλώτρια μυγών δεν μου αφήνει δυστυχώς περιθώρια να διευρύνω τις μαγειρικές μου γνώσεις, οπότε κόπιασα πραγματικά για να παραθέσω το δείπνο. Όμως το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικά gourmet! Τί steak avec des frites (μπριζόλα με πατάτες τηγανιτές για τους αδαείς), τί de salade grecque (γιατί ποτέ δεν ξεχνώ τις ρίζες μου), συνοδεία με κρασάκι chateau latour του 1965 και ένα γλυκό για το τέλος crème brûlée που βρήκα σε πασίγνωστο και πανάκριβο delicatessen, αφού ο χρόνος με πίεζε αφόρητα για να μπορέσω να δημιουργήσω ένα γλυκό από μόνη μου.

Δεν θα σας αναφέρω λεπτομέρειες από το δείπνο, για να μην σας κουράσω. Όμως όλα ήταν εξαιρετικά, όπως και η οικοδέσποινα άλλωστε, δηλαδή εγώ! Οι φίλες μου έμειναν ενθουσιασμένες και απόλυτα ικανοποιημένες. Για άλλη μια φορά είχα φέρει εις πέρας μια δύσκολη αποστολή! Εύγε μου!

 Πριν σκεφτείτε ότι είμαι ένα ζηλότυπο, κομπλεξικό τυπάκι, που ακούω λεφτά και βγάζω φλύκταινες να σας πω τα εξής... Ουδέποτε ζήλεψα τα φράγκα των άλλων έστω κι αν δεν τα έκαναν με το σταυρό στο χέρι (κοινό μυστικό: τα πολλά λεφτά δεν βγαίνουν με αγιαστούρες). Ουδέποτε θέλησα ύπουλα και καταχθόνια να εκμεταλλευτώ φραγκάτους γκόμενους ή να κάνω λυκοφιλίες για να επωφελούμαι από τα οικονομικά τρίτων. Πάντα ήθελα να εργάζομαι, να κερδίζω τα δικά μου χρήματα και να ζω μια αξιοπρεπή ζωή χωρίς πολλά πολλά, αλλά σίγουρα αξιοπρεπή.

Δεν ανέχομαι όμως, αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, που ο κόσμος παίζει πασαβιόλα από την πείνα, ορισμένοι τύποι να ανοίγουν το στόμα τους και να πετούν προκλητικές "κουκουνάρες". Υπάρχουν άνθρωποι με πραγματικά πολύ χρήμα που απλά το βουλώνουν και πολύ καλά κάνουν.
Υπάρχουν όμως και τα ψώνια (εκεί απευθύνεται αυτή η καταχώρηση) που δεν έχουν ιδέα τί γίνεται πέρα από το ροζ συννεφάκι τους. Που αν τα βάλεις να ζήσουν έστω κι ένα μήνα με 500 €, τα σηκώσεις πρωί πρωί να πάνε στη δουλειά, κάτω από την επίβλεψη ενός δυνάστη εργοδότη, μετά τα βάλεις να πάνε σούπερ μάρκετ, λαϊκή, να γυρίσουν σπίτι τους να ξεσκατίσουν τα παιδιά τους, να μαγειρέψουν, να σκουπίσουν, να σφουγγαρίσουν, να πλύνουν, μπορεί και να αυτοκτονήσουν.

Γι' αυτό ας μαζευτούν... Διότι τέτοιες μπούρδες έλεγε και η Μαρία Αντουανέττα (αν δεν έχει ο λαός ψωμί, δως του παντεσπάνι) κι ακόμα ψάχνει το κεφάλι της.

Κάτι τέτοια ακούω τελευταία -ειδικά στη δουλειά μου- και λέω τώρα θα το πάθω το εγκεφαλικό. Και άντε να κάνεις μούγκα στη στρούγκα, για να μη χάσεις και αυτά τα λίγα που παίρνεις.

Το τραγούδι αλλού το πάει... Κανονικά κάποιοι σαν και του λόγου μου πρέπει να το ακούσουν... Τ' ακούω και διαολίζομαι πρώτα απ΄όλα με 'μένα...
Στη συγκεκριμένη όμως, θα χρησιμοποιήσω το ρεφραίν και για άλλο λόγο...
Για να ξυπνήσουν όλα αυτά τα ψώνια μπας και δουν τί πραγματικά παίζει σ' αυτό το κράτος και αρχίσουν να χρησιμοποιούν το μυαλό τους.
Θα "γκρεμοτσακιστούν" λιγάκι από την συνειδητοποίηση, αλλά δεν πειράζει... Καλό θα τους κάνει. Εγώ παίρνω πάνω μου την ευθύνη για τις επιλογές μου, αλλά καιρός είναι να πάρουν κι αυτοί πάνω τους τις δικές του ευθύνες για την κατάντια της χώρας.

Έλα πάμε!
(πρώτη εκτέλεση από Ξυλούρη, αλλά εμένα μου άρεσε κι απ΄ τον Σφακιανάκη)

Άϊντε θύμα, άϊντε ψώνιο 

Άϊντε σύμβολο αιώνιο 

Αν ξυπνήσεις μονομιάς

Θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

ΥΓ. Ιδέα δεν έχω από γαλλικά. Βοήθεια από τον αγαπημένο μου Χάρη (γιό της κολλητής Άλις) και κάποια μετάφραση από το νετ, γιατί το παιδί έχει και εξεταστική, δεν θα ασχολείται μαζί μου. Επίσης ουδεμία σχέση κι από τις μάρκες των διαφόρων ειδών που αναφέρω. Κι αυτά στο νετ τα βρήκα. Φαίνεται;