Επιτέλους τρώμε! (πρώτο μέρος)

Μετά από αναβολές και καθυστερήσεις, ήρθε η ώρα που όλοι περιμένατε! Αυτή ντε! Που δεν κοιμόσασταν βράδια ολόκληρα από την ανυπομονησία σας να δείτε τί μαγείρεψα όλες αυτές τις μέρες!

Άντε, η αγωνία σας τελειώνει εδώ και αρχίζει ο τρόμος! (δεν τα πήγα κι άσχημα για να είμαι ειλικρινής)

Το πρώτο που έφτιαξα ήταν μια μαρμελάδα ιδιαίτερη, πρωτότυπη και όπως αποδείχτηκε πολύ... σλουουουρπ! Τη βρήκα στο blog της Μαρίνας Il laboratorio di mm_skg! Είναι αυτή που ονομάζει μαρμελάδα ροδάκινο, με σοκολάτα και αμαρέττι από τον Montersino

Μη δω πρωτοτυπία και δεν τη φτιάξω, α πα πα! Οι φίλοι μου με δουλεύουν... "Τί θα φάμε σήμερα Sel; Μπριζόλες με μαρμελάδα αστακού και σως αχλαδιού;"

Τη μαρμελαδίτσα όμως ήξεραν να την τσακίσουν! Από φώτος (και φαντασία) είναι γνωστό ότι πάσχω, όμως πάρτε μια ιδέα και ύστερα πηγαίνετε στο blog της Μαρίνας, όπου έχει πολύ καλύτερες!

Πρωινό δεν μπορώ να φάω.

 Όμως στο τρίτο καφεδάκι μια λιγουρίτσα με πιάνει!

Από το ίδιο blog και το Μαρινάκι και η δεύτερη συνταγή. Ντοματοκεφτέδες με φέτα! Αυτούς τους θεωρούσα πολύ δύσκολους, χωρίς να ξέρω γιατί! Τους έτρωγα μόνο όταν τους έφτιαχνε η φίλη μου η Ιφιγένεια, που έχει καταγωγή από τη Σαντορίνη και εκεί τους φτιάχνουν συχνά, απ΄όσο γνωρίζω! Όμως τελικά ήμουν ηλίθια, γιατί μια χαρά εύκολοι είναι! Όσο για τη νοστιμιά τους... Ε τώρα, τί να λέμε! Αφού έχουν και φετούλα μέσα καλέ, είναι να το συζητάμε; Φτιάξτε τους και θα με θυμηθείτε!

Μήπως θέτε κάτι σοκολατένιο, εύγεστο κι εύκολο; Και ποιος δεν θέλει! Μια μέρα λοιπόν η Κικίτσα από το Tante Kiki, προφανώς εμένα σκεφτόταν και ανέβασε τη συνταγή Μπισκότα σαβαγιάρ με γέμιση κρέμας καφέ και γλάσο σοκολάτας! Μιας που περίμενα κόσμο εκείνη τη μέρα, πλακώθηκα και τα 'φτιαξα και ευτυχώς που ήρθαν γρήγορα, αλλιώς δεν θα έμενε κολυμπηθρόξυλο!
Τελικά δεν έμεινε έτσι κι αλλιώς, αλλά τουλάχιστον δεν τα έφαγα μόνη μου! Τη συνταγή σου Κικίτσα μου, μου τη ζήτησαν ακόμα και άντρες που δεν ξέρουν ούτε αυγό να βράσουν!

Αυτά τα ολίγα που βλέπετε στη φώτο, ήταν τα τελευταία. 

Περίμεναν σαν τα κοράκια από πάνω οι φίλοι,
τα τράβηξα φώτο και μετά πήγαν κι αυτά
υπέρ πίστεως και λιγούρας! 

Από το blog της Κικής και πάλι! Όταν μαζεύεστε να δείτε κάποια ταινία, δεν σας πιάνει να θέλετε κάτι να μασουλήξετε; Κάπως έτσι το σκέφτηκα και έφτιαξα τα μπουγατσοπιτάκια ή όπως τα λέει η ίδια Ψητά τσιπς μπουγατσάκια σπιτικά! Να βγαίνει στην ταινία ο psycho killer με το αλυσοπρίονο κι εμείς το χαβά μας... χρατς-χρουτς, χρατς-χρουτς! Να πηγαίνουν τα μπουγατσοπιτάκια σύννεφο! Την επόμενη φορά δεν θα τα σερβίρω σε πολλά και μικρά μπολάκια, βαρέθηκα να τα γεμίζω. Θα βάλω μια γαβάθα για όλους, να ξεμπερδεύω!

Όμως οι φίλοι μου δεν έρχονται μόνο σε 'μένα, πάω κι εγώ σ'αυτούς (τί, μόνο το δικό μου σπίτι θα γίνεται σκατά;) Όπου κι αν μαζευόμαστε ο καθένας μας, φέρνει ένα κάτι! Εκείνη τη φορά τους είχα τάξει αλμυρο-κουλουράκια. Βλέπετε είχα φάει κόλλημα με μια συνταγή της Πηνελόπης από το blog της Άρωμα βανίλιας!  Αυτή η συνταγή είναι τα Μπαστουνάκια με άρωμα καπνού!
Κανονικά θα πρέπει να πω ότι έφτιαξα τη συνταγή ΣΑΝ της Πηνελόπης κι αυτό γιατί τα θαλάσσωσα! Στο τσακ γλύτωσα την πλήρη αποτυχία, γιατί δεν έβρισκα καπνιστή πάπρικα και θεώρησα ότι αυτή που έβλεπα στα σούπερ ως hot, ήταν το ίδιο και το αυτό!
Υποσημείωση για τις πρωτάρες μαγείρισσες... Ουδεμία σχέση έχει η καπνιστή με τη καυτερή πάπρικα! Εγώ το έμαθα κατόπιν εορτής. Βέβαια κάτι μέσα μου με έτρωγε κι έτσι δεν έβαλα 1 1/2 κουταλάκι πάπρικας, αλλά μια κοφτή κουταλίτσα (ευτυχώς!). Δεν είμαι λάτρης των καυτερών φαγητών, ούτε των πολύ πικάντικων γενικότερα.

Φαγώθηκαν όλα, με συνοδεία μπύρας (ίσως λίγης περισσότερης αυτή τη φορά) Χα,χα,χα,χα! 

Αυτή τη φώτο την τράβηξα στο σπίτι μου, 

ετοιμάζοντάς τα για να τα πάω εκεί που ήμουν καλεσμένη.

Αφού είμαστε της μπύρας, πρόσθεσα

λίγο ζαμπόν και τυράκι (άντε και κέτσαπ!)

Επίσης δεν είναι μπαστουνάκια,

αλλά αστεράκια! 

Κάπου εδώ θα κλείσω με τις μάσες, αλλά έπεται και δεύτερη μαγειρική ανάρτηση αφού έχω εκτελέσει κι άλλες συνταγές! Εννοείται  όμως ότι θα μακρηγορήσω λίγο ακόμα, για να σας δείξω με τί εμπλούτισα την κουζίνα μου (ψώνιοοοο!).

Πήρα επιτέλους ηλεκτρονική ζυγαριά! 

Και λέω επιτέλους γιατί μέχρι τότε ζύγιζα 

με το σκατούλι που βλέπετε ακριβώς δίπλα,

οπότε καταλαβαίνετε τί ζύγισμα έκανα...

(η φώτο είναι από τότε που έφτιαξα την κιμαδόπιτα

κι έλιωσα στο κλάμα με το 1μιση κιλό κρεμμύδια)

Αυτά εδώ είναι παλιότερα...

Τα αγόρασα πέρυσι από πανηγύρι που συναντώ κάθε χρόνο,
σε περιοχή όπου περνάω ποδαράτη για να πάω στη δουλειά.

Το τί φχαριστιέμαι να κοπανάω τα σκορδα με το σφυράκι, 

δεν μπορώ να σας πω!

Επίσης θα μάθω να ανοίγω φύλλο, γιατί μου έβγαινε το λάδι

να προσπαθώ να το ανοίξω με μπουκάλια,

κάτι που με έκανε να παρατήσω την προσπάθεια.
(για την ώρα βαριέμαι!)

Αυτά τα πολλά για σήμερα! Κι επόμενη ανάρτηση φαγιά θα έχει! Κουράγιο!


Πολλά φιλιά σε όλους! Καλή και χαρούμενη εβδομάδα να έχετε! Πάρτε κι ένα αγαπημένο, παλιό τραγουδάκι!