Το σόι μου μέσα!

Εχθές εκεί που έκανα μια απόπειρα (ουχί αυτοκτονίας, τέτοιες χάρες δεν κάνω!) για να φτιάξω ένα γλυκάκι, χτυπάει το σταθερό τηλέφωνο. Παρατηρημένο... Το τηλέφωνο χτυπάει σχεδόν πάντα τις πιο άσχετες ώρες, αλλά ας μην το κάνω θέμα!
Με τα χέρια μέσα στις κρέμες και μια κουζίνα βομβαρδισμένο τοπίο -διότι είμαι και τσαπατσούλα- αποφασίζω να λερώσω το ακουστικό. Εχμ... να σηκώσω το ακουστικό ήθελα να πω. Ωωωω ποία έκπληξη! Μια ξεχασμένη θειά ετών 85! Είχα πολύ καιρό να την ακούσω, οπότε λέω κομμάτια να γίνει, ας περιμένει λίγο το γλυκό.
Το γλυκό κόντεψε να μουχλιάσει από τις ώρες που με είχε στο ακουστικό η θείτσα. Προσπάθησα να διακόψω άπειρες φορές, αλλά φευ! Ούτε που με άκουγε! Έμαθα για όοοοολους τους υπόλοιπους συγγενείς, τί έκαναν και τί είπαν το καλοκαίρι που μας πέρασε. Κι εγώ αναρωτιόμουν... Πού ήταν όλοι αυτοί οι φίλοι μου, να με καλούσε κάποιος στο κινητό, μπας και γλίτωνα; Ε;ε; εεε;;; 

Δεν ξέρω τί γίνεται με τα δικά σας σόγια, πάντως τα δικά μου κι από τις 2 πλευρές είναι θεόμουρλα! Και δεν μιλάω για εκείνες/ους τους συγγενείς που τα σχόλιά τους κυμαίνονται από αυτά της τσούχτρας μέχρι της οχιάς, αλλά για όλους τους υπόλοιπους που νομίζεις ότι τους έχει χτυπήσει ομαδική παλαβομάρα. Η συγκεκριμένη θεία ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Παραδειγματάκια... Ο πατέρας μου πέθανε 28η Οκτωβρίου πριν κάτι χρόνια. Τον επόμενο Αύγουστο και την ημέρα που θα ήταν τα γενέθλιά του (Λιοντάρι με τα όλα του ο αγαπημένος μου πατέρας), η συγκεκριμένη θεία με πήρε τηλέφωνο για να πει χρόνια πολλά!!!! 

"Ρε θεία, τί χρόνια πολλά; Ο μπαμπάς πέθανε πριν κάτι μήνες, πλάκα μας κάνεις;" Και η απάντηση... "Ναι βρε πουλάκι μου, αλλά αν ζούσε θα είχε σήμερα γενέθλια, να μην ευχηθώ;" Ομολογώ ότι δεν είχα ιδέα, ότι εύχονται και στους ταξιδεμένους στον άλλο κόσμο. Μου ήρθε να της πω κάτι διάφορα, αλλά δεν ήμουν σε καλή διάθεση και είπα να μην το χοντρύνω το θεματάκι. 

Η ίδια θεία κάνα χρόνο αργότερα... Αν και αυτό ήταν απλά λάθος, δεν πειράζει... το αναφέρω! Χτυπάει το κινητό μου, το σηκώνω κι ακούω την φωνούλα της εκνευρισμένη να λέει...
"Δεν μου λες εσύ, πού είναι ο πατέρας σου;"!!! 
Μου έρχεται η "κουκουνάρα" στο δόξα πατρί, αλλά το παίζω ψύχραιμη...
"Θεία... Η Sel είμαι..."
Τα παίρνει χειρότερα στο κρανίο...
"Γιατί, είπα εγώ ότι είσαι η βασίλισσα της Αγγλίας; Παίρνω τον πατέρα σου στο κινητό και είτε δεν το σηκώνει, είτε λέει ότι δεν έχει σήμα"
Αχ σύμπαν, δώσε μου υπομονή... Και μου δίνει...
"Ψιλο-λογικό το βρίσκω θεία μου, μπορεί να μην έχει καλό σήμα εκεί που βρίσκεται, είναι και μακριά βλέπεις..."
"Τί μακριά; Εγώ σε 4 ώρες πάω κι έρχομαι εκεί που είναι!" ενίσταται η θείτσα...
"Δεν ξέρω πόση ώρα θα κάνεις να πας θεία μου, αλλά ένα σου εγγυώμαι... Να γυρίσεις αποκλείεται!" της απάντησα
Κι αφού παίχτηκε για λίγα ακόμα λεπτά ο διάλογος του παραλόγου, στην πορεία κατάλαβε ότι είχε καλέσει εμένα, αντί της συνονόματης εξαδέλφης μου, που ο πατέρας της παραθέριζε σε κάποιο νομό της Ρούμελης.

Και από την άλλη πλευρά, το σόι δεν είναι σε καλύτερη μοίρα. Άλλη θειά μου, πολύ νεότερη από την προηγούμενη... Τη θυμήθηκα από ένα υλικό της συνταγής που έφτιαξα εχθές. Η θεία αυτή λοιπόν είναι από τις πιο καθαρές και τακτικές γυναίκες που έχετε δει, αρκεί... Αρκεί να μη ζητήσετε να φάτε από τα χεράκια της!
Τραπέζι στο σπίτι της, σε συνεργάτες του συζύγου της... Τί να φτιάξει που δεν το 'χε με το μαγείρεμα; Έφτιαξε λοιπόν παστίτσιο! Της είχε δώσει τη συνταγή η γιαγιά μου (ήταν πολύ καλή μαγείρισσα η γιαγιά) και φαίνονταν ότι όλα θα πάνε μια χαρά!
Μας έλεγε λοιπόν ο θείος και σύζυγός της, τί χαρές που έκανε η θεία μου όταν ανακάλυψε ότι υπάρχει μπεσαμέλ έτοιμη που επιπλέον δεν χρειάζεται ψήσιμο! Ένιωθε τρισευτυχισμένη που μόλις έγινε το παστίτσιο, το άφησε λίγο να κρυώσει και του κοπάνησε από πάνω τη μπεσαμέλ. Το μόνο που χρειαζόταν πια, ήταν να μείνει λίγο στο ψυγείο μέχρι που να έρθουν οι καλεσμένοι. Βρήκε πολύ παρωχημένη τη γιαγιά μου ως μαγείρισσα, ενώ εκείνη... Πόσο, μα πόσο μπροστά!
Και έφτασαν οι έρμοι οι καλεσμένοι και με το που κάνουν να δοκιμάσουν το παστίτσιο, πέφτει νεκρική σιγή στο τραπέζι. "Τί έγινε ρε παιδιά;" ρώτησε η θεία. "Λίγο περίεργο είναι αυτό το φαγητό" βρήκε το θάρρος να πει ένας από τους καλεσμένους. Δοκιμάζει και η θεία και ανακαλύπτει ότι η μπεσαμέλ, απλά δεν ήταν μπεσαμέλ! Πάει στην κουζίνα και βλέπει ότι στο κουτί έγραφε άνθος αραβοσίτου Γιώτης! 
Δεν μάσησε όμως! Επέστρεψε στο τραπέζι με πιατάκια, έβγαλε την κρέμα από πάνω από τα πιάτα τους λέγοντας "Καλά μας έκατσε! Μετά το φαγητό, θα έχουμε και γλυκό!"  
Σε άλλη φάση της ζωής της έμαθε ότι δεν φταίνε αυτοί οι κακοί άνθρωποι στη λαϊκή που της δίνουν σκάρτα φασολάκια γεμάτα κλωστές, αλλά ότι υπάρχει κι άλλη έννοια εκτός του πλυσίματος, όταν λέμε "καθαρίζουμε τα φασολάκια".

Ούτε θυμάμαι για πόσο καιρό την πειράζαμε για το φαγητο-γλυκό που είχε φτιάξει! Ευτυχώς που δεν παρεξηγιόταν! (καλού κακού εμείς αποφεύγαμε να τρώμε σπίτι της).

Τα παραδείγματα άπειρα στο καταπληκτικό μου σόι,  αλλά για την ώρα σταματάω κάπου εδώ. Αφενός γιατί πιθανολογώ ότι δεν σας ενδιαφέρουν τα σόγια μου και αφετέρου γιατί μπορεί να σας θυμίζω δικές σας θείες, γιαγιάδες, εξαδέλφες και να σας έχω κάνει τα νεύρα κρόσσια! Αυτά τα έγραψα γιατί εχθές με τη θείτσα μου μετά από την τρίωρη συνομιλία μας, με έπιασαν τα κατσικοδιάολα!

Αύριο με το καλό, θα σας κεράσω γλυκάκι (αν έχω αφήσει κάτι!).

Πολλά φιλιά και καλό βράδυ σε όλους σας!

Κι ένα epic instrumental από έναν epic Πειραιώτη, που βρήκα στο youtube!