Won't Let Go - Ή αλλιώς... οι αταίριαστοι (;)

Τελευταία με έχει πιάσει οξεία μουργελίτιδα... Βαριέμαι και που αναπνέω, πόσο μάλλον να κάτσω να γράψω ανάρτηση. Τέτοια η τεμπελιά μου, που αναρωτιόμουν μήπως έπρεπε να κλείσω το blog. Αλλά μετά σκέφτηκα "Άστο μωρέ, πειράζει κανέναν; Κι άμα ξεβαρεθείς; Να φτιάχνεις άλλο; Οφουουου". Έτσι λοιπόν έκανα τις τσάρκες μου στα δικά σας και το δικό μου το άφησα να... ξεκουραστεί! (ντόϊνγκ!)

Όμως  μέσα στο Σαββατοκύριακο είδα ένα φιλικό μου ζευγάρι, που είχαμε πολύ καιρό να βρεθούμε και μου έδωσε τροφή για ανάρτηση! Εννοείται ότι δεν θα μεταφέρω όοοοολη τη κουβέντα μας, γιατί θα βγεί τέτοιο "σεντόνι" που θα σκεπάσει όλη την Αθήνα κι εσείς θα αναρωτιέστει από μέσα σας (γιατί είστε κι ευγενείς) "Γιατί δεν το έκλεινε το ρημάδι να ησυχάζαμε".


Έρχεται λοιπόν η ώρα που θα γνωρίσεις κάποιον... Που θα σου κάνει ένα κλικ, κλακ, κλουκ, -ό,τι να 'ναι τέλος πάντων- και σκέφτεσαι... Εδώ είμαστε! Ωραίος, μοιραίος, ευγενής, καλό παιδί και άξιο παλικάρι!

Και αρχίζετε να βγαίνετε, να γνωρίζεστε λίγο καλύτερα... Κάπου εκεί σου έρχεται η πρώτη σκεπετιά.
Διότι σε γουστάρει κι αυτός κι αφού σε γουστάρει να μη στο δείξει; Τί άντε έτσι; Κι εκεί που ανοίγεις το mail σου πρωί πρωί με την τσίμπλα στο μάτι, την φραπεδιά παραμάσχαλα και στρίβεις το πρώτο τσιγάρο, σου έρχεται η αφιέρωση...

ΔΙΚΟ ΣΣΣΣΑΣΣΣ!

(Όχι πες... αλήθεια τώρα! Δεν σου 'ρχεται να ανταπαντήσεις με Vore;
Κι άλλο κι άλλο κι άλλοοοοοο!)

Αντίδραση πρώτη... Καταρχήν ξυπνάς με τη μια! Με λίγο γυαλισμένο μάτι βέβαια, αλλά ξυπνάς! Αντίδραση δεύτερη... Αν εκείνη την ώρα πίνεις καφέ, την έβαψε η οθόνη σου... Σου έχει φύγει ρουκέτα η γουλιά κι έχει στολίσει με άπειρες καφετί γυαλιστερές κηλίδες το μέχρι πριν λίγο πεντακάθαρο τζάμι της...
Μόλις που προλαβαίνεις να τις δεις να μετατρέπονται σε  υπέροχα μικρά ρυάκια, μέχρι να σταματήσουν στα κουμπιά της...
Και λέω μόλις που προλαβαίνεις, γιατί μέσα σ' όλα, έχεις φύγει κι από την καρέκλα και βρίσκεσαι φαρδιά πλατιά στο πάτωμα. Μετά το πρώτο σοκ, ξεροκαταπίνεις και ξανασκαρφαλώνεις στην καρεκλίτσα σου μέχρι να συνέλθεις, να σηκωθείς να πάρεις χαρτί και νερό να την καθαρίσεις.

Σκηνικό δεύτερο... Αποφασίζεις να τον καλέσεις σπίτι σου για να του κάνεις το τραπέζι. Τί σκατά μάθαινες τόσο καιρό;  Να μην κάνεις το κομμάτι σου ρε αδερφέ; Άλλωστε λένε ότι ο έρωτας περνάει από το στομάχι. Ε ναι οk, αλλά θα πρέπει να ρωτήσεις και 5 πραγματάκια. Τί του αρέσει, τί δεν του αρέσει, αν είναι αλλεργικός σε κάτι και άλλα τέτοια ενδιαφέροντα...

_ Ποιό είναι το αγαπημένο σου φαγητό;

_ Ο φιδές! Αλλά με κέτσαπ και τυρί!

Χαχανίζεις σαν βλαμμένο και ξαναρωτάς...

_Έλα πες! Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό; ....

_Μα σου είπα, ο φιδές!

_Κόψιμο σ' έπιασε; Να το αναβάλλουμε αν είναι... 

Κι όμως δεν έχει διάρροια... Του αρέσει ο φιδές...

Κι εσύ τώρα πώς θα κάνεις επίδειξη των μαγειρικών σου ικανοτήτων εεεεεε;;;;;; Tί στο διάολο σου έστελνε τόσα μαγειρικά blogs η Sel;  Τί παιδευόσουν τόσο καιρό; Σιχτίρ με τους φιδέδες...

Κι επειδή με τα παραπάνω  σε πιάνουν και κάτι σεκλέτια, ανάβεις κι ένα στριφτό να ισιώσεις... Αμ δε που θα το κάνεις με ησυχία! Διότι ο καλός σου είναι μη καπνιστής! Κι ενώ υποτίθεται το έχει αποδεχτεί (αρκεί να μη φυσάς τον καπνό μέσα στα μούτρα του, λογικό) κάθε φορά φοράει εκείνο το "υπέεεεροχο" χαμόγελο και...

_ Μωρό μου! Αυτή η ρουφηξιά σου έφτασε μέχρι τις φτέρνες ε;

Θέλεις να του σβήσεις το τσιγάρο στο μάτι, αλλά φοβάσαι ότι θα σου αρχίσει μια ιδιωτική αντικαπνιστική εκστρατεία που δεν θα έχει τελειωμό. Άσε που δεν υπάρχει περίπτωση να σε υποστηρίξει κανείς, αφού το κάπνισμα δεν θεωρείται κι ό,τι καλύτερο.

Αμ αυτό πάλι με το ντύσιμο και τα συναφή, πού το πας; Εσύ μια αγάπη στην μαυρίλα την έχεις. Ψιλομεταλλάδικο στυλάκι με τα ανάλογα "τιρτίρια" που έλεγε η μάνα μου (κοινώς αξεσουάρ), με το ανάλογο μακιγιάζ και μανικιούρ και να πρέπει να συμβαδίσεις με το ριγέ πόλο μπλουζάκι και το all time classic παντελονάκι του καλού σου.

Όσο για την κοινή διασκέδαση... Χ...α κι άστα. Εσύ θέλεις να πάτε να πιείτε κάνα ξύδι στο Excalibur ή στο Revenge of rock κι εκείνος προτιμά να πάτε να κάνετε καμιά "ζημιά" στο δίδυμο Καρρά - Πάολα...

Αυτές και άλλες πολλές διαφορές είναι που σε κάνουν να αναρωτιέσαι τί θέλετε μαζί εσείς οι δύο. Κι όμως τον θέλεις και σε θέλει... Και σκέφτεσαι τί διάολο γίνεται και τί τρελά παιχνίδια σου παίζει το σύμπαν. Σίγουρα κάτι καρμικό θα πληρώνετε, δεν μπορεί!

Κι όμως... Κάπου τα βρίσκεις μαζί του κι εκείνος με 'σένα. Θες στις βασικές αρχές κι αξίες, θες στην επικοινωνία και τη συζήτηση γενικότερα; Θες στο τρελό χιούμορ που αντιμετωπίζετε τις καταστάσεις; (μεγάλο όπλο) Θες ότι οι διαφορές αυτές δεν είναι επί ουσιαστικών πραγμάτων; Ή μήπως όλα αυτά μπορεί να τα μετατρέψεις σε κάτι θετικό, αν υπάρχει η καλή διάθεση για κάτι τέτοιο; Ένα είναι σίγουρο, ότι αν υπάρχει μια τύπου συνεργασία και φυσικά το ανάλογο συναίσθημα, πολλά μπορεί να ταιριάξουν.

Κι ένα μικρό, χαζό παραδειγματάκι που όμως ως διάθεση προεκτείνεται και σε άλλους τομείς... Ο καλός σου ακούει ένα ξένο τραγούδι σε μια ελληνική τηλεοπτική σειρά. Αγγλικά δεν ξέρει... Σου ζητάει αν μπορείς να του το βρεις. Κάθεσαι βλέπεις το επεισόδιο στο ιντερνετ -μιας και τη σειρά ούτε που να τη χ....ς- ακούς τους στίχους και τους googlάρεις για να βρεις το τραγούδι. Το βρίσκεις, το μεταφράζεις και του το στέλνεις. Κι εκείνος διαβάζει τους στίχους και στο επιστρέφει αφιερώνοντάς σου το...

Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην Ελένη (καταλάβατε ήδη ότι η κοπελιά είναι φίλη μου) και το Γιάννη, που μου χάρισαν τρελές στιγμές γέλιου με τις αφηγήσεις για τη σχέση τους και που τους εύχομαι τα καλύτερα με όλη μου την αγάπη!

ΥΓ. Αγαπητή Ελένη, επειδή όπως μου είπατε πλησιάζει η ώρα που θα σε γνωρίσει στους γονείς του... Το νου σου ρεμάλιιιιι! Διότι δεν θα ήθελα να λάβω το προσκλητήριο που ανέβασα πριν λίγο καιρό!

Το τραγουδάκι είναι το... μεταφρασμένο!
Και μιας και τα παιδιά μαλάκωσαν την ψυχή μου
και την έκαναν "βούτυρο"(!!!!)
σας το αφιερώνω!

Κι εσείς με τη σειρά σας ξεκουνηθείτε!
Αφιερώστε το στον καλό/ή σας
γιατί μερικές φορές παρ΄όλες τις διαφορές
κάτι όμορφο μπορεί να υπάρχει!

Πολλά φιλιά και πολλές καλημέρες!