Τρεχάτε ποδαράκια μου, να μην σας φαν' οι καλεσμένοι!

Τη γιορτή μου την πέρασα με καλή παρέα. Με ανθρώπους που νιώθω πολύ οικεία, με γέλια, πειράγματα, νέα, φαΐ, ποτό κλπ.

Φαγητό... Χμ... Για να σκεφτώ... Απ΄όλο το καλοκαίρι πρέπει να μπήκα στην κουζίνα μόνο για μια εβδομάδα κι αυτό επειδή είχα φιλοξενούμενους. Όπως καταλαβαίνετε αυτό το δωμάτιο του σπιτιού, ήταν σε αχρηστία για πολύ καιρό! Ήρθε όμως η γιορτή μου και πλήρωσα μαζεμένα, όλα τα σπασμένα! (έκανα και ρίμα!)

Το να φτιάξεις μπινελικάκια -και καλά μπουφέ- αντί για ένα τραπέζι κανονικό, είναι μεγαλύτερο μανίκι! Δύο ημέρες κλείστηκα στην κουζίνα και απλά ψόφησα στην κούραση. Την επόμενη φορά να είμαστε καλά, θα φτιάξω ένα ορεκτικό, ένα κυρίως πιάτο κι όσο για το γλυκό... Να το φέρουν οι καλεσμένοι! Τί έτσι με άδεια χέρια θα έρθουν;

Έπρεπε να διαλέξω και να εκτελέσω -στα 2 μέτρα- συνταγές που θα μπορούσα να φτιάξω όσο γίνεται καλύτερα. Βλέπετε από τότε που βγήκε το τρισκατάρατο master chef, οι φιλενάδες μου άρχισαν σχόλια του τύπου... "Η υφή δεν είναι και τόσο καλή" ή "Εδώ διακρίνω μια μικρή αστοχία" ή ακόμα "Το λεμόνι ακούγεται περισσότερο". 

Πού πήγαν τα "η συνταγή δεν είναι του γούστου μου" ή το πολύ απλό "δεν το πέτυχες"; Που έτσι και με πιάσουν τα κατσικοδιάολα κι εκσφεδονίσω παντόφλα, θα σου πω εγώ αστοχία. Στο δόξα πατρί θα σκάσει!  Και τί είναι το λεμόνι για να ακουστεί; Ο Matt? Άντε, γιατί Α!

Ας το προσπεράσω όμως κι ελάτε να σας δείξω τα καλούδια που έφτιαξα!

Από το Σάββατο είχα ήδη ετοιμάσει το παγωτό που σας κέρασα ανήμερα και που το βρήκα όπως ήδη έχω γράψει στο blog της Χρυσαυγής Food for thought! Παγωτό μπανάνα-σοκολάτα λοιπόν! Το συστήνω ανεπιφύλακτα, μιας και είναι τόσο δροσιστικό, τόσο εύγευστο και -μην ξεχνιόμαστε- τόσο εύκολο, που και οι φίλοι που δεν ήταν λάτρεις του παγωτού, το τίμησαν δεόντως!
Εδώ και λίγο καιρό είχα παρατηρήσει ότι οι γνωστές σταγόνες σοκολάτας που παίρνουμε από το σούπερ, μου φέρνουν απίστευτη ναυτία και πέρασα δύσκολες ώρες στο μπάνιο μου, μέχρι να ανακαλύψω τί έφταιγε! Έτσι λοιπόν η παραλλαγή που έκανα ήταν αντί για τις σταγόνες που γράφει η συνταγή, να βάλω τρουφάκι σοκολάτας. Βγαίνει καταπληκτικό έτσι κι αλλιώς! Να είσαι καλά Χρυσαυγή μου! Φιλάκια πολλά!

Την ίδια μέρα ετοίμασα και το κέϊκ πεπονιού από το Συνταγές της γιαγιάς. Μ' αυτό το κέϊκ ήμουν επιφυλακτική αρχικά, γιατί δεν ήξερα αν θα το έψηνα σωστά λόγω του πεπονιού. Όμως όλα πήγαν μια χαρά, αφήνοντάς το στο φούρνο για περίπου 1μιση ώρα. Πυκνό κέϊκ, με ωραία γεύση, χωρίς να με παιδέψει και να αρχίσω τα "γαλλικά"! Θα το ξαναφτιάξω όσο ακόμα υπάρχουν πεπονάκια, μιας και μου άρεσε πολύ! Αφήστε που έκανα και το κομμάτι μου που λένε, μιας και κανείς από τους φίλους δεν είχε ξαναφάει κάτι τέτοιο!

Εδώ κι αν δεν είχαν ξαναφάει κάτι τέτοιο!!!! Γενικότερα οι φίλοι μου είναι της κλασικής κουζίνας, χωρίς όμως να αρνούνται να δοκιμάσουν νέες γεύσεις (εκτός από έναν!). Έτσι λοιπόν "χτύπησα" συνταγή από την αγαπημένη μου Dark Chef!
Όταν πριν λίγες μέρες επανήλθα στα blogs, πέρασα κι από το δικό της να δω τί καλά είχε αναρτήσει κι έπεσα πάνω στο γλυκό κουταλιού αγγούρι! Τί είν' πάλι τούτο; σκέφτηκα... Διάβασα τη συνταγή και... Βουρ λέμε! Την έφτιαξα χωρίς δεύτερη κουβέντα! Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που εμπιστεύομαι συνταγή της αγαπημένης μου blogger και δεν με έχει προδώσει ποτέ! Έτσι έγινε και τώρα. Νοστιμότατο και χρησιμοποιήθηκε με τον τρόπο που θα δείτε στην πορεία της ανάρτησης! Εννοείται ότι έβαλα ούζο, γιατί πού να βρω το λικέρ άνιθου; Βγήκε πολύ καλό!Για την ώρα πάρτε μια φώτο του βάζου! Για καλοφαγούδικα παιδιά όπως εμείς, λίγο βγαίνει Daaaark!

Την Κυριακή σηκώθηκα πουρνό - πουρνό και κλείστηκα στην κουζίνα, κάνοντας μόνο ένα διάλειμμα για 2-3 τσιγάρα και βόλτα στα blogs! Κατά τα άλλα δεν σήκωσα κεφάλι, μέχρι και την ώρα που ήρθαν οι καλεσμένοι μου. Πάμε λοιπόν!

Ντριν, ντριν! (ήχος τηλεφώνου προς τη Γωγούλα!) Εγώ: "Καλημέρα και καλό μήνα!" Εκείνη: "Καλημέρα, καλό μήνα! Γιατί πήρες τηλέφωνο; Εγώ πρέπει να σε πάρω για τη γιορτή σου!" Χαα,χα,χα,χα! "Καλέ άστα αυτά τώρα και πες μου! Τα σουδάκια που φτιάχνεις, μπορώ να τα φτιάξω... σουδάρες;;;;" "...Σουδάρες;;;; Πόσο σουδάρες δηλαδή;" "Πολύ σουδάρες! Γίνονται;" "Τί να σου πω, φτιάξτα μόνο πρόσεξε το χρόνο ψησίματος ίσως να θέλουν παραπάνω, ανάλογα με το πόσο μεγάλα θα τα φτιάξεις" "Μάλιστα! Γειά σου τώρα, γιατί καίγεται ο κ...ς μου!" Κλικ (κλείσιμο ακουστικού!)
Και μετά από αυτό πλακώθηκα να φτιάξω τις σουδάρες, που τελικά βγήκαν βάρκες κι έτσι τα έκανα ανοιχτά με σαλάτα από σουρίμι καβουριού (με μαγιονέζα, λίγη κέτσαπ, λίγο ξύδι, κρεμμυδάκι φρέσκο και μαϊντανό)! Δεν ξέρω αν σας αρέσει το σουρίμι, πάντως βγήκαν φανταστικά σε συνδυασμό με τη συνταγή των σουδακίων της Γωγούλας! Αυτά τα σουδάκια τα έχω φτιάξει πολλές φορές και μου αρέσει γιατί μπορώ να τα κάνω ό,τι θέλω! Αλμυρά, γλυκά, πικρά (λέμε τώρα!) Δοκιμάστε τα και θα με θυμηθείτε! Πολλά φιλάκια Γωγώ μου, ευχαριστώ πολύ πολύ για τη βοήθεια!
Πάρτε κι άλλη φώτο για να μην έχετε απορίες! Παρακαλώ μόνο μην σχολιάσετε το ντεκόρ!!!!

Μέσα στον καταψύκτη (πήρα καινούργιο αναγκαστικά) είχα φύλλο κουρού. Το φύλλο αυτό πρώτη φορά το χρησιμοποίησα, καθώς προτιμώ ή το χωριάτικο με τα 6 φύλλα ή τη σφολιάτα. Κάτι μου λέει ότι δεν θα το ξαναχρησιμοποιήσω, μιας και την πάτησα και το ψιλοέκαψα στις άκρες! Για την ακρίβεια το έκοψα και το έφτιαξα καλαθάκια της συμφοράς! Αφού κρύωσαν έβαλα από μισή φέτα μπέϊκον και τα γέμισα με τυρί φιλαδέλφια αναμεμειγμένο με πράσινες και κόκκινες πιπεριές. Η τσαχπινιά στην κορυφή τους είναι το γλυκό αγγούρι της Dark Chef! Παρ΄όλο που όπως είπα στις άκρες μου άρπαξαν, φαγώθηκαν με μεγάλη ευχαρίστηση και όλοι ψάχνονταν να βρουν τί είναι αυτό το αγγουράκι, που τους έδινε τόση γεύση!

Έχει και συνέχεια! Πατάτες γεμιστές! Πάλι από τη Γωγούλα και από τη συνταγή της μοσχαράκι στη βαρκούλα, αλλά με μικρές παραλλαγές, αφού καταρχήν εγώ δεν είχα μοσχάρι κοκκινιστό! Είχα όμως γαλοπούλα ψητή με την οποία αντικατέστησα το μοσχάρι της αρχικής συνταγής! Επίσης πρόσθεσα στο γιαούρτι με την ψίχα της πατάτας και λίγο φιλαδέλφια. Μετά τις έβαλα για λίγο στο φούρνο και ιδού! Πεντανόστιμες βγήκαν κι ας παρέκλινα κομματάκι από την αρχική συνταγή! Φαγώθηκαν κι αυτές σε χρόνο ντε τε! Πάρα πολύ ωραία συνταγή Γωγώ μου, με έσωσες! Μουατς!

Σιγά μην μου έφταναν αυτά! Έχω τη συνήθεια να ψάχνω στα blogs συνταγές που έχουν αναρτηθεί πολύ παλιότερα, τότε που δεν ήμουν ακόμα μέλος τους. Στην αναζήτησή μου αυτή, βρήκα αυτά τα τέλεια τυρομπαλάκια με κίτρινα γλυκά τυριά από το Συνταγές της καρδιάς και την αγαπημένη μου Έλενα! Γνωστή "τυρού" στον blogger, δεν υπήρχε περίπτωση να μην τα φτιάξω!
Πού να δείτε τί έπαθα το αλαφροϊσκιωτο... Η συνταγή το λέει πεντακάθαρα... ΑΛΕΥΡΩΝΟΥΜΕ πριν τα τηγανίσουμε! Εγώ πάνω στον πανικό μου -είχαν έρθει ήδη οι καλεσμένοι μου- ξέχασα να αλευρώσω την πρώτη τηγανιά και το συνειδητοποίησα αφού τα είχα ρίξει στο τηγάνι! Ευτυχώς δεν έπαθαν τίποτα! Ίσως επειδή τα είχα φτιάξει από το πρωί και τα είχα μέσα στο ψυγείο, περιμένοντας να τα τηγανίσω το απόγευμα για να είναι ζεστά την ώρα που θα τα σέρβιρα. Τέλος καλό, όλα καλά λοιπόν! Πεντανόστιμα ήταν και τα τιμήσαμε δεόντως όλοι μας! Το ντεκόρ το έκλεψα από τη φώτο που είχε η Έλενα και που έδειχνε ένα πολύ ωραίο πιρουνάκι! Χε,χε,χε! Έλενά μου πολλά φιλιά!
(ουπς! τώρα βλέπω ότι στο ένα υπάρχει ενα κομματάκι πιπεριάς παραπάνω!!!!)

Άλλη μια συνταγή από τις Συνταγές της καρδιάς! Ρολάκια γεμιστά με cream cheese! Δεν τα έχω βγάλει τόσο καλά όσο η Έλενα (είχα ξεχάσει να πάρω σουσάμι, συν ότι δεν τα άλειψα πολύ καλά με το αυγό), όμως φαγώθηκαν εν ριπή οφθαλμού! Ίσα πως που πρόλαβα να βουτήξω ένα και πραγματικά ήταν υπέροχα! Η επιπλέον δική μου πινελιά, είναι ότι σε κάθε ψωμάκι έβαλα και μια φέτα του τοστ ζαμπόν. Τα τσάκισαν λέμε! Για την ευκολία τους δεν χρειάζεται να σας πω πολλά! Τα κορίτσια σ' αυτό το blog φροντίζουν και για 'μας τις τεμπέλες!

Για το τέλος κράτησα ετοιματζίδικα πράγματα! Έφτιαξα(;) χάμπουργκερς (το μπιφτέκι κατεψυγμένο) συνοδευμένο από ριγανοκεφτέδες! Τους ριγανοκεφτέδες τους είχα βρει ως συνταγή σε κουτί από πουρέ του εμπορίου και τους φτιάχνω πολλά χρόνια, μιας και αρέσουν σε όλους τους φίλους μου!

Όχι που είμαι μπροστά(!), αλλά όλα βγήκαν πολύ καλά! Να είναι καλά όοοοολα τα blogo-κορίτσια, που μοιράζονται τις συνταγές τους και μπορώ κι εγώ να δοκιμάζω νέα πράγματα!

Να ευχαριστήσω την φίλη μου την Ιφιγένεια (μάκιααα!), που μου δάνεισε για άλλη μια φορά τη φωτογραφική της μηχανή. Φυσικά το Γιώργο που έδωσε το πολύτιμο, ολοκαίνουργιο, smartphone κινητό του -εντάξει; τα είπα καλά; χα,χα,χα,χααα!- για να βγουν κι άλλες φωτογραφίες (μουτς-μουτς). Και τελευταία και καλύτερη την διεθνούς φήμης  φωτογράφο Calliope, εχμ... χμ... Γράψτε λάθος! Την papagalos28  ήθελα να πω! Που έκανε την φωτογράφο μας και από το ένα χέρι είχε την φωτογραφική κι από το άλλο το κινητό! Όπως βλέπετε τα πήγε μια χαρά και να φανταστείτε ότι οι περισσότερες είναι από το κινητό.

Αυτήν την ανάρτηση τη γράφω 3 μέρες τώρα, μιας και μια κρίση τενοντίτιδας και στα 2 χέρια με έχει κάνει κουλίδου για εδώ και περίπου 1 μήνα. Είχα πάθει και πριν κάτι χρόνια, αλλά τότε ήταν πολύ λιγότερο το κακό. Τώρα μου έχει αλλάξει τα φώτα. Πονάει αυτό το πράμα καλέ! Αφήστε που δεν κρατάνε σχεδόν τίποτα πια τα χέρια μου. Ήταν που ήταν "τρύπια" που έλεγε κι η μάνα μου, τώρα έγιναν σουρωτήρι! Κολυμπηθρόξυλο δεν θα μείνει μέχρι να μου περάσουν.

Παρ΄όλα αυτά κερνάω γαλατόπιτα που έφτιαξα από το αγαπημένο ντολμαδάκι (μου αρέσει να τη λέω έτσι!) και το blog της με τον απίστευτο τίτλο, Αγάπα με αν... Ντολμάς! Την έφτιαξα πριν λίγες μέρες, μου άρεσε και την ξανάφτιαξα! Το μόνο που πρόσθεσα ήταν μισό καψουλάκι σκόνη βανίλιας. Νοστιμότατο και πανεύκολο γλυκάκι για τις λιγουρίτσες! Πολλά φιλιά ντολμαδάκι μου κι ευχαριστώ για τις διευκρινήσεις σου!

Τώρα βλέπω ότι έβγαλα πάλι ανάρτηση - σεντόνι... Φανταστείτε να μην πόναγαν τα χέρια μου, τί θα γινόταν! Χααα,χααα,χα,χαα!

Και μιας και πιο πάνω θυμήθηκα τους Bullet for my Valentine, ας κλείσω με το Temper - Temper! Αφιερωμένο στο Νίκο το Κριαρρρρ(!), τη Dark Chef και το Νίκο Βασιλόπουλο (πού είσαι καλέεεε;;; επέστρεψες Ελλάδα ωρέ φίλε; σε έχασαααα!)

 Πολλές καλημέρες σε όλους!