Αυτό το βιντεάκι το είχα βρει καμιά εβδομάδα πριν τα Χριστούγεννα. Σκεφτόμουν πολύ αν θα το ανέβαζα τότε. Τελικά αποφάσισα να μην το κάνω.
Θεώρησα ότι αυτές τις μέρες των γιορτών, οι περισσότεροι ψάχναμε ένα διάλειμμα χαράς, μια μικρή απόδραση από τη σκληρή καθημερινότητα και τα προβλήματά της. Δεν ήθελα να το χαλάσω αυτό... Άλλωστε πολύ γρήγορα θα ξαναγυρίζαμε στην πραγματικότητα.
Τα πράγματα είναι δύσκολα, πολύ δύσκολα. Σχεδόν κάθε γειτονιά -ειδικά στις μεγάλες πόλεις- έχει κι από κάποιον άστεγο. Στη δική μου γειτονιά υπάρχουν ήδη 3... Πέρυσι ήταν ένας. Αυτόν τον έναν τον βλέπουμε πιο συχνά. Είναι συνήθως μεθυσμένος και μονολογεί διαρκώς.
Ομολογώ ότι φοβόμαστε να πλησιάσουμε... Όμως έχουμε βρει το κόλπο. Αφήνουμε δίπλα του σακούλες με φαγητό, όταν εκείνος κοιμάται. Άλλωστε να περιμένουμε τί; Ευχαριστώ; Προσωπικά σκασίλα μου για το ευχαριστώ, σε τέτοιες περιπτώσεις. Καλύτερα που δεν μας βλέπει. Κι ευτυχώς υπάρχουν αρκετοί εδώ γύρω που ακουμπούν μια σακούλα όποτε μπορούν. Μια ο ένας, μια ο άλλος... όλο και κάτι γίνεται.
Σε κανέναν μας δεν περισσεύει τίποτα πια. Και σ'αυτούς που περισσεύουν, οι γειτονιές τους δεν έχουν άστεγους. Περίεργο ε; Τέλος πάντων...
Παρ΄όλα αυτά ένα πιάτο φαγητό μπορούμε να το δώσουμε. Απ΄αυτό που μαγειρεύουμε για μας, όχι κάτι ιδιαίτερο. Δεν μας κουράζει η όλη κατάσταση. Απλά δίνουμε απ΄αυτό που έχουμε, ό,τι έχουμε.
Θυμάμαι πριν κάνα εξάμηνο, πηγαίνοντας ποδαράτη στη δουλειά, βρήκα μια κυρία μαυροντυμένη να κάθεται μπροστά στη βιτρίνα ενός κλειστού καταστήματος. Περνώντας φουριόζα από μπροστά, άκουσα μόνο μια λέξη "Πεινάω". Ακούστηκε σαν ψίθυρος, σαν ένα αεράκι... Δεν είχε καμιά ένταση στη φωνή.
Συνήθως δεν σταματάω, όμως αυτή τη φορά σταμάτησα και πήγα να το παίξω πονηρή. Έχοντας παρατηρήσει όλους αυτούς που λένε ότι πεινούν, να θέλουν μόνο χρήματα κι όχι φαγητό που ίσως θέλεις να τους αγοράσεις εκείνη την ώρα, σκέφτηκα να πειραματιστώ. Να δω αν λέει αλήθεια ότι πεινάει...
Ένα τετράγωνο πριν, είχα αγοράσει 5 τυροπιτάκια για να τσιμπολογάω στη δουλειά. Της είπα άχρωμα και ψυχρά "Ξέρετε, μόνο αυτά τα τυροπιτάκια έχω, τα θέλετε;" Και η απάντηση συνοδευμένη με ένα χαμόγελο λαχτάρας και με μια απερίγραπτη ευγένεια στο πρόσωπό της... "Να κρατήσεις και για 'σένα παιδί μου. Θα πάρω ένα, ευχαριστώ".
Ήταν σαν να έφαγα μια γροθιά στα μούτρα και να βγήκα νοκ αουτ με τη μια. Καταντράπηκα για τη σκέψη μου περί πειραματισμών κι άλλων τέτοιων μ@λ@κιών που πέρασαν από το μυαλό μου. Έσκυψα, της χαμογέλασα αφήνοντας στην άκρη το ύφος του κριτή, πρόσφερα όλο το σακουλάκι με τα τυροπιτάκια λέγοντάς της ένα -και καλά- ανάλαφρο (η ψυχή μου είχε δεθεί κόμπος) "Μην ανησυχείτε για 'μένα". Με δισταγμό τα πήρε, μου έδωσε μια ευχή και συνέχισα το δρόμου μου. Φόρεσα τα γυαλιά του ηλίου για να μην φαίνεται η συγκίνησή μου στους περαστικούς, σ' όλη την υπόλοιπη διαδρομή.
Ένιωσα άσχημα, αλλά έμαθα να μην τους βάζω όλους σ' ένα σακούλι. Κάποιοι ναι, μας κοροϊδεύουν... Κάποιοι άλλοι όμως έχουν όντως ανάγκη. Όπως είδατε ο τρόπος για να τους διαχωρήσουμε ήταν εύκολος(;). Αυτό το περιστατικό δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Και αν μπορείτε μην το ξεχνάτε ούτε κι εσείς.
Το βίντεο-"νανούρισμα" έχοντας μπόλικη ειρωνεία, αν δει κάποιος το οίκημα που γυρίστηκε.
Θεώρησα ότι αυτές τις μέρες των γιορτών, οι περισσότεροι ψάχναμε ένα διάλειμμα χαράς, μια μικρή απόδραση από τη σκληρή καθημερινότητα και τα προβλήματά της. Δεν ήθελα να το χαλάσω αυτό... Άλλωστε πολύ γρήγορα θα ξαναγυρίζαμε στην πραγματικότητα.
Τα πράγματα είναι δύσκολα, πολύ δύσκολα. Σχεδόν κάθε γειτονιά -ειδικά στις μεγάλες πόλεις- έχει κι από κάποιον άστεγο. Στη δική μου γειτονιά υπάρχουν ήδη 3... Πέρυσι ήταν ένας. Αυτόν τον έναν τον βλέπουμε πιο συχνά. Είναι συνήθως μεθυσμένος και μονολογεί διαρκώς.
Ομολογώ ότι φοβόμαστε να πλησιάσουμε... Όμως έχουμε βρει το κόλπο. Αφήνουμε δίπλα του σακούλες με φαγητό, όταν εκείνος κοιμάται. Άλλωστε να περιμένουμε τί; Ευχαριστώ; Προσωπικά σκασίλα μου για το ευχαριστώ, σε τέτοιες περιπτώσεις. Καλύτερα που δεν μας βλέπει. Κι ευτυχώς υπάρχουν αρκετοί εδώ γύρω που ακουμπούν μια σακούλα όποτε μπορούν. Μια ο ένας, μια ο άλλος... όλο και κάτι γίνεται.
Σε κανέναν μας δεν περισσεύει τίποτα πια. Και σ'αυτούς που περισσεύουν, οι γειτονιές τους δεν έχουν άστεγους. Περίεργο ε; Τέλος πάντων...
Παρ΄όλα αυτά ένα πιάτο φαγητό μπορούμε να το δώσουμε. Απ΄αυτό που μαγειρεύουμε για μας, όχι κάτι ιδιαίτερο. Δεν μας κουράζει η όλη κατάσταση. Απλά δίνουμε απ΄αυτό που έχουμε, ό,τι έχουμε.
Θυμάμαι πριν κάνα εξάμηνο, πηγαίνοντας ποδαράτη στη δουλειά, βρήκα μια κυρία μαυροντυμένη να κάθεται μπροστά στη βιτρίνα ενός κλειστού καταστήματος. Περνώντας φουριόζα από μπροστά, άκουσα μόνο μια λέξη "Πεινάω". Ακούστηκε σαν ψίθυρος, σαν ένα αεράκι... Δεν είχε καμιά ένταση στη φωνή.
Συνήθως δεν σταματάω, όμως αυτή τη φορά σταμάτησα και πήγα να το παίξω πονηρή. Έχοντας παρατηρήσει όλους αυτούς που λένε ότι πεινούν, να θέλουν μόνο χρήματα κι όχι φαγητό που ίσως θέλεις να τους αγοράσεις εκείνη την ώρα, σκέφτηκα να πειραματιστώ. Να δω αν λέει αλήθεια ότι πεινάει...
Ένα τετράγωνο πριν, είχα αγοράσει 5 τυροπιτάκια για να τσιμπολογάω στη δουλειά. Της είπα άχρωμα και ψυχρά "Ξέρετε, μόνο αυτά τα τυροπιτάκια έχω, τα θέλετε;" Και η απάντηση συνοδευμένη με ένα χαμόγελο λαχτάρας και με μια απερίγραπτη ευγένεια στο πρόσωπό της... "Να κρατήσεις και για 'σένα παιδί μου. Θα πάρω ένα, ευχαριστώ".
Ήταν σαν να έφαγα μια γροθιά στα μούτρα και να βγήκα νοκ αουτ με τη μια. Καταντράπηκα για τη σκέψη μου περί πειραματισμών κι άλλων τέτοιων μ@λ@κιών που πέρασαν από το μυαλό μου. Έσκυψα, της χαμογέλασα αφήνοντας στην άκρη το ύφος του κριτή, πρόσφερα όλο το σακουλάκι με τα τυροπιτάκια λέγοντάς της ένα -και καλά- ανάλαφρο (η ψυχή μου είχε δεθεί κόμπος) "Μην ανησυχείτε για 'μένα". Με δισταγμό τα πήρε, μου έδωσε μια ευχή και συνέχισα το δρόμου μου. Φόρεσα τα γυαλιά του ηλίου για να μην φαίνεται η συγκίνησή μου στους περαστικούς, σ' όλη την υπόλοιπη διαδρομή.
Ένιωσα άσχημα, αλλά έμαθα να μην τους βάζω όλους σ' ένα σακούλι. Κάποιοι ναι, μας κοροϊδεύουν... Κάποιοι άλλοι όμως έχουν όντως ανάγκη. Όπως είδατε ο τρόπος για να τους διαχωρήσουμε ήταν εύκολος(;). Αυτό το περιστατικό δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Και αν μπορείτε μην το ξεχνάτε ούτε κι εσείς.
Το βίντεο-"νανούρισμα" έχοντας μπόλικη ειρωνεία, αν δει κάποιος το οίκημα που γυρίστηκε.
Ε ναι, δε νομίζω πως θα πει κάποιος όχι στη βοήθεια. Αλλά όντως το θέμα είναι λίγο λεπτό, κάποιοι φοβούνται, κάποιοι ντρέπονται, κτλ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΈχω κι εγώ παρόμοιες καταστάσεις στη δική μου γειτονιά. Και έχω βρει ένα ωραίο κόλπο για να μην έρχεται σε δύσκολη θέση κανείς: Φαγητό σε αλουμινόχαρτο και σε σακούλα πάνω σε ένα καρτοτηλέφωνο σε "καίριο" σημείο. Μετά από λίγο, το φαγητό έχει εξαφανιστεί. Συνήθως αφήνω και σημείωμα που λέω π.χ. "έχει μέσα φαγητό, πάρτε το αν θέλετε"!
Xμ... Πρέπει να ακούσεις συζητήσεις μεταξύ του εργοδότη μου και της παρέας του. Φράσεις για το συγκεκριμένο θέμα, όπως "Δεν είμαι τράπεζα εγώ, να ταϊζω τον καθένα" ή "Εγώ θα πληρώσω τα σπασμένα του καθενός;" και άλλα τέτοια (και χειρότερα), είναι πολύ συχνές...
ΔιαγραφήΝα σου εξομολογηθώ εδώ, ότι όταν ακούω κάτι τέτοια, με πιάνουν οι κακίες μου και σκέφτομαι τί καλά που θα ήταν αν άλλαζαν για λίγο θέσεις, έτσι για να νιώσουν στο πετσί τους τί πάει να πει ανάγκη.
Όσο για μας τους υπόλοιπους, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο βρίσκουμε τη λύση χωρίς να προσβάλουμε κανέναν.
Δες όποτε μπορέσεις το βιντεάκι, προσωπικά μου άρεσε πολύ.
Καλό απόγευμα και καλή εβδομάδα Dark!
Υ.Γ. Tο βιντεάκι θα το δω όταν θα μπορώ το βράδυ από το σπίτι μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή σου μέρα και καλή βδομάδα να έχεις Sel!
Εχω ζήσει κι εγώ μια παρόμοια κατάσταση Sel μου, με έναν νεαρό κάποια Χριστούγεννα προ κρίσης.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜου ζήτησε χρήματα για να φάει, κι εγώ νόμισα ότι τα ήθελε για ναρκωτικά, ποτό ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο
Του έδωσα όμως 2 ευρώ και τον είδα να πηγαίνει σε ένα κιόσκι (είμασταν στην Πλατεία Κοτζιά, είχε γιορτινό πανηγυράκι)και ν' αγοράζει έναν κουραμπιέ.
Και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι το παιδί αυτό πραγματικά πεινούσε, και τρελάθηκα!!
Ετρεξε ο άντρας μου και του αγόρασε 2 χοτ ντογκς, ότι βρήκε δηλαδή, ενώ εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω τα μάτια μου από τα δάκρυα.
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό.
Από τότε δεν με νοιάζει αν κάποιος θέλει να με κοροϊδέψει ή όχι, όποτε μπορώ βοηθάω. Μπορεί να μου λέει ψέματα, αν όμως μου λέει αλήθεια?????
Σε φιλώ, καλή βδομάδα!
Έλενά μου τώρα πια -δυστυχώς- πολλοί λένε την αλήθεια. Καταλαβαίνω απόλυτα πώς ένιωσες. Δεν ξέρω πόσο θα προχωρήσει όλο αυτό, αλλά πιστεύω ότι δεν έχει πολύ κάτω ακόμα. Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος άλλωστε. Ας βρουν άλλο τρόπο, γιατί έτσι βουλιάζουμε όλοι μαζί.
ΔιαγραφήΝα είσαι καλά και να έχεις -σε πείσμα των καιρών!- μια υπέροχη εβδομάδα!
Φιλάκια πολλά!
Έλενα, δεν μπόρεσα να αντισταθώ να κάνω σχόλιο του σχολίου και να σταθώ στο ..."αν όμως μου λέει αλήθεια?????" Φιλιά σε αμφότερες & ας ελπίσουμε πως κάτι θα γίνει, να μας ξυπνήσει επιτέλους!!!
ΔιαγραφήΧωρίς φαγητό, χωρίς στέγη...
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα που έπαψαν να είναι όλοι «επαγγελματίες ζητιάνοι».
Όσο πιο κοντά μας τα βλέπουμε τόσο πιο πολύ τα αισθανόμαστε. Σήμερα αυτοί, αύριο ίσως εμείς!
Η ανθρωπιά δοκιμάζεται μεταξύ της ευαισθησίας και της άδειας τσέπης!
Το παγκάκι έγινε χώρος δοκιμασίας.
Καιρός να πάρει πόδι ο στρουθοκαμηλισμός και να βάλουμε το δάκτυλο εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων. Το ναυάγιο δεν είναι για λίγους...
Το μέλλον είναι πια αβέβαιο και δυσοίωνο. Η δε πείνα, είναι πολύ κακός σύμβουλος!
Υ.Γ. Όποιος πιστεύει στην... ανάπτυξη που τάζουν οι πολιτικοί, τότε το παγκάκι πλησιάζει. Και μαζί του πλησιάζει η μοναξιά.
Πράγματι οι καταστάσεις είναι κάτι παραπάνω από τραγικές. Όμως όπως όλα ανεβαίνουν και μετά κατεβαίνουν, έτσι γίνεται και το αντίστροφο. Δεν ξέρω για ανάπτυξη και πολιτικούς, ξέρω όμως για επιβίωση. Σαφώς υπάρχουν αυτοί που πλήρωσαν την κρίση με πολύ σκληρό τρόπο, όσο κι αν προσπάθησαν. Όμως υπάρχουν και οι άλλοι... Αυτοί που σήκωσαν τα χέρια ψηλά με τη μια, γιατί είχαν μάθει να τα έχουν όλα έτοιμα, να μην προσπαθούν για τίποτα, γιατί δεν έμαθαν ποτέ τους να παλεύουν σε οποιοδήποτε επίπεδο. Ξέρω μερικούς τέτοιους... Η παθητικότητα, η ατολμία και η έλλειψη οράματος είναι που μας οδήγησαν εδώ, όχι μόνο οι κακές κυβερνήσεις.
ΔιαγραφήΚαλό μεσημέρι Apokalipsis.
Μη νοιώθεις άσχημα , έτσι που κατάντησε ο κόσμος , δεν ξέρουμε πια ποιος λέει αλήθεια ή ψέματα, ποιος πραγματικά έχει ανάγκη ή όχι..Ειναι κρίμα όμως που πάνε θύμα κι αυτοί που πραγματικά έχουν ανάγκη..
ΑπάντησηΔιαγραφήΌπως έλεγα και στην Έλενα Δελφινάκι μου, αυτοί που τώρα πια έχουν πραγματική ανάγκη, αυξήθηκαν. Όταν μέσα σ'αυτήν την κατάσταση που περιέγραψα, διακρίνω αλήθεια, αξιοπρέπεια και ευγένεια, πώς να μην αισθανθώ μετά άσχημα;
ΔιαγραφήΕλπίζω όλο αυτό να τελειώσει με τον καλύτερο τρόπο.
Πολλά φιλιά και καλό μεσημέρι.
Το κακό είναι πως αυτοί που πραγματικά ευθύνονται για την εξευτελιστική κατάσταση ανέχειας που παρουσιάζει η ελληνική κοινωνία δεν δίνουν δεκάρα για όσους κρυώνουν και πεινάνε... Και τα πράγματα θα χειροτερέψουν πολύ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΦταίμε κι εμείς που τους αφήσαμε καλή μου Sunday... Άντε τώρα να μαζέψουμε τα σπασμένα, που από την αρχή θα έπρεπε να τους κοπανίσουμε τα κεφάλια στον τοίχο (κυριολεκτικά).
ΔιαγραφήΕυελπιστώ πώς κάτι θα πάει καλύτερα. Ουτοπιστικά αισιόδοξο; Χμ, μπορεί... Αλλά το προτιμώ από το να κάτσω να "αυτοκτονήσω" ψυχολογικά. Αν και υπάρχουν φορές που βαρυγκομάω όσο δεν φαντάζεσαι, μετά με πιανει ο εγωισμός ότι δεν θα τους περάσει και θα επιβιώσουμε.
Εύχομαι καλό κουράγιο σε όλους μας.
Πολλά φιλιά και καλό μεσημέρι!
Φταίμε και εμείς όπως τό είπατε στο παραπάνω σχόλιο.ΕΜΕΙΣ ημαστε οι πολιτικοί,ΕΜΕΙΣ ήμαστε η κοινωνία, ΕΜΕΙΣ ήμαστε αυτοί που αν διαχειριζόμασταν σωστά τα "πιστεύω" μας δεν θα ειχαμε ευτελίσει την αξιοπρέπεια τόσων συνανθρώπων μας. ΕΜΕΙΣ ήμαστε αυτοί που πρέπει τώρα να διορθώσουμε τα λάθη μας ....
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο παρακάτω είναι copy paste απο το κείμενο που εχετε αναρτήσει και που αν το διαβάσει κανείς προσεκτικά θα μπεί σε πολλές σκέψεις.
*Ήταν σαν να έφαγα μια γροθιά στα μούτρα και να βγήκα νοκ αουτ με τη μια. Καταντράπηκα για τη σκέψη μου περί πειραματισμών κι άλλων τέτοιων μ@λ@κιών που πέρασαν από το μυαλό μου. Έσκυψα, της χαμογέλασα αφήνοντας στην άκρη το ύφος του κριτή*
Μπράβο σας.
Καλώς ήλθατε στην παρέα μας! Με λίγο δύσκολο θέμα σας υποδέχομαι, αλλά κι αυτά μέσα στη ζωή είναι. Τώρα πια πολύ μέσα...
ΔιαγραφήΌλοι φταίμε. Κι εμείς κι αυτοί κι οι παραέξω. Το θέμα είναι ότι δεν την πληρώνουν όλοι. Εμάς βαράνε... Εμείς να δούμε πότε θα τους βαρέσουμε.
Χμ... Προφανώς είμαι από τους ανθρώπους που μαθαίνουν με τον σκληρό τρόπο. Ευτυχώς όμως μαθαίνω.
Να είστε καλά! Αν δεν έχετε αντίρρηση κι επειδή όπως διαπιστώνετε εδώ το κλίμα είναι παρεΐστικο, θα ήταν χαρά μου να μιλάμε στον ενικό. :)
Καλό σας βράδυ και καλή ξεκούραση!
Δυστυχώς οι περιπτώσεις αυτές, Sel, ολοένα και αυξάνονται. Παρόμοιο περιστατικό μου έτυχε στην λαϊκή προ ημερών. Η κυρία όμως που μου ζήτησε βοήθεια, έτεινε μια άσχετη δικαιολογία για την κόρη της. Με τον τρόπο της, με έκανε να μην την πιστέψω και προχώρησα παρακάτω. Δεν ξέρω γιατί, δεν έχω ξεχάσει το περιστατικό. Μήπως γιατί δεν μπόρεσα πραγματικά να ξεχωρίσω αν έλεγε αλήθεια ή απλώς ήθελε τα χρήματα;; Μήπως έλεγε την αλήθεια;; Δεν θα το μάθω μάλλον. Δεν θα ήθελα να υπάρξει άλλο τέτοιο περιστατικό στο μέλλον. Ξέρω όμως ότι θα υπάρξει. Πως να μην αισθανθώ άσχημα, γι' αυτό, αλλά και για την όλη κατάσταση, που οδηγεί σε περιστατικά σαν και αυτό;
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλό μεσημέρι.
Ξέρεις τί γίνεται Ειρήνη μου; Τώρα πια ούτε και σε μας περισσεύουν γι' αυτό και ψειρίζουμε τα πράγματα. Σαφώς υπάρχουν οι επαγγελματίες επαίτες, αλλά άντε να βγάλεις άκρη τώρα πια. Προσωπικά έφαγα χοντρό πακέτο ντροπής με τη συγκεκριμένη κυρία, όμως δεν σημαίνει ότι όλοι είναι έτσι. Το θλιβερό της υπόθεσης είναι ότι η φτώχεια αυξάνεται ραγδαία και δεν έχουμε πια να βοηθήσουμε όσο θα θέλαμε...
ΔιαγραφήΚαλό βράδυ και καλή ξεκούραση.
Ζόρικο το θέμα σου φιλενάδα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτο νησί που επέλεξα να ζήσω δεν έχουμε προς το παρόν αστέγους, ούτε καν ζητιάνους... Έχω ξεμάθει λοιπόν από τέτοιες εικόνες, μόνο όταν ανεβαίνω στην Αθήνα προσγειώνομαι στην πραγματικότητα μάλλον απότομα και μου έρχεται κάπως βαρύ στο στομάχι... Με πιάνουν τα ψυχοπλακωτικά μου και οι τύψεις ,γιατί να έχω εγώ(όσα έχουν απομείνει...) και κάποιοι άλλοι να πεινάνε... Σκέφτομαι πως έτσι όπως πάει το πράμα είναι πολύ πιθανό κάποια στιγμή να βρεθούμε όλοι στην θέση τους...
Παλιότερα που δεν ζούσα στο νησί, ήμουν πολύ καχύποπτη με αυτούς που ζητούσαν λεφτα για να "φάνε",ήξερα πως οι περισσότεροι τα ήθελαν για την δόση τους, σκεφτόμουν πως θα έκανα κακό αν τους έδινα,τώρα όμως ...είμαι σε μεγάλο δίλημα, γιατί όπως λες κι εσύ, αυτοί που πεινάνε πραγματικά είναι πολύ περισσότεροι.
Το βίντεο σου το είδα , είναι πολύ ειρωνικό για τις τράπεζες ... ο καθένας μπορεί να καταλάβει γιατί... Πως να κλείσω αυτό το σχόλιο δεν ξέρω... ίσως να πω μια ευχή...και μη χειρότερα!
Παλιότερα Σοφία μου δεν είχαμε πολλούς "νεόφτωχους" όπως άκουσα να τους λένε σε ένα δελτίο ειδήσεων. Η κατάσταση -ειδικά στην Αθήνα- έχει ξεφύγει εντελώς. Αλλά πρέπει να πέσει βούρδουλας για να ισιώσουν τα πράγματα. Αρκετά αυτομαστιγωθήκαμε οι περισσότεροι από μας. Καιρός για λίγη δράση, γιατί... μας πήρε το ποτάμι, μας πήρε ο ποταμός που έλεγαν κι οι παλιοί.
ΔιαγραφήΚλείνω με την ευχή σου, αλλά κι επαυξάνω!
Να είσαι καλά Σοφάκι μου. Καλό βράδυ και καλή ξεκούραση.
Sel μου εδώ ΄στην επαρχία που μένω εγώ δεν έχουμε τόσα πολλά περιστατικά.Όχι ότι δεν υπάρχουν απλά είναι λιγότερα.Παλιότερα όποιος μου ζητούσε λεφτά τον κοίταζα με καχυποψία, είχα συνεχώς αμφιβολία αν είχε ανάγκη πραγματικά. Τώρα όμως έχον αλλάξει τα πράγματα και υπάρχει ανάγκη, ανάγκη πραγματική. Μέσα στις γιορτές έξω απο ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ ήταν μια γυναίκα αγκαλιά με το παιδάκι της που ήταν περίπου 2 ετών και ζητούσε να της πάρουμε ένα μπουκάλι γάλα για πιει το βράδυ το παιδί.Λύγισα.......και έκανα αυτό που έπρεπε, ευτό που ένιωθα!!!Η αλήθεια είναι πως στεναχωρήθηκα πολύ,ένιωσα περίεργα!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑμηχανία, ντροπή, θλίψη, φόβος. Μερικά από τα συναισθήματα που δημιουργούνται μπροστά στις καθημερινές εικόνες της πόλης Ελένη μου. Και τα πράγματα γίνονται χειρότερα, όταν δεν έχεις να δώσεις στον άλλον. Σαφώς και πρέπει να υπάρχει αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια, αλλά από πού; Αυτοί που μπορούν δεν θέλουν κι αυτοί που θέλουν δεν μπορούν. Ένας σακατεμένος φαύλος κύκλος. Πρέπει όμως να λήξει αυτό. Η αξιοπρέπεια και η εργασία, είναι δικαιώματα του καθενός μας.
ΔιαγραφήΚαλό βράδυ Ελένη μου. Φιλιά.
Κανόνας της ζωής θα έπρεπε να είναι να μην μπαίνουμε όλοι στο ίδιο τσουβάλι αλλά όπως πολλά αυτονόητα έτσι κι αυτόν τον τρώει η λήθη!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλώς όρισες Λίλα! Κι εσένα σε υποδέχομαι λίγο περίεργα, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα, δεν σου λέω κάτι καινούργιο.
ΔιαγραφήΌσο για τον κανόνα, γι'αυτό υπάρχουν κι οι εξαιρέσεις. Λέγονται γροθιές, σαν κι αυτή που έφαγα εγώ. ;) Επίπονες, αλλά αφυπνίζουν.
Καλό σου βράδυ.
Είναι τραγική αυτή η κατάσταση που επικρατεί παντού! Παλιότερα υπήρχε περίπτωση αυτός που ζητούσε την ανάγκη μας να μην την ήθελε πραγματικά. Πλέον, κανείς δεν είναι τόσο σίγουρος.. Άγριες καταστάσεις παντού γύρω μας.. δυστυχώς...
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό ακριβώς Τίνα μου. Τότε λίγο ως πολύ ξέραμε τί γίνεται. Τώρα έχουμε χάσει τ' αυγά και τα καλάθια που λένε. Δυστυχώς τα περισσότερα περιστατικά πλέον, είναι αληθινά...
ΔιαγραφήΝα έχεις μια υπέροχη μέρα. :)
ότι ένιωσες άσχημα δείχνει πολλά γιατί πολλοί δεν νιώθουν άσχημα πίστεψε με...
ΑπάντησηΔιαγραφήτρυφερή, ευαίσθητη αλλά δυστυχώς και αληθινή η ανάρτηση σου...
καλό βράδυ!
Όπως το λες, δυστυχώς αληθινή... Και που ένιωσα άσχημα άλλαξε κάτι για την κυρία που ανάφερα, αλλά και για τόσους άλλους που βρίσκονται στη θέση της;
ΔιαγραφήΑς ελπίσουμε ότι θα αφυπνιστούμε όλοι μαζί και θα απαιτήσουμε τα δικαιώματά μας στη ζωή.
Πολλά φιλιά μυστήριο κορίτσι! Καλημέρα.
ΠΟΝΑΕΙ το videaki, καλή μου, για την αναλγησία και την απανθρωπιά!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜη σε κάνει να αισθάνεσαι άσχημα το "πείραμα", υπάρχουν πολλοί εδώ και χρόνια που είχαν συνηθίσει να ζουν έτσι και μας έχουν κάνει δύσπιστους.Μακάρι οι μισοί να είχαν την ευαισθησία τη δική σου, θα ήταν καλύτερα τα πράγματα για πολλούς από τους "νεόπτωχους" (μεγάλη και οδυνηρή συζήτηση).
Θα σου γράψω κι εγώ κάτι που μου διηγήθηκε η μικρή μου.Είχαν πάει εκπαιδευτική εκδρομή στην Αθήνα & όπως συνηθίζεται, άφησαν οι καθηγητές τα παιδιά να κάνουν μια βόλτα, να πιούν έναν καφέ.Στο καφέ που ήταν η μικρή και η παρέα της, ένα όμορφο και χαριτωμένο κοριτσάκι πλησίασε το τραπέζι για να πουλήσει χαρτομάντιλα.Τ α παιδιά της έδωσαν κάτι από το χαρτζιλίκι τους, χωρίς να πάρουν κάτι.Τα ευχαρίστησε ευγενικά και λίγο πριν απομακρυνθεί, με μια λαχτάρα στα μάτια τα ρώτησε:"αυτό που πίνετε είναι σοκολάτα?"
Τα παιδιά πάγωσαν, της απάντησαν πως όχι και κάνοντας μεταξύ τους με τα μάτια μια κουβέντα, την προσκάλεσαν κ την κέρασαν μια σοκολάτα.
Τα μάτια του παιδιού μου ήταν δακρυσμένα, όταν μου είπε την λάμψη που είχε το βλέμμα της μικρούλας στην πρώτη γουλιά, το παιδιάστικο γλύψιμο στα χείλη και τα καρδιακά "ευχαριστώ" που τους μοίρασε.
Ευτυχώς είμαι σπίτι και δεν χρειάζεται να βάλω τα γυαλιά ηλίου μου.Σε φιλώ!
ΥΓ Μη νομίζεις πως σε αγνόησα στο mail live, απλά το αφήνω διαρκώς ανοιχτό, κάνοντας ώρες να το κοιτάξω, πολλές φορές...ρώτα το Δελφινάκι, έχει αποκτήσει την σχετική εμπειρία...και σε ξαναφιλώ!!!
Όπως διάβασες Αρμονία μου κι από τα σχόλια των παιδιών, πολλοί έχουμε ζήσει παρόμοιες καταστάσεις. Σοκαριζόμαστε και δεν ξέρουμε πώς να τις χειριστούμε ψυχολογικά, αλλά και πρακτικά.
ΔιαγραφήΠροσωπικά στο τέλος μου έμεινε ένας θυμός... Θυμός για τους πάντες και τα πάντα. Για την ανύπαρκτη δημοκρατία, για τους προδότες πολιτικούς, για τους άτολμους πολίτες (κι εγώ μέσα σ'αυτούς), για τους τοκογλύφους του εξωτερικού... για όλους!
Εύχομαι να αλλάξουμε πρώτα εμείς, για να μπορούμε να αλλάξουμε προς το καλύτερο κι όλα τα υπόλοιπα.
Πολλά φιλιά και πολλές καλημέρες!
ΥΓ. Μην ανησυχείς! Μου έρχονται οι απαντήσεις σου μετά σε mail! Δεν ξέρω αν τις λαμβάνω όλες, πάντως κάτι μου 'ρχεται!