Δεν θέλω να πάω σου λέω!

Σήμερα -και καλά- ανοίγουν τα σχολεία ε; Άντε να δούμε για πόσο, γιατί κάτι διάβαζα για απεργίες, πορείες κλπ κλπ. Βέβαια όταν ήμουν μαθήτρια, πάρτυ έκανα όταν μάθαινα κάτι τέτοια! Παρ΄όλο που ήμουν καλή μαθήτρια με τους επαίνους μου και τους πολύ καλούς βαθμούς, το σχολείο το βαριόμουν απίστευτα.

Φανταστείτε ότι η πρώτη μου κοπάνα ήταν στο νηπιαγωγείο. Δεν ήμουν από τα παιδιά που χτυπιόταν κάτω, δεν θέλω να πάω και κάτι τέτοια. Όοοοχι! Ήμουν ήσυχη, "αθόρυβη" θα έλεγα. Δεν είχα δείξει τίποτα αρνητικό. Απλά δεν μου άρεσε και την κοπάνησα! Με βρήκε ένας αστυνομικός 3 στενά πριν το σπίτι μου, το οποίο ήταν σε άλλη περιοχή από το σχολείο, μιας που τότε πήγαινα σε ιδιωτικό. Σκεφτείτε πόσο δρόμο είχα κάνει, χωρίς να με πάρει κανείς χαμπάρι! Το μετά δεν θέλετε να το μάθετε...

Θυμάμαι λοιπόν όλα μου τα σχολικά χρόνια τη μάνα μου να μου λέει, πως όταν το τελειώσω θα το νοσταλγώ και θα βαράω το κεφάλι μου στον τοίχο που έδειχνα τέτοια άρνηση. Άπειρα χρόνια μετά, δεν το έχω νοσταλγήσει καθόλου και το μόνο που νιώθω όταν ανοίγουν τα σχολεία, είναι εκείνη η απίστευτη βαριεστημάρα που ένιωθα και τότε.
(Κάτι  μου λέει ότι αυτήν την ανάρτηση, δεν πρέπει να τη διαβάσει μια μερίδα μαθητών, που φέρνει λίγο με τα δικά μου τα χούγια!)

Τότε δεν μπορούσα να κάνω κάτι... Κατέβαζα το κεφάλι μουρμουρίζοντας κάτι "γαλλικά" και έβγαινα από την πόρτα του σπιτιού με τη μάνα μου να με σταυρώνει για καλή χρονιά (ενίοτε μου τράβαγε και κάνα σπρωξίδι, όταν έβλεπε την απόλυτη ακινησία και το αγελαδινό βλέμμα της νύστας στη μούρη μου).

Τώρα εργάζομαι (ακόμα). Τώρα είναι χειρότερα κι από το σχολείο... Πριν λίγα χρόνια ήταν καλύτερα, καθώς η εργασία είχε μια ουσία (βλ. λεφτάκια και καλύτερες συνθήκες). Παρ΄όλα αυτά έτσι σαν φόρο τιμής της στριμάδας μου για το σχολείο, θα σας πάω για μπάνιο!

Η papagalos28 κι εγώ, συνεχίζουμε τα μπάνια μας στη θάλασσα, παίζοντάς το γοργόνες στις κοντινές παραλίες! Αυτήν την εβδομάδα καταφέραμε να πάμε και Τετάρτη και Κυριακή! Βέβαια οι διαφορές αισθητές... Λίγο κρύο έξω, πολύ κρύο μέσα! Μάλλον χειμερινός κολυμβητής είπε το αμίμητο "το Σεπτέμβρη η θάλασσα είναι πιο ζεστή" αλλιώς δεν εξηγείται! Βέβαια το μέρος που πάμε, είναι αρκετά ανοιχτό και το νερό ανανεώνεται διαρκώς, αλλά άλλο ανανέωση κι άλλο ψύξη!

Άλλη μια διαφορά είναι ο κόσμος... Το καλοκαίρι, (κι ας πηγαίναμε κατά τις 9.00) πάντα υπήρχαν κάποιοι το ίδιο μουρλοί με εμάς, που αποφάζισαν να πάνε για μπάνιο τέτοια ώρα. Τώρα... Πήγαμε καθημερινή και μας έπιασε θλίψη. Μόνες σαν ανεμώνες!
Για του λόγου το αληθές δείτε μερικές φωτογραφίες που έβγαλα την Τετάρτη, μιας και η φίλη μου η Ιφιγένεια, μου άφησε για λίγες μέρες τη φωτογραφική της μηχανή!

Καταρχήν πάρτε εικόνα και άρωμα θαλασσίτσας!

Μόνα κι έρμα τα θαλάσσια φουσκωτά παιχνίδια...

Πού πήγε η άγνωστη διπλανή μου, που γκάριζε μέσα στο αυτάκι μου; 

Μου έλειψε!

Πολλές ερημιές λέμε! 

Θα μου πείτε... Τί θες ρε Sel Σεπτέμβρη μήνα, 9.30 το πρωί; 

Κοσμοσυρροή; 

Άχουουου! Καλέ! Έσκασαν μύτη οι πρώτοι (μετά από μας φυσικά!)

Ήρθε κι ο ναυαγοσώστης! 

Τον ευχαριστώ πολύ για την ευγένειά του 

και που μου επέτρεψε να βγάλω φώτο την ώρα που έστηνε τα σημαιάκια του 

και όλα τα υπόλοιπα που χρειαζόταν. 

Δεν θα τον δείτε (κρίμανες!) 

γιατί πιο πολύ καμάρωνε για τον πύργο του, παρά για τον εαυτό του!

  

Αυτή τη φώτο θα μπορούσα να την ονομάσω

The meaning of life

μιας και το χεράκι που απλώνεται νωχελικά 

για να πιάσει την παγωμένη σοκολάτα,

είναι της παπαγαλίνας 

που έχει τεζάρει στην ξαπλώστρα

και δεν λέει να πάρει τα πόδια της!

Άλλη τεζαρισμένη! Εγω δηλαδή και οι εικαστικές μου ανησυχίες! 

(μπούρδες, απλά βαριόμουν να σηκωθώ να τραβήξω την ομπρέλα ολόκληρη)

Η papagalos28 είναι από τους ανθρώπους που τρώει πρωινό. Η αφεντιά μου από την άλλη με το που ξυπνήσω (σηκώνομαι κατά τις 6.00) θέλω μια φραπεδιά, να στρίψω κάνα τσιγάρο και ίσως -γύρω στις 11.00- τσιμπολογήσω κάτι. Η παπαγαλίνα λοιπόν έφερνε τοστάκια και τα μοιραζόταν μαζί μου. Εγώ η γαϊδάρα δεν πήγαινα τίποτα. Μέχρι που αποφάσισα να φτιάξω ένα κάτι...
Έψαξα στα blogs και βρήκα αυτήν την υπέροχη τάρτα caprese με ζύμη κουρού από το Come to cook και την αγαπημένη blogoφίλη Νίκη! Εύκολη, γρήγορη, γευστικότατη και ό,τι έπρεπε για να την πάρω μαζί μου και να φιλέψω το... λουόμενο παπαγαλάκι! Τσαντίστηκα γιατί δεν είχα ελιές που φαντάζομαι ότι θα απογείωναν την τάρτα, αλλά κι έτσι ήταν πεντανόστιμη!
Η φώτο βγήκε μάπα, καθώς στις 8.00 το πρωί και περιμένοντας από στιγμή σε στιγμή την παπαγαλίνα, εννοείται ότι δεν σκέφτηκα να την βάλω σε ένα ρημαδοπιάτο να φανεί όλο της το μεγαλείο! Όπως διαπιστώνετε ήδη έκοβα κομμάτια για να τα πάρω μαζί μου και μετά θυμήθηκα να τραβήξω φωτογραφία!

Κλείνοντας να ευχηθώ καλή σχολική χρονιά σε όλους τους μαθητές και καλό κουράγιο στους γονείς! Γενικεύω την ευχή και για όλους τους υπόλοιπους... Να έχουμε ένα όμορφο, γαλήνιο και -ευχή είναι, ας το πω- κερδοφόρο φθινόπωρο!

Κι επειδή κάτι ανάφερα πιο πάνω για το πρωινό με τον καφέ και τα τσιγάρα, ξέρετε τί πάει τώρα ε;;; Αυτό φυσικά!