ΕΝΑ!

Όταν ήμουν μικρούλα η  Πρωτοχρονιά ήταν η αγαπημένη μου μέρα! Ήταν η μέρα που ο άγιος Βασίλης θα μου έφερνε το δώρο μου, μιας και ήμουν πολύ καλό παιδί! Μέεεεερες πριν προετοιμαζόμουν για την άφιξή του.

Καταρχήν έπρεπε να γράψω το περιβόητο γράμμα! Εδώ να πω ότι η μητέρα μου μπορεί να μην ήταν η κλασσική στοργική μαμά της αγκαλιάς, του χαδιού και γενικότερα του πολύ γούτσου γούτσου, αλλά όσο αφορά την εκπαίδευση ήταν αετός!
 Ήξερα να γράφω και να διαβάζω πριν ακόμα πάω νηπιαγωγείο. Καλά μη φανταστείτε τίποτα κείμενα-σεντόνια, ούτε πολλά πολλά στην ορθογραφία, αλλά κατάφερνα μια χαρά να διαβάζω τα μεγαλούτσικα γράμματα και έγραφα κάτι ορνιθοσκαλίσματα. Όπως και να 'χει το γράμμα το έγραφα μόνη μου και μετά το πήγαινα στη μαμά μου να... το εγκρίνει!

Το γράμμα μου ήταν συνήθως ένα κατεβατό από άπειρα παιχνίδια! Πρώτα πρώτα τα αεροπλανάκια και τα κουζινικά. Πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο μη με ρωτήσετε, ούτε εγώ έχω καταλάβει ακόμα! Οι κούκλες έρχονταν μετά, όπως επίσης και διάφορα άλλα παιχνιδάκια που κατά καιρούς ήταν της "μόδας".
Όμως το κατεβατό μου περνούσε από λογοκρισία! Έπαιρνε η μαμά το γράμμα στα χέρια της το διάβαζε και... "Sel, πολλά έγραψες. Ο άγιος Βασίλης φέρνει μόνο ένα δώρο στο κάθε παιδάκι. Διάλεξε ΕΝΑ."
Την κοιτούσα σαν δαρμένο κουτάβι και της έλεγα... "Μα γιατί; Θέλω κι αυτό κι εκείνο και τ' άλλο. Γιατί να μη μου φέρει 3-4;"
Με κοίταζε σοβαρή -αλλά όχι νευριασμένη- και μου απαντούσε. "Ο άγιος μπορεί να φέρνει σε κάθε παιδάκι από ένα δώρο. Αν εσύ ζητάς τόσα, δεν θα μείνει τίποτα για τα άλλα παιδιά. Θα σου άρεσε να κλαίνε γιατί δεν θα έχουν παιχνίδια;" Σιγά και μη μου άρεσε!
Έτσι λοιπόν γεμάτη ενοχές ξανάπαιρνα το γράμμα κι έπεφτα σε βαθιά περισυλλογή για το ποιό θα ήταν αυτό το ΕΝΑ δώρο που θα μπορούσε να μου φέρει ο άγιος Βασίλης.

Κι ερχόταν επιτέλους η μαγική βραδιά της παραμονής! Το δέντρο μας στολισμένο, από κάτω τα  ολοκαίνουργια λουστρίνια παπούτσια μου (εμείς δεν βάζαμε κάλτσες) κι εγώ μέσα στην υπερένταση να μην μπορώ να κοιμηθώ! Κάτω από τα σκεπάσματα με το μάτι γαρίδα περιμένοντας να δω -επιτέλους- τον άγιο που θα μου έφερνε το πολυπόθητο δώρο!  Όμως ποτέ δεν τα κατάφερνα... Πάντα στο τέλος με έπαιρνε ο ύπνος...

Το πρωί ενώ άλλες φορές δεν ξυπνούσα με τίποτα, εκείνη τη μέρα ήμουν πάντα από τις 5.00 το πρωί στο πόδι! Πήγαινα στο δέντρο και... ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ! Πολύχρωμα πακέτα! Πακέτα για τη Sel! Κι όχι ένα παρακαλώ! Τουλάχιστον 4!
Καθόμουν κάτω από το δέντρο, έσκιζα τα χαρτιά με λαχτάρα και έβρισκα πολλά από αυτά που είχα ζητήσει! Βούταγα όσα μπορούσα στην αγκαλιά μου και πήγαινα προς την κρεβατοκάμαρα των γονιών μου. Στεκόμουν για λίγο στο κάσωμα της πόρτας και ρωτούσα ψιθυριστά... "Ξυπνήσατε; Να μπω;"  Φυσικά και είχαν ξυπνήσει! Με τέτοιο ξέσκισμα που έκανα στα χαρτιά περιτυλίγματος και τα επιφωνήματα της χαράς μου, υπήρχε περίπτωση να μην ξυπνήσουν;

Ανέβαινα στο κρεβάτι και τους έδειχνα όλα τα δώρα που μου είχε φέρει ο άγιος! Τί κάνει το ένα, πώς κουρδίζεται το άλλο, πώς μπαίνουν οι μπαταρίες στο τρίτο κλπ κλπ. Γύριζα στη μητέρα μου περιχαρής και της έλεγα "Είδες; Φέρνει κι άλλα δώρα ο άγιος Βασίλης!" κι εκείνη πάντα απαντούσε "Όταν καταφέρνει να φτιάχνει περισσότερα και του περισσεύουν, τότε ναι. Αφήνει πιο πολλά στο κάθε παιδί. Ήσουν τυχερή για φέτος..."

Όσα χρόνια ερχόταν ο άγιος Βασίλης, τόσα χρόνια επαναλαμβανόταν το σκηνικό. Ο ίδιος διάλογος κάθε χρόνο, τα ίδια συναισθήματα ενοχής και χαράς, σαν να μην είχαν επαναληφθεί ποτέ!  Η Sel έπρεπε να διαλέξει ΕΝΑ δώρο, άσχετα αν ο άγιος κατάφερνε να φέρνει και κάτι παραπάνω.

Με το πέρασμα των ετών ο άγιος Βασίλης κι η Sel χώρισαν τα τσανάκια τους, αλλά τα μαθήματα που πήρε από την οικογένεια εμειναν σταθερά και αναλλοίωτα. Και μπορεί τότε να της κακοφαινόταν, αλλά τώρα πια καταλαβαίνει πόσο καλό της έκαναν... Πόσο την προετοίμασαν για κάποια μεταγενέστερα γεγονότα. Γιατί ήρθαν τα χρόνια έτσι, που έπρεπε να διαλέξει μόνο ΕΝΑ απόλυτα πειθαρχημένα και χωρίς να βαρυγκομά πια.

Αγαπημένοι μου φίλοι

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Κι επειδή περάσαμε ήδη πολλές στερήσεις και πολλοί ούτε αυτό το ΕΝΑ δεν είχαν, επιτρέψτε μου να γίνω πλεονέκτρα στις ευχές μου και να ευχηθώ σε ΟΛΟΥΣ μας, το 2013 να έχουμε ΠΟΛΛΑ και ΟΜΟΡΦΑ! Πολλά χαρούμενα δώρα υλικά και συναισθηματικά, που θα μας κάνουν λιγότερο αγχωμένους, λιγότερο μίζερους, λιγότερο φτωχούς σε οποιοδήποτε επίπεδο.

Θα τα πούμε του χρόνου!
Πολλά φιλιά!