Ωχ! Ωχ! Ωχ!

Μέχρι πρόσφατα σιχαινόμουν τους υπερόπτες. Κόκκινο πανί! Όμως πόσο λάθος ήμουν.

Τυφλωμένοι από μια υπέρμετρη εγωπάθεια και μια σιγουριά της δηθενιάς, δεν ζυγίζουν σωστά ούτε ανθρώπους, ούτε καταστάσεις. Τους θεωρούν όλους αδύναμους, ανόητους, κατώτερου επιπέδου γενικότερα. Για τέτοια ανασφάλεια μιλάμε.
Όμως ηττούνται τόσο εύκολα που πραγματικά άρχισα να τους λυπάμαι (αν κι εδώ που τα λέμε μερικές φορές μια εύκολη νίκη είναι εντελώς βαρετή).
Θα μου πεις ότι μ'αυτά που λέω τώρα γίνομαι μια από τα ίδια. Μπορεί όντως να φαίνομαι κι έτσι... Αλλά ένα είναι σίγουρο, ποτέ δεν υποτιμώ κανέναν αντίπαλο όση αδύναμία κι αν δείχνει η "βιτρίνα" του. Ποτέ δεν μένω σ'αυτό που μου δείχνει, πάντα ψάχνω να βρω αυτό που πραγματικά-ουσιαστικά είναι. Για κάτι τέτοια έχω τεράστια υπομονή.
Διότι η ζωή και οι άνθρωποι κρύβουν πολλές εκπλήξεις.  

Και τί πιο κατάλληλο από το βιντεάκι που μου είχε στείλει η φίλη Ariel.

Αφιερωμένο σε κάποια άλλη φίλη, που δεν την "μέτρησαν" σωστά, σχεδόν την τσάκισαν, αλλά τους την έκανε στριφογυριστή και τους τη βγήκε... ξαφνικά κι όμορφα λέμεεεε! Είναι να μην ξεχειλίσει το ποτήρι...
(έχω ξαναπεί ότι σ'αυτό το ιστολόγιο δεν αναφέρω μόνο δικές μου ιστορίες και συναισθήματα, αλλά κι αυτά που βιώνω μέσω των φίλων μου)

Για σένα αγαπητή μου! Πραγματικά εντυπωσιάστηκα.