Φωτιά σ' αυτούς...

Κάποτε είχα διαβάσει σε έναν τοίχο... "Φωτιά σ'αυτούς που μας εξαθλιώνουν, για να μπορούν μετά να μας ελεήσουν". Χωρίς να μπορώ να συνειδητοποιήσω τότε το γιατί, σφίχτηκε η ψυχή μου.

Και τώρα κάποια χρόνια μετά βλέπω νεο-άστεγους (καινούργια κατηγορία αυτή), ανθρώπους που μένουν σε σπίτια χωρίς φως, νερό ή ακόμα και τα στοιχειώδη τρόφιμα, παιδιά που λιποθυμούν από πείνα στα σχολεία.... Άνθρωποι μικροαστοί σαν και 'μένα, σαν κι εσάς, που έχασαν τις δουλειές τους και βρέθηκαν σ'αυτήν την κατάσταση.

Και να οι σύλλογοι και οι στέγες βοήθειας και να τα συσσίτια της εκκλησίας και να οι συσπειρώσεις πολιτών για να μαζεύουν ρούχα, παπούτσια, τρόφιμα γι'αυτούς που έφτασαν στην εξαθλίωση που κάποτε διάβασα στο μήνυμα του τοίχου...

Θα μου πείτε... Τί θες κυρά μου δηλαδή; Να τους αφήσουμε έτσι; Να τους γυρίσουμε την πλάτη; Όχι βέβαια! Εδώ που φτάσαμε φυσικά και κάτι πρέπει να γίνει για όλον αυτόν τον κόσμο που έχασε το δικαίωμα για μια αξιοπρεπή ζωή (η αξιοπρεπής ζωή, δεν νοείται ως σπατάλη ή πλούτος).

Αλλά μου τη δίνει βρε παιδιά.... Μου τη δίνει που το δικαίωμα στην εργασία, έγινε ξαφνικά επαιτεία (έχετε αναζητήσει εργασία, να δείτε αντιμετώπιση; ). Μου τη δίνει που το δικαίωμα στην αξιοπρεπή ζωή έγινε πολυτέλεια.

Μου τη δίνει που η Γερμανία με περίσσια έπαρση δεν πληρώνει τις αποζημιώσεις.

Μου τη δίνει που οι Έλληνες (ή μήπως ανθέλληνες) πολιτικοί μας, έτρωγαν με 10 μασέλες και σε κανέναν δεν έχει γίνει κατάσχεση περιουσίας.

Μου τη δίνει που η εκκλησία δεν πληρώνει χαράτσι για τον τρελό αριθμό ακινήτων που έχει, όπως επίσης για τον προκλητικό της πλούτο γενικότερα.

Μου τη δίνουν όλοι αυτοί οι μεγαλο-επιχειρηματίες, μεγαλο-δικηγόροι, μεγαλο-γιατροί κλπ. που φοροδιέφευγαν (κι εξακολουθούν να φοροδιαφεύγουν), που στέλνουν τις κομψευόμενες κυρίες τους με 5 σακούλες σούπερ μάρκετ φίσκα στο τρόφιμο, να κάνουν τις "αγαθοεργίες" τους.

Μου την δίνουν ναι μεν αυτοί που πήραν εορτοδάνεια, διακοποδάνεια, μπουρδοδάνεια και τώρα δεν μπορούν να τα πληρώσουν, αλλά περισσότερο μου τη δίνουν οι τράπεζες που τότε δεν σε άφηναν σε χλωρό κλαρί για να στα δώσουν. Μη μου πείτε ότι δεν σας τρέλαιναν στα τηλέφωνα όποια ώρα της ημέρας, "πάρτε αυτό το δάνειο, πάρτε το άλλο", άντε κι ένα πάπλωμα δώρο. Κανονική πλύση εγκεφάλου...

Μου τη δίνουν όσοι ανοίγουν τη στοματάρα τους για να λένε "μαζί τα φάγαμε, άρα όλοι πρέπει να πληρώσουμε".

Μου τη δίνω εγώ που δεν μπορώ να πάρω μια βρεγμένη σανίδα και να κάνω όλους τους προηγούμενους που μας έφτασαν σ'αυτήν την κατάσταση, μαύρους στο ξύλο. Μου τη δίνω γιατί κάποτε πίστευα σε φιλειρηνικές λύσεις και απόψεις. Μου την δίνω επειδή ήμουν συνετή και δεν "έφαγα" τότε που μπορούσα, αλλά τώρα καλούμαι να πληρώσω.

Είμαι μεγάλο κορόϊδο τελικά....

Κλείνοντας θα επαναλάβω τη μεγάλη αλήθεια του τοίχου...

Φωτιά σ' αυτούς που μας εξαθλιώνουν, 

για να μπορούν μετά να μας ελεήσουν.

ΥΓ. Το τραγούδι το έχω ξαναβάλει, αλλά ταιριάζει. Δεν μπορεί... κάποτε θα μας πιάσουν κι εμάς τα "καουμποϊλίκια" μας και θα μπουν τα πράγματα στη θέση τους.